WSPÓŁFABRYKANTKA ŻYCIA

Na dworcu w Warszawie nie raz spotyka się ludzi, których nigdy nie przewidziałoby się w drodze

Nie wiem, jak ta młoda, starannie ubrana dama zdołała przekonać mnie do wróżby. Sama nie rozumiem. Jedziemy razem w jednym przedziale już ponad dwie godziny, a ona wywierała na mnie bardzo miłe wrażenie: brunetka w okolicach trzydziestki, z modnym cięciem i sylwetką, której zazdrościłyby nawet ty, co lubią wygodne kanapy. Uśmiechnięta, pogadana. Tylko oczy

W ich spojrzeniu nie było nic niezwykłego, przynajmniej tak mi się wydawało, bo miała na nich ciemne okulary przeciwsłoneczne. Co w tym szczególnego? pomyślałam. W szary, pochmurny dzień, gdy jesienne chmury zasłoniły niebo, prawie czarne szkła wydawały się dziwne. Może chciała ukryć worki pod oczami albo siniaka? Bywa, prawda?

Szukałam wszelkich wymówek, by usprawiedliwić ten nietypowy akt, i znalazłam ich całkiem sporo. Lecz ciekawość nie dawała mi spokoju. Nie znałam jej zbyt dobrze. Wiedziałam tylko, że ma na imię Małgorzata i pracuje w sektorze usług. Zapytać nieznajomą: Po co nosi pani okulary w tak ciemny dzień? było nieco niezręczne. Może ma jakąś wadę wzroku?

Zamilkłam więc i podtrzymywałam pustą, nic nieznaczącą rozmowę, typową dla pasażerów, którzy ledwo się znają. Nagle, twarz Małgorzaty rozjaśniła się i zaproponowała:

Natalio, a zróbmy tak: pozwól mi wróżyć. U mnie się to naprawdę udaje. Moja prababcia była profesjonalną wróżką prawdziwą, nie jakąś oszustkę, którą dziś spotka się na każdym rogu. Czy nie chciałabyś poznać swego losu? Spróbujmy, to przecież zabawne!

Zadrżałam, ale odrzekłam:
Nie, nie chcę wiedzieć, co mnie czeka. A gdyby?

Dziękuję, Małgorzato, ale nie wierzę w karty, ani w te wszystkie wróżby.
Tym bardziej nie musisz się bać
Skąd wniosłaś, że się boję? Po prostu nie chcę starałam się brzmieć pewnie, a uśmiech koleżanki drgnął nieco wargi.
Nic nie zmusza nikogo, prawda?

Oczywiście, powiedziałam i poczułam w głowie dziwny świąd, jakby chciało się drapać od środka Nagle odezwałam się:
No cóż, może jednak spróbujemy? choć w myślach myślałam zupełnie co innego. Ten zwrot akcji nie podobał mi się. Otworzyłam usta, by rzeknąć: Lepiej nie robić tego, ale zamiast tego uśmiechnęłam się uprzejmie nieznajomej.

Małgorzata skinęła głową, wyciągnęła z torebki aksamitny woreczek, a na stolik przed nami spadła talia kart.

Wtedy zdjąła okulary i spojrzała na mnie dwa ogromne szkła całkowicie zasłaniały jej oczy. Serce mi zamarło.

Jak będziesz wróżyła, skoro nie widzisz? wyszeptałam przerażona.
Nie martw się, Natalio, czuję karty i znam je wszystkie. Nie mam wielu rozrywek, więc zaczynamy? dodała, zakładając z powrotem te mroczne okulary, które jeszcze bardziej mroziły mnie w spojrzeniu.

Zręczałam ramionami, zapominając, że nie widzi moich ruchów.

Małgorzata rozłożyła karty w krąg, zachowując tradycyjne rytuały, i rzekła:
Odwróć tę, co najbliżej, pokaże przeszłość.
Wyciągnęłam ją drżącymi rękami. Karta była zupełnie czysta, bez rysunku. Wróżka zamyśliła się.
Dziwne. Biały arkusz oznacza, że nie było cię w przeszłości. Jak to możliwe?

