WSPÓŁPODRÓŻNICZKA

Pamiętam, jak w dalekiej podróży spotkałam niejedną postać, której losy splatały się z moimi w nieoczekiwany sposób. Nie wiem, jak to stało się, że młoda, elegancko ubrana kobieta przekonała mnie, by spróbowała wróżyć. Samo nie pojąć, jak tak się stało. Siedzieliśmy w jednym przedziale pociągu, jadąc z Warszawy do Gdańska, już ponad dwie godziny. Basia wywarła na mnie bardzo miłe wrażenie: brunetka około trzydziestu lat, z modną fryzurą i sylwetką, której zazdrościłyby niejedna panno w moim wieku. Uśmiechnięta, gadatliwa, a jednak jej oczy Nic szczególnego nie widać w jej spojrzeniu, bo miała na twarzy ciemne okulary przeciwsłoneczne, choć za oknem szary, deszczowy dzień rozciągał się nad jesiennym niebem. Czy to nie dziwne? Może chciała ukryć worki pod oczami lub siniak takie rzeczy się zdarzają.

Szukając wymówek, by usprawiedliwić ten niecodzienny pomysł, znajdowałam ich wiele, ale ciekawość nie dawała mi spokoju. Nie znałam Basi zbyt dobrze; jedyne, co wiedziałam, to że jej nazwisko brzmiało Basia i pracowała w jakiejś branży usługowej. Pytanie o to, po co jej okulary w tak ponury dzień, brzmiało nieco niezręcznie może cierpi na jakąś chorobę oczu? Dlatego milczałam i podtrzymywałam pustą, nic nie znaczącą rozmowę, typową dla nieznajomych podróżnych.

Nagle, jakby przemieniła się w twarz, Basię odważyła się zaproponować:
Jagodo, może wróżę Ci? U mnie to się dobrze udaje. Moja prababcia była profesjonalną wróżką, prawdziwą, nie jak te oszustki, które dziś spotyka się na każdym rogu. Chcesz poznać swój los? Spróbujemy, to przecież ciekawostka!

Zadrżałam lekko. Nie chciałam wiedzieć, co mnie czeka. A może?

Dziękuję, Basia, ale nie wierzę w karty, nie w te wróżby.
W takim razie nie masz się czego bać
Skąd wniosłaś, że się boję? Po prostu nie chcę starałam się brzmieć pewnie, a uśmiech Basi drgnął nieco.
Twoja sprawa, nikt nie zmusza do niczego, prawda?
Oczywiście powiedziałam i poczułam w głowie dziwny świąd, jakbym mogła drapać się od środka. Nagle, zupełnie niespodziewanie, dodałam:
No dobrze, po co nie spróbować? choć w sercu myślałam zupełnie co innego. Nie podobało mi się to zwroty. Otworzyłam usta, by rzeknąć: Lepiej nie ryzykować, ale zamiast tego uśmiechnęłam się nieznajomej.

Basia skinęła głową i wyciągnęła z torebki aksamitny woreczek. Na stolik przed nami spadła talia kart. Gdy zdjęła okulary, dwa ogromne szkła zakryły jej oczy. Serce mi zamarło.
Jak będziesz wróżyła, skoro nie widzisz? szepnęła przerażona.
Nie martw się, Jagodo, czuję karty i znam je na pamięć. Nie mam wielu rozrywek, więc zaczynamy? odpowiedziała, zakładając okulary z powrotem, a jej spojrzenie wydawało się przerażające.

Zlekceważyłam fakt, że nie widziała moich ruchów. Basia rozłożyła karty w kręgu, zachowując tradycyjne rytuały, i rzekła:
Odwróć najbliższą, pokaże przeszłość.
Wyciągnęłam kartę, ręce drżały. Okazała się czysta, bez rysunku. Wróżka zamyśliła się.
Dziwne. Biała kartka oznacza, że nie było Cię w przeszłości. Jak to możliwe?
Co to za dziwna talia? W zwykłych kartach tak nie bywa próbowałam brzmieć pewnie, choć przechodził mnie dreszcz. Czy mogłam trafić na szaleństwo?
Spróbujmy jeszcze raz. Weź dowolną.
Miałam jedynie jedno życzenie szybko spakować rzeczy i zejść z przedziału. Chciałam wysiąść na najbliższej stacji, by nie słyszeć tego głosu i nie czuć niewidzialnych mrowień w głowie. Czy jednak poddałam się jej woli, wzięłam kolejną kartę i odwróciłam ją. Wynik był ten sam. Podejrzewałam oszustwo i zebrałam się na odwagę, by zapytać:
Może zakończmy? Twoje karty chyba wszystkie takie same. To nie jest zabawne!
Basia wydała się zaniepokojona.
Zapewniam, karty są normalne, narysowane cienkim igłą, czuję je palcami, ale teraz są gładkie. Wierzyć mi? Spróbujmy jeszcze, pytajmy o teraźniejszość, bądź odważna!
Wciągnęłam powietrze, wzięłam dwie karty i dotknęłam ich. Nic nie było wytarte ani przybite czyste, jedwabiste kartki. Rzuciłam je w ręce Basi.
Może przestańmy tę komedię, szczerze powiedz, po co to wszystko?
Wyglądała na zmieszkaną, bladą.
Przysięgam, nie miałam takiej myśli, chciałam Cię po prostu umilić podróż. Spróbujmy ostatni raz, na przyszłość
Dobrze, spróbujmy odparłam, wyraźnie rozgniewana, i wzięłam następną kartę. Gdy ją obróciłam, chciałam ją pokazać Basi, ale przypomniałam sobie, że i tak jej nie zobaczy. Prawie krzyknęłam:
A przyszłość jest całkiem biała. Co z tym zrobić?
Basia bladała jeszcze bardziej, aż pokryła się czerwonymi plamami.
Czy to znak, że niedługo umrę?
Otworzyłam oczy szeroko, lecz nie wypowiedziałam przekleństwa, tylko po cichu wzięłam płaszcz i torbę, spojrzałam w okno i z irytacją westchnęłam:
Skąd mam to wiedzieć? Wszystko kiedyś się skończy Żegnaj, wysiadam na tej stacji, mam pilną sprawę.
Wybiegłam z przedziału, nie odwracając się. Myślałam: O cholera, zepsuła mi nastrój! Szukała jakiegoś doświadczenia!. Zła jak tysiąc diabłów, ruszyłam na gangi i wyciągnęłam papierosa z paczki. Ten niewidomy człowiek doprowadził mnie do drżenia. Zwróciłam się do myślącego, palącego mężczyzny:
Nie ma zapałki?
Skinął głową: Oczywiście, oczywiście podając zapalniczkę, patrząc mi w twarz, po czym powoli upadł po brudnej podłodze na brzeg. Musiałam się pochylić i samodzielnie wziąć zapalniczkę. Zapaliłam i wypuściłam kłębek dymu, poczułam ulgę. Drzwi się otworzyły i, zanim wyszłam na peron, poprawiłam maskę, mrugnęłam w stronę przerażonego mężczyzny.
Co za biedak, zobaczyć szkielet? To chyba przyjemność dla Ciebie! Przepraszam, nie chciałam Cię przestraszyć. Twój czas jeszcze nie nadszedł, a ja jestem na urlopie, po prostu straciłam panowanie! Och, ta jasnowidka, nawet Śmierć przez nią dostrzega, choć jest ślepa. Cóż, nie ma się przed nimi ukryć
Ząbkowałem się pod nosem i ruszyłam na peron nieznanego miasteczka. Niechaj Twój urlop będzie udany, Jagodo!