Wróciłam do domu – ani męża, ani jego rzeczy

Drogi Dzienniku,

Wróciłam do pustego mieszkania nie ma męża, nie ma jego rzeczy.
Czemu tak na mnie patrzysz? uśmiechnęła się Zofia. Stasik po prostu chciał mi udowodnić, że jest pożądanym mężczyzną. Tyle i wszystko.
Co pan ma na myśli? pytałam, nie rozumiejąc.
Czystą prawdę, kochanie odparła była żona Stasia.
Nic nie pojmuję zbaczyłam, łzawiąc.
A, właśnie Stasik zaraz ci wszystko wyjaśni skinęła Zofia w kierunku, którego nie widziałam.

Mama wychowała mnie jak cenny, delikatny kwiat.
Anna Eugeniuszowa była twardą, surową kobietą, prowadzącą własną tartakową firmę żelazną ręką.
Jednak w rozmowie z jedyną córką stawała się zupełnie inną jej głos miękł, stawał się kołyszący, a oczy promieniowały czułością.
Tak rosła Grażyna wrażliwa, krucha i ufna.

Nie znałam smutku, uczęszczałam do zwykłej szkoły i do muzycznej, z radością grając na fortepianie. Nie stała się wielką artystką, lecz dobrą nauczycielką.

Wystarczyło, że wzięłam ślub, a od razu pojawił się kandydat przystojny Władek. Zakochał się we mnie, wydając swoją skromną pensję kierowcy. Mówił słodko, patrzył w oczy tak czułe

Jednak mama nie aprobowała go.

Leniwy i nierozgarnięty! wydała swój werdykt Anna Eugeniuszowa.
Mamusiu, ale go kocham moje niebieskie oczy wypełniły się łzami.
Dobrze, dobrze odparła, po czym dodała: Jednak będziecie mieszkać ze mną!

Nasze przestronne trzypokojowe mieszkanie mieściło nas wszystkich, a nowy mąż nie miał nic przeciwko temu, że teściowa spędzała większość dnia w tartaku.

Władek, choć początkowo troskliwy i delikatny, po ślubie odsłonił swą prawdziwą twarz: pił, wędrował po mieście, krzyczał na młodą żonę. Przy teściowej starał się zachować przyzwoitość, ale i tak nie było to w pełni.

Ja odmawiałam przyjmowania jego wad. Dziewiątego miesiąca po ślubie urodziłam synka Jasia i cieszyłam się z naszej rodziny. Dziecko rosło chorowite, wymagało wiele uwagi, a Władek coraz częściej wybuchał złością. Wytrzymywałam, wierząc w lepsze jutro.

Cierpliwość wyczerpało się, gdy nagle zmarła mama, mając zaledwie rok radości z wnuka. Pogrzeby zajął dawny przyjaciel rodziny, Jurek Serafin. Władek w tych dniach nie pojawiał się w domu; gdy jednak wrócił, w przedpokoju czekały już torby z jego rzeczami. Próbuje grozić sądami, domagać się podziału majątku ja milczałam.

Dzięki Jurkowi udało się wyprzeć prawie całego byłego męża z domu. Był prawnikiem z ogromnym doświadczeniem i nie dopuścił podziału majątku. Nie widziałam już Władka, a tartak prowadził zespół wynajętych pracowników, również pod nadzorem Jurka.

Nasza rodzina drastycznie się skurczyła, ale nie brakowało nam potrzeb. Przeżycie śmierci matki i rozwodu było dla mnie ciężkie nie miałam przyjaciół ani krewnych. Jedynym, na kogo mogłam się oprzeć, był mój syn. Nie myślałam o żadnych mężczyznach (z wyjątkiem Jurka, który był tylko prawnikiem).

Pewnego deszczowego dnia wyszliśmy z pięcioletnim Jasiem ze szkolnej przychodni, próbując schować się pod dużym parasolem. Czekanie na pogodę w budynku nie miało sensu burza nie minie wkrótce, a taksówka nie nadjeżdżała (był wielki popyt). Zdecydowaliśmy się zaryzykować.

Wskakujcie szybciej! nie zdążyliśmy przejść dwudziestu metrów, gdy nagle zatrzymał się samochód, a kierowca, przechylając się wzdłuż siedzenia, otworzył tylną drzwi. Wskakujcie, bo tu parkowanie jest