Co to za niezwykła talia? W zwykłych kartach takiego nie ma, próbowałam brzmieć pewnie, lecz prześlizgnął mnie dreszcz. Czyżby wpadła w sidła szaleństwa?

Dobrze, spróbujmy jeszcze raz. Weź dowolną kartę, jaka ci się spodoba.

Miałam jedno pragnienie szybko spakować się i zniknąć z przedziału, może z wysiąść na najbliższej stacji, by nie słyszeć tego głosu i nie czuć niewidzialnych mrowień w głowie. Jednak poddałam się jej woli, wzięłam kolejną kartę i odwróciłam ją. Wynik był taki sam. Podejrzewałam, że kolejna to kolejny żart, więc zebrałam się i zapytałam:
Może skończymy? Wszystkie twoje karty chyba takie same. To żart, który mi się nie podoba!

Wróżka wydała się zaniepokojona.
Zapewniam cię, Natalio, karty są prawdziwe, rysunek jest naniesiony cienką igłą, czuję go palcami, ale teraz arkusze są gładkie. Wierzyć mi trzeba, jestem w szoku. Spróbuj jeszcze, weźmy coś na przyszłość, bądź odważniejsza!

Zadrwiłam, wzięłam dwie karty i dotknęłam ich. Jak się spodziewałam, nie było na nich żadnych kropek ani nakłuć czyste, lśniące kartki. Rzuciłam je w stronę tajemniczej towarzyszki.
Może już dość? Powiedz szczerze, po co to wszystko zaczęłaś?

Wyglądała na zdezorientowaną i bladą.
Przysięgam, nie miałam takiego zamiaru w głowie, chciałam tylko trochę rozbawić w podróży. Spróbujmy ostatni raz, na przyszłość

Dobrze, spróbujmy, odparłam z irytacją, chwytając następną kartę z talii. Odwróciwszy ją, chciałam najpierw pokazać Małgorzacie, ale przypomniałam sobie, że i tak jej nie zobaczy, i prawie krzyknęłam:
A przyszłość jest… biała jak śnieg. Co z tym zrobić?

Koleżanka nie tylko zbledniała, ale i pokryła się nerwowymi plamami.
Czy to znak, że niedługo umrę?

Otworzyłam szeroko oczy, ale nie zamierzałam się obrażać. Wzięłam płaszcz i torbę, zerknęłam przez okno i z irytacją wydechłam:
Skąd mam to wiedzieć? Wszystko kiedyś się kończy Żegnaj, wysiądę na tej stacji, mam pilną sprawę, i wybiegłam z przedziału, nie odwracając się. Myślałam tylko: Co za psikus, zepsuła mi humor, szukając jakichś doświadczeń!.

Zła jak tysiąc diabłów, ruszyłam na peron i wyciągnęłam papierosa z paczki. Ognia nie znajdziesz? zapytałam zamyślonego mężczyznę, który już papierosa trzymał. Skinął głową, podając zapalniczkę, a kiedy spojrzał na mnie, powoli opadł na brudną podłogę. Musiałam pochylić się i samodzielnie wziąć zapalniczkę. Zapaliłam i wypuściłam pierścień dymu poczułam się lżej. Drzwi otworzyły się, a zanim wyszłam na peron, szybko poprawiłam maskę, rzucając przelotne spojrzenie na nieco przerażonego mężczyznę.

Co za nieszczęście, zobaczyć kości, to dopiero rozrywka! Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. Czas twojego jeszcze nie nadszedł, a ja… jestem na urlopie, po prostu straciłam kontrolę! mruknęłam pod nosem, wyjeżdżając z peronu nieznanego miasteczka.

Czasami los kryje się w białym kartonie, ale prawdziwe przewodniki to nasze własne serca. Nie warto szukać odpowiedzi w cudzych kartach, bo najważniejsze decyzje podejmujemy sami.