Wróciłam do domu – ani męża, ani jego rzeczy

Wróciłam do domu nie było ani Wojtka, ani jego rzeczy.
Co tak na mnie patrzysz? uśmiechnęła się Zofia. Staś po prostu chciał mi udowodnić, że jest po prostu zazdrosnym facetem. To wszystko.
Co pani tak mówi? zapytała mnie niepewnie Jagoda.
Czystą prawdę, dziewczynko odparła była żona Stasia.
Nic nie rozumiem zakrztusiła się ja, łapiąc łzy.
A! Staś ci wszystko wyjaśni skinęła Zofia w bok.

Mama wychowywała mnie jak najcenniejszy kwiat. Anna Wiktoria, właścicielka własnej tartaku w Bieszczadach, rządziła twardą ręką, a w rozmowie z jedyną córką zmieniała ton na cichy, kołyszący, a oczy rozpromieniały się czułością. Dzięki temu wyrosłam delikatną, naiwną i ufającą dziewczyną. Nie znałam smutków, chodziłam do zwykłej szkoły i do świetlicy muzycznej, gdzie z radością uczyłam się gry na pianinie. Nie stałam się wielką artystką, ale później zostałam dobrą nauczycielką.

Wystarczyło tylko wyjść za mąż, a od razu pojawił się kandydat przystojny kierowca Wojciech, którego zarobki nie były wielkie, ale serce miał wielkie. Mówił słodko, patrzył w oczy z taką czułością, że aż serce biło szybciej. Mama jednak go nie lubiła.

Lenistwo i głupota! oceniła Anna, nie szczędząc mi słów.
Mamo, ale go kocham w moje niebieskie oczy wlewały się łzy.
Dobrze, dobrze, odparła, po czym dodała: Tylko pod naszym dachem!

Nasze duże trzypokojowe mieszkanie w Warszawie pomieściło nas wszystkich, a nowy mąż nie miał nic przeciwko zamieszkaniu z teściową, która spędzała większość dnia w tartaku. Wojciech z początku wydawał się troskliwym i czułym mężem, ale po kilku miesiącach po ślubie pokazał prawdziwe oblicze pił, włóczył się po barach i wyzywał mnie przy obecności mamy.

Starałam się nie dostrzegać jego wad. Dziewięć miesięcy po ślubie urodziłam syna Łuczka i cieszyłam się, że wreszcie mamy własną rodzinę. Łuczek był chorowity i wymagał dużo uwagi, a Wojciech coraz bardziej się wściekał. Trzymałam się i wierzyłam w lepsze jutro.

Cierpliwość skończyła się, kiedy nagle zmarła mama, po roku tylko ciesząc się z wnuczka. Pogrzebami zajął się stary przyjaciel Anny, prawnik Jerzy Sławomir. W tym czasie Wojciech nie był w domu, a kiedy pojawił się, w przedpokoju czekały już torby z jego rzeczami. Groził sądem, podziałem majątku, lecz ja nie reagowałam. Dzięki Jerzemu prawnikowi, który niczym nieznany sędzia wyrzucił go z domu i zabezpieczył nasze mienie, nie musiałam się o nic martwić.

Nie mogłam już prowadzić tartaku przejęli go ludzie wykształceni i wynajęci przez Jerzego. Nasza rodzina, choć coraz mniejsza, nie brakowało nam niczego.

Strata matki i rozwód były dla mnie ciężkie nie miałam przyjaciół ani krewnych. Jedyną podporą był syn, którego kochałam całym sercem. Nie chciałam myśleć o mężczyznach, poza Jerzym, który nie był już w grze.

Pewnego deszczowego dnia po wizycie w przychodni razem z pięcioletnim Łuczkiem, nie mieliśmy gdzie schować się przed ulewem. Nie mogłam prowadzić samochodu, a taksówki nie było z powodu ogromnego popytu. Zdecydowaliśmy więc ryzykować.

Szybko wsiadajcie! Mniej niż dwadzieścia metrów od nas zatrzymał się samochód, a kierowca otworzył tylne drzwi. Wsiadajcie, bo tu parkowanie jest zakazane!

Nie pomyślałam nawet, że to może być niebezpieczne. Zauważyłam go, bo spotkaliśmy się kiedyś w korytarzu przychodni, gdy przewoził swojego syna w podobnym wieku.

Dziękuję! podziękowałam gorąco kierowcy, który przedstawił się jako Krzysztof.
Proszę bardzo! odparł z uśmiechem. A telefon?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, odwróciłam się i powiedziałam:
Przepraszam, ale z mężem nie spotykam się.

Krzysztof od razu odszedł, a my poszliśmy do budynku. Następnego dnia znów go zobaczyłam w naszym podwórzu.

Nie jestem żonaty podał mi rozwodowy akt, który otrzymał miesiąc temu.

Zastanawiałam się, czy to samotność mnie doprowadziła do tej decyzji, czy może jego wesołość i troska, które od razu spodobały się Łuczkowi. Nie rozumiałam, dlaczego zgodziłam się, by nowy znajomy spędził z nami czas i przyszedł na kolację.

Od tej chwili spotykaliśmy się prawie codziennie, a ja zakochiwałam się w nim coraz mocniej. Po miesiącu zaproponował mi zaręczyny. Wiedziałam, że też kocha mnie i Łuczka go uwielbia.

Po ślubie Krzysztof zaproponował adopcję Łuczka.

Zawsze marzyłem o dwóch synach rzekł, a w jego oczach pojawiła się powaga.

Pogłaskałem go po ramieniu, czując, że jego była żona odnalazła bogatego faceta, który nie pozwalał mu widywać syna, i on cierpiał. Trzy miesiące po poznaniu, już tworzyliśmy prawdziwą rodzinę.

Ukrywałam przed mężem moje prawdziwe finanse. Młyny nie były duże, ale dochód dzieliliśmy po troje z nowymi partnerami, więc wciąż przychodziły pieniądze. Oszczędzałam je na edukację Łuczka, na mieszkanie i na przyszłość. Nie miałam potrzeby, by o tym wiedział. Jerzy, który wyjechał na stare lata nad morze, nauczył mnie, jak chronić własne środki.

Jeśli Krzysztof podejrzewał, że mam pieniądze, nie dał tego po sobie poznać.

Ta idyllia nie trwała dłużej niż rok. Z czasem Krzysztof stał się mniej troskliwy, częściej wracał do domu z marszu i złością.

Nie zwracaj uwagi, to tylko przełożeni, mówił najpierw.
Nie możesz się przenieść na inny projekt? pytałam, bo był świetnym elektrykiem.
Zajmę się tym.

Potem przestał się tłumaczyć, milczał lub krzyczał. Łuczek nie był jego ulubieńcem, a widok, że chłopiec go drażni, bolał mnie. Nie wiedziałam, co myśleć, dopóki wszystko nie wyjaśniło się samo.

Spacerowaliśmy razem w parku, z Łuczkiem na placu zabaw, kiedy nagle usłyszałam:

Nie powinnaś była przyjmować adopcji, chłopak będzie cierpiał.

Odwróciłam się i zobaczyłam stylową brunetkę w jaskrawo pomarańczowym płaszczu.

Czy znamy się? spytałam zdziwiona.
Nie, ale możemy to naprawić odparła z zadumą. Jestem Zofia, była żona Stasia. Tymczasowo była

Patrzyła na mnie intensywnie, a Łuczek bawił się w oddali, nic nie słysząc.

Co ty na mnie tak patrzysz? uśmiechnęła się Zofia. Staś po prostu chciał mi udowodnić, że jest zazdrosnym facetem. To wszystko.
Co to za słowa? zapytałaś ja.
Czysta prawda, dziewczynko odparła Zofia.

Zofia była starsza ode mnie o pięć lat, ale patrzyła z góry, z lekka protekcjonalną nutą.

Nic nie rozumiem odpowiedziałam.

A! Staś przyjdzie i ci wszystko wyjaśni skinęła Zofia.

Zaraz za rogiem pojawił się Staś, nerwowo spoglądając na nas obie.

Staś, wytłumacz dziewczynie, co się dzieje Zofia wstała, pogłaskała Staśa po głowie i ruszyła w stronę wyjścia. Czekamy na ciebie!

Teraz to on zapytał:

Co tak na mnie patrzysz? Nie wiem, co Zofia ci wmawia, ale tak, poślubiłem cię, żeby się jej odwdzięczyć.

Staś milczał, jakby zbierał siły.

Dostała mnie do kitu! wykrzyknął. Kto cię potrzebuje? ona. Nawet z moim jedynym synem miałam problem. A potem zaczęła wtrącać się ten bogaty Maksym. Nie wytrzymałem, więc złożyłem pozew o rozwód.

Po co adoptować Łuczka? wyciągnęłam oddech.

Żeby wszystko było jasne. Nowa żona, nowy syn, a ja mam w ręku cukierki! odpowiedział Staś. Zauważyłem cię w przychodni, od razu pomyślałem, że pasujesz.

Na sukienkę żony? uśmiechnęłam się krzywo.

Staś milczał.

Co teraz? pytałam, nie rozumiejąc, czemu pytam.

Nie wiem mruknął. Chyba przyzwyczaiłem się do was.

Wiedziałem, że szybko pożyczył telefon i zadzwonił do Jerzego Sławomira. Po powrocie z ogrodu, z Łuczkiem w ręku, wróciłam do mieszkania, w którym nie było ani męża, ani jego rzeczy. Długo wciągnąłem powietrze i wybrałem numer Jerzego. Znowu potrzebowałam prawnika.