Wspaniała wiadomość

Dobra nowina

Jagoda spieszyła się do domu. Miała świetną wiadomość dla męża – nie dobrą, ale właśnie świetną! Trzeba to uczcić. Po drodze wstąpiła do sklepu i kupiła butelkę wina. Szybko przygotuje kolację, napiją się… marzyła Jagoda.

„Kacper, jestem w domu!” – krzyknęła, wchodząc do małego mieszkania. Nie musiała podnosić głosu – w tej kawalerce słychać było wszystko, nawet odgłos przekręcanego klucza. Ale radość rozpierała ją tak bardzo, że nie potrafiła się powstrzymać.

Kacper niechętnie wyszedł jej naprzeciw.

„Mam świetną wiadomość! Zaraz zrobię kolację, usiądziemy i uczcimy to. Nawet wino kupiłam. Patrz.” Jagoda wyjęła z torby butelkę, nie zauważając napiętego spojrzenia męża. „Odnieś to do kuchni, a ja się przebiorę.” Minęła Kacpra, otworzyła szafę i przebrała się za jej drzwiami, jak za parawanem. Założyła krótki szlafrok, który mu się podobał, poprawiła włosy i zamknęła szafę.

Kacper siedział przed telewizorem z wyłączonym dźwiękiem, wpatrzony w ekran, choć widział coś zupełnie innego. Jagoda podeszła do niego.

„Co się stało? Znowu źle z mamą?” – zapytała ostrożnie.

Mąż nie odpowiedział. Jagoda usiadła obok i położyła dłoń na jego ręce.

„Cokolwiek by się nie działo, damy radę. Właśnie dostałam–” Nie zdążyła dokończyć, bo Kacper gwałtownie oderwał rękę i wstał z kanapy. „Dobrze, powiesz później. Idę przygotować kolację.”

Jagoda smażyła ziemniaki, dusząc się od niepewności. Wiedziała, że dopytywanie na nic się nie zda. Radosny nastrój minął. Pomysł z winem okazał się kiepski. Ale skąd mogła wiedzieć?

Z Kacprem byli małżeństwem od półtora roku. On już pracował w dużej firmie budowlanej, ona kończyła pisanie pracy dyplomowej. Żyli z jego pensji, więc wynajęli malutkie mieszkanie – na razie im wystarczało.

Część zarobków Kacper wysyłał swojej mamie, która mieszkała w innym mieście i często chorowała. Leki pochłaniały sporo pieniędzy. Gdy Jagoda obroniła dyplom i dostała pracę, zaczęli nawet odkładać na własne mieszkanie, choć w tym tempie nie uzbieraliby do końca życia.

Nocami marzyli, że kiedyś założą własną firmę. On projektowałby domy, ona zajmowałaby się aranżacją wnętrz. Ale najpierw musieli zdobyć doświadczenie. Ludzie nie przyszliby przecież do zupełnie nieznanej firmy – potrzebne były rekomendacje. Wtedy kupiliby duże mieszkanie, mieliby dzieci…

Na razie jednak Jagoda dostawała tylko mało ciekawe, drobne zlecenia, w których nie mogła wykazać się talentem. Pracowała szybko i dokładnie, choć płacono jej niewiele. Wierzyła jednak, że prędzej czy później ktoś ją zauważy i powierzy jej poważny, ambitny projekt. Wtedy mieliby wszystko – mieszkanie, które sama urządzi, samochód, meble…

Właśnie dziś szef wezwał ją i powiedział, że chce jej powierzyć ważne zadanie: remont i urządzenie mieszkania dla syna bogatej klientki. Ślub był za miesiąc. Jagoda uwolniła się od innych zleceń, by skupić się tylko na tym. Za szybkość dostanie dodatkową zapłatę.

Była pewna, że sobie poradzi. W głowie roiło się jej od pomysłów – zrobi to tak, jakby urządzała własne mieszkanie. Już widziała ten przytulny raj dla młodej pary. Od razu pojechała zobaczyć lokal. Powitała ją elegancka, modnie ubrana kobieta, od której bił zapach pieniędzy. Klientka pokazała mieszkanie, przedstawiła swoje oczekiwania i zaznaczyła, że nie należy oszczędzać.

Umówiły się, że Jagoda przygotuje projekt, a Izabela Ludwika (tak miała na imię zamożna dama) znajdzie ekipę remontową. Jeśli pomysł Jagody się spodoba, od razu rozpoczną prace.

Dlatego tak śpieszyła się, by podzielić się radosną nowiną z mężem. Ale wino zostało nietknięte. Jagoda schowała butelkę do lodówki. Po kolacji, która minęła w ciszy, usiadła do komputera. Praca szła sprawnie, aż w końcu Kacper przysiadł się do niej.

„Odwróć się. Muszę ci coś powiedzieć…” – zaczął.

„Mów.” – Jagoda odwróciła się w jego stronę.

„Zwolnili mnie z pracy.” – wymamrotał, nie patrząc jej w oczy.

„Jak? Dlaczego?” – wykrzyknęła przerażona.

„Był ogromny nacisk, nowy projekt, terminy… Popełniłem błąd w obliczeniach. Zauważyłem dopiero, gdy budowa już ruszyła. Chciałem to naprawić, ale mnie zwolnili.”

„Nic się nie stanie, poradzimy sobie. Chciałam ci powiedzieć, że dostałam–”

„To jeszcze nie wszystko.” – Kacper zerwał się z krzesła i nerwowo zaczął chodzić po pokoju jak ranny niedźwiedź po klatce. – „Muszę oddać pieniądze. W umowie było zapisane…”

„Ile?” – spytała Jagoda przyciszonym głosem.

„Dużo. Takich pieniędzy nie mamy. Wezmę kredyt. Tylko że mamie już nie pomogę.”

„Jaki kredyt? Przecież będą odsetki! Pożyczymy od znajomych…”

„Nie bądź naiwna, Jagoda. Od kogo? Przyjaciele są, gdy wszystko idzie dobrze. Chcesz poznać prawdziwych przyjaciół? Poproś o pożyczkę.” – Kacper prawie krzyczał.

„Już pytałeś kogoś?” – domyśliła się. – „Mam koleżanki, może one…”

„Śmiało, spróbuj. A ja, jak się okazało, przyjaciół nie mam.” – Wyszedł do kuchni.

Jagoda zastanawiała się, komu mogłaby zaufać. Wzięła telefon i wybrała numer byłej szkolnej przyjaciółki, Oli. Ostatnio, gdy się widziały, Ola przechwalała się, że wyszła za bogatego biznesmena, mieszkają w willi, jeżdżą na wakacje kilka razy w roku.

Koleżanka odebrała niemal natychmiast.

„To Jagoda Kowalska, znaczy, Nowak…” – Usłyszała radosne zapewnienie, że Ola ją pamięta i cieszy się z rozmowy. Jagoda od razu przeszła do sedna: – „Ola, potrzebuję twojej pomocy. Możemy się spotkać?… Nie ma cię w mieście?… Więc powiem przez telefon. Potrzebuję pilnie pieniędzy…” – Zamilkła, sprawdzając, czy połączenie się nie urwało, bo Ola nie odpowiadała. Właśnie miała się rozłączyć, gdy usłyszała cichy głos:

„PrzykKiedy jednak zamknęła za sobą drzwi tego mieszkania po raz ostatni, zrozumiała, że najważniejsze jest to, by zawsze wierzyć w siebie, bo prawdziwa siła rodzi się z walki, a nie z czyjejś obietnicy szczęścia.