Wróciłam do domu wcześniej, żeby zrobić niespodziankę mężowi, będąc w szóstym miesiącu ciąży, z dwiema ciężkimi torbami i domowymi przysmakami od mamy, a on zamiast mnie odebrać z przystanku, kazał mi pójść jeszcze do nocnego po mięso i ziemniaki, bo musi dokończyć sprzątanie przed wielkim „surprizą” – i tak, siedząc pół godziny na ławce pod blokiem, zrozumiałam, co dla niego naprawdę znaczy jego żona i czystość w mieszkaniu.

Słuchaj, muszę Ci poopowiadać, co się u mnie ostatnio wydarzyło, bo aż sama nie mogę uwierzyć. Wracam sobie do domu wcześniej miała być niespodzianka dla mojego Pawła. Wiesz, że od rodziców wracałam trzy dni przed tym, jak planowaliśmy. Nie mogłam się już doczekać, żeby go zobaczyć, tak tęskniłam, że w autobusie te ostatnie kilometry liczyłam z głowy, nerwowo patrząc przez szybę, czy przypadkiem już nie dom.

Dzwonię do Pawła, stojąc już na przystanku pod naszym blokiem, ciężkie torby ledwo trzymam no bo przecież mama jak to mama, zapakowała mi domowe przetwory, konfitury, swojski smalec, jabłka, wszystko, co się dało i jeszcze trochę. A ja w szóstym miesiącu ciąży przecież, brzuch już wyraźny, a przez to wszystko kręgosłup mi daje popalić, do tego te torby… No wyobraź sobie.

Dzwonię więc roztrzęsiona, szepty prawie nie słychać.
Pawełek, jestem pod domem, wyjdź po mnie, bo już nie dam rady iść.

A on nagle, jakby go pokręciło:
Co? Teraz? Dlaczego nie dałaś znać? Przecież mieliśmy się zobaczyć dopiero w czwartek!

Trochę zgłupiałam.
Chciałam Ci zrobić niespodziankę… Co ty, nie cieszysz się? Wpadnij po mnie, będę wdzięczna, serio.

A on jak nie krzyknie:
Poczekaj! Nie wchodź! Tzn., wchodź, ale… Klaudia, musisz jeszcze coś załatwić. W domu totalna pustka, wczoraj wszystko zjadłem. Skocz proszę do całodobowego obok i kup ładnej wołowiny!

No serio? Mówię mu:
Człowieku, jestem w ciąży, torby mam cięższe niż mój samochód, a Ty mnie jeszcze po mięso wyganiasz? Możesz sam podejść? Przecież boli mnie wszystko! W domu są ziemniaki i jajka, nic nie brakuje.

Ale Paweł ciągle swoje że chce mi zrobić „normalny” obiad, że wyjątkowy dzień, że nie pójdzie dziś do pracy i chce mi przygotować coś porządnego. Żebym się nie czepiała, tylko wstąpiła, przecież sklep tuż obok.

Zacisnęłam zęby, weszłam do sklepu, chociaż już prawie nie czułam rąk. Wołowina ciężka, ziemniaki też swoje ważą, a ja przecież ledwo idę… Kasjerka patrzy na mnie jak na jakąś bohaterkę narodową, a ja myślę tylko, jak doczłapać do domu.

Ledwo pod klatką, Paweł znowu dzwoni:
Już? Kupione? Nie wchodź na górę! Jeszcze dziesięć minut! Usądź na ławeczce przed wejściem!

Ręce mi opadły.
Paweł, żartujesz sobie?! Zaraz tu wściekłością urodzę! Mam siedzieć na mrozie z nogami jak kłody i czekać na ciebie, bo niespodzianka niegotowa?

Ale on dalej swoje że zaraz wszystko będzie, że już prawie skończył, pięć minut, przysięga…

Usiadłam na ławce, torby walnęłam obok, już byłam tak bliska, żeby tą siatę z mięsem mu na balkon rzucić. Czekam i czekam, minęło prawie czterdzieści minut, nogi mi spuchły, zimno mi, coraz bardziej wściekła.

Wreszcie Paweł wypada na dwór cały zziębnięty, w koszulce na lewą stronę, zmęczony, aż dziwnie. Pachnie chemią domową na kilometr! A ja się pytam:
Ty co tu robisz? A on, że zaraz zobaczę.

Wchodzimy do mieszkania, wszędzie wali domestosem, powietrze prawie gryzie w nos, jak w tanim hotelu po generalnych porządkach. Wszystko wysprzątane dywan odkurzony, kurz z półek zniknął, nawet łazienka i kibel lśnią.

No co? pyta cały z siebie zadowolony Zobacz, jak posprzątałem! Siedziałem trzy godziny na kolanach, żeby ci przyjemność zrobić! Chciałem, żebyś wróciła do czystości i nic nie musiała robić.

A ja się popłakałam, serio.
Paweł, ty poważnie? Po to kazałeś mi taszczyć zakupy i czekać godzinę na ławce? Nie mogłeś mnie po prostu przytulić i powiedzieć, że się cieszysz, że wróciłam? Przecież ja mam dość, brzuch rośnie, plecy bolą, torby ciężkie…

On wtedy zdenerwowany, mówi, że zawsze narzekam, że nic nie robi, że tym razem się postarał, a ja wiecznie niezadowolona, że lepiej bym doceniła, a nie narzekała. Zrobił się z tego taki kłótliwy seans, że tylko czekać, aż wylecą talerze. W końcu Paweł wkroczył do sypialni z hukiem, trzaskając drzwiami.

A ja… no co mam Ci powiedzieć jak zobaczyłam mięso, które zostawił na stole, zrobiło mi się jeszcze bardziej niedobrze. W końcu zamknęłam się w łazience i popłakałam. Marzyłam tylko, żeby po takim powrocie dostać buziaka w czoło i kubek herbaty.

Po kilku dniach mieszkania z rodzicami telefon się urywał i od Pawła, i od teściów, nawet ciotki z Opola dzwoniły, żebym się nie rozwodziła, że wszystko się ułoży… Ale ja jasno postanowiłam nie chcę takiego męża, co porządek w domu i czyste panele stawia wyżej niż moje zdrowie i bezpieczeństwo naszego dziecka.

Bo, kurczę, czy to naprawdę tak wiele przytulić przemęczoną, ciężarną żonę, zamiast wysyłać ją z siatką po mięso?