Wróżka przepowiedziała mi…

Babcia Helena wróży mi
Co, ciekawo, co ci w duszy gra? właścicielka przytulnego domku rzuca w mnie ostry wzrok, nie przestając rozkładać kart na stole.
Przyklejona ze strachu do krzesła kiwam głową i niepewnie spoglądam w ciemne, jak noc, oczy staruszki.
Aż się przypominasz Nurek! Niebo jej królestwem! wzdycha i krzyżuje się. Na jej ustach pojawia się ledwo zauważalny, nostalgiczy uśmiech. Tak, twoja babcia była widoczna! Wysoka, smukła, szyja i klatka piersiowa królewskie, niczym u łabędzia. A jaka była mądra! Szkoda, że skończyła tylko cztery klasy wojna wtrąciła się, a gdyby nie ona, daleko by zajęła, wierz mi
Przypominając sobie coś, babcia Jadwiga milknie. Potem jednak podnosi się i mówi dalej:
A jak język jej był ostry! Kobiety jej się bały. Wszystko o małżonkach się martwiły! chichotem drwi. No i widać, że Nura, choć zamężna, gdy spojrzy swoimi oczami w kogoś, ten zniknie! A ona, przebiegła, jeszcze w twarz się uśmiechnie! Lecz twój dziadek kochał ją i była mu wierna. A spojrzenia na chłopaków to tylko zabawka, uśmiecha się życzliwie Jadwiga.
Babciu Jeniu, czy znałaś moją babcię? nie wytrzymując, pytam z ciekawością.
Och, kochanie, my z nią jesteśmy jak nitka i igła zawsze razem. A jak nam było w młodości! podpowiada staruszka, a jej oczy rozbłyskują złotymi iskrą. A wiesz, kto mnie nauczył wróżyć? przymruża oczy ciekawie.
Moje brwi unoszą się:
Czy to babcia Nura?! wydecham z podziwem.
Ona najlepsza! potwierdza z dumą staruszka.
Co więc w tych kartach, pokrytych barwami, na pierwszy rzut oka? przesuwa palcami przez wachlarz kart. A Nura tylko spojrzy i wszystko jej jasne! Powie dokładnie, co było i co będzie z człowiekiem. Takie są jej umiejętności, wnuczko! dodaje z powagą. Powoli przejmowałam tę mądrą sztukę od przyjaciółki.
Babciu, czy to naprawdę prawda? nie powstrzymując się od śmiechu, patrzę na szare kosmyki wystające spod chusty niczym rogi.
Nie śmiej się, dziewczyno! obniża głos wróżka i przykleja mnie lodowatym spojrzeniem.
Z moich pleców przeszywa dreszcz:
Babciu Jeniu, przepraszam, żartowałam! wzruszona podnoszę wargi.
Ech, Felek niewierny! mruczy już nie tak groźnie.
Dobrze, wybaczam! Jesteś jeszcze mała, nic nie wezmę! łagodzi. Zapamiętaj moje słowo: swojego wybranka i konia nie ominiesz!
Babciu Jeniu, a czy mam już wybranka? patrzę pytająco na wróżkę.
Oho! Chcesz zajrzeć w przyszłość, piękna? uśmiecha się babcia wszystkimi zmarszczkami. My, stare czarownice, potrafimy wszystko! mruga zadowolona i sięga po nową talię kart. Może kiedyś mnie przypomnisz i nie będziesz już tak lekko żartować, mówi Jadwiga, rozkładając na obrusie królów, damy o obfitych piersiach, wąsatek w beretach walcie.
Ojej, Irka, spójrz, droga się rozpadła! A jeszcze daleko. Czy naprawdę wyjedziecie gdzieś? zdziwiona pyta staruszka. I będą ci młodzi mężowie. Nie wątpię! mruczy pod nosem. Już teraz widzę oczy jak dwa łyżeczki, a buzia też nic nie mówi, cały blask. Tylko to wszystko jest puste! Nie poruszą twojego serca kawalerowie. A ten, wskazuje palcem czerwonego króla, pokochasz! Tylko jest nieodpowiedni. Lepiej od niego nie zależ, bo płaczesz gorzko! wzdycha i smutno kiwa głową. Czy naprawdę zakochasz się w tych głupcach? macha bezradnie ręką.
Połóższy jeszcze dwa karty, rozpromienia się:
Ten drugi, krzyżowy, będzie porządny! I z nim wszystko się ułoży, promienieje. Tylko nie zaraz, moja wpatrzona! dotyka delikatnie moich rudej falującej koszyczki i obie śmiejemy się, szczęśliwe.
***
Często odwiedzam babcię Jenę. Mojej własnej babci nigdy nie spotkałam, odeszła dawno, a babcia Jadwiga żyje samotnie i kocha mnie, wnuczkę przyjaciółki, mocno. Czułam to, choć czasem drżałam ze strachu, gdy miała zły humor.
Babcia Jenu cenią ludzie ze wszystkich wsi. Nie pobiera pieniędzy, lecz gościnę przyjmuje z radością. Jest prawdziwą gospodynią!
Teraz siedzimy przy herbacie i pożeramy pierogi z jajkiem i koperkiem.
Babciu Jeniu, czy uda mi się przewidywać los? pytam ostrożnie, wkładając kolejny kęs.
Wygląda, że pytanie zaskoczyło staruszkę. Przestaje żuć i patrzy na mnie czarnymi oczami jak węgiel. Z trudem wytrzymuję jej surowe spojrzenie. Widzę, że coś zadziałało babcia Jadwiga lekko się rozluźnia.
Tak Może ci się uda mruczy zamyślona. Dobrze, przyjdź jutro, jeśli nie zmienisz zdania! dodaje stanowczo. Będę cię uczyć.
***
Czas mija niczym lekki ptak, znika w nieznane. Wydaje się, że wczoraj biegałam po kałużach, skakałam skakanką, puszczałam latawce, a dziś z przyjaciółmi kończymy siódmy klasę, odbywamy praktykę i latem wciąga nas gorące, słoneczne przygody. Och, to cudowne lato! Kąpiemy się, opalamy!
Z dyplomem w ręku pędzę do domu, chcąc pochwalić się, że prawie wszystkie oceny to piątki! Ale w progu widzę płaczącą mamę, trzymającą list w ręku. Aha, list od cioci Neli pomyślałam. Znowu nam namawia, by pojechać z nią. Tata był przeciwny.
Ania, czy nam tutaj źle? Mamy dom, kury, gęsi, krowę Rzekę obok! mówił gorzko.
Nasze dziewczynki nie widziały kwitnących jabłoni, nie jadły wiśni, nie wgryzały się w arbuzy! szepcze mama. Kolku, chcę wrócić do ojczyzny! patrzą na ojca złocisto-brązowe oczy.
Tak, żal kobiet ich łzy! Może tata po prostu bardzo ją kochał, naszą Anię Inaczej nie wyjaśnimy, że wyrzuciliśmy wszystko i ruszyliśmy w stronę kwitnącej Ukrainy.
***
1 września cała szkoła patrzy ciekawie na nas z siostrami. Na apelu stoimy w pięknych sukienkach, koronkowych fartuszkach, z ogromnymi kokardami, wyróżniając się wśród skromnie ubranych koleżanek. Nie obchodzi mnie to tak bardzo, ważniejsze, jak odebrały nas rówieśnicy. Gdy wchodzę do klasy, podchodzi dziewczyna.
Ja się nazywam Zuzanna przedstawia się i uśmiecha szczerze. Irka, nie bój się, chłopaki u nas mili!
Chcesz, usiądziemy przy jednym biurku? pyta dużymi szarymi oczami. Kiwnie z wdzięcznością. Tak poznaję Zuzannę, przyjaciółkę na całe życie.
Na dużej przerwie Wiktor chwyta gitarę i zaczyna śpiewać. Jasnowłosy, przystojny, lekko pulchny chłopak śpiewa z taką tęsknotą, że serce drży jak morze. Wydaje się, że nie widzi nikogo oprócz tej, dla której jego gitara płacze.
Czy nasz Wiktor nie zakochał się? szepcze Zuzanna, spoglądając na przemienioną twarz chłopaka.
Śpiewa dla ciebie odpowiada z żalem.
Żartujesz? zdezorientowana patrzę na przyjaciółkę.
Zuzanna wzdycha, odrzucona, a jej usta ledwo szumią: Biedny Wiktor!
Czemu tak w życiu bywa jednego szukamy, a oczami patrzymy na innego? Ten drugi też ma pół serca, chęć picia, a w głowie latają romanse.
Słodko mówi: Z ust jego miód i wino!.
Takiego donjuana mieliśmy w ósmej klasie, a moja dusza, nie pytając, podążała za nim jak ptak ku niebu. Bałam się tego! Postanowiłam nie zbliżać się do niego za wszelką cenę! Nie chciałam być kolejną ofiarą przystojnego chłopaka.
Z kolei Anatolij nowy obiekt patrzył z zainteresowaniem na delikatną dziewczynę z warkoczami. Jego spojrzenie hipnotyzowało, nie dając spokoju.
Odpowiadanie przy tablicy było prawdziwym męczarniem! Szydercze spojrzenie chłopaka sunęło wzdłuż moich nóg, wznosząc się coraz wyżej. Trzymałam się, nie reagując na jego wybryki. Ten chłód nie podobał się sercowi łowcy, a na lekcji WFa Paweł wyróżniał się, przebiegł 100m szybciej niż wiatr, rzut dyskiem posłał tak daleko, że nauczyciel aż stukał.
Gdy chłopcy grali w piłkę, nie miał równych! Dziewczyny wiwatowały, dopingując gwiazdę boiska, lecz oczy jednej pozostały nieprzenikliwe. Paweł zasmucił się, przytył troszkę! Jego uwaga skierowana była ku nieosiągalnej dziewczynie, ale każde jego słowo ginęło w próżni. Czy mi się nie podobać? pierwszy raz w sercu zapytał chłopak.
***
Jesień podkrada się podstępnie, a po niej biała, blond zimowa aura. Szkoła tętni życiem, przygotowujemy się do Nowego Roku. Próbujemy wierszy, śpiewów, tworzymy kosmiczne kostiumy.
Z Tamarą wybieramy role sióstr Lary, Tomka podoba się wesoła Olga, ja wolę zadumaną, delikatną Tatianę.
Ciocia Nela szyje nam długie suknie sięgające podłogi. Włosy zamieniają się w złotobrązowy wodospad loków.
Otwieramy drzwi domu kultury i wkraczamy w bajkowy świat. Wokół wirują, skaczą i śmieją się gwardzisty, rozbójnicy, księżniczki, wróżki, małpki i krasnoludki. W tle krocząc dumnie Kasjan, a obok szaleje Biała Baba Jaga.
W tłumie przemyka Zuzanna nasza Vira:
Dziewczyny, wyglądacie bosko! rozświetla nas uśmiechem i koroną.
Po występu zaczynają się tańce. Pierwszy, co podchodzi i podaje mi rękę, to Paweł! Jego niecodziennie poważne oczy błagają.
Irka, zatańczysz ze mną? mówi drżącym głosem.
Nie mogę się oprzeć! Każda komórka ciała poddaje się, ręce spoczywają na jego szerokim ramieniu. Wirując w walcu, zapominamy o świecie, a piękna melodia niesie nas coraz wyżej.
To nieziemska radość i lot zostaną ze mną na zawsze.
***
Jak wyjątkowe i niewinne były nasze spotkania! Nie zapomnę pierwszego uścisku, tego słodkiego pocałunku! Kąpałam się w jego głębokich oczach, topiłam się jak płatek śniegu w jego mocnych, czułych ramionach. Jego słowa brzmią jak symfonia:
Kocham cię, Irka! Kocham bardzo, bardzo!
Wieczorem sięgam po karty.
Co przyniesie mi jutro dzień? z niepokojem pytam cichych pomocników.
Chcę, by przyniosły radość.
Na początku królowie i damy mówią, że z Tomkiem wszystko będzie dobrze. Marzę, wyobrażam nasz wspaniały ślubny karek. Nagle z talii spada przed mną dama karo. Czuję, jak przerażający wzrok przenika serce. Koty drapią po duszy
Rankiem, gdy widzę zakochane oczy Tomka, niepokój topnieje niczym wiosenne śniegi.
***
Po pół roku do szkoły przychodzi praktykantka. Czarne kręcone włosy, duże oczy, smukła talia i pełne piersi nie do odparcia. Mądra jak mało kto! Zajęcia prowadzi z pasją, a my, starsi uczniowie, łakniemy jej wiedzy, nasza Maja Władysława.
W sobotę Tomek obiecał przyjść na randkę nie przyszedł. Czekałam na niedzielę też nie pojawił się
W końcu spotykam go w szkole! Tomek idzie i uśmiecha się, promienny, szczęśliwy! Nie zauważa mnie spieszy do Niyi, swojej Mayi! Ona biegnie naprzód, oboje zatrzymują się w pół kroku od siebie. Spojrzenia spotykają się, splatają I rozumiem, że ci dwoje patrzy w przyszłość razem!
A ja? bije serce w klatce, jak w klatce. Ziemia drży pod stopami Ratują mnie ręce Viry.
BalPatrząc na gwiazdy, poczułam, że wszystkie wątki mojego życia wreszcie splótły się w jedną piękną, niekończącą się opowieść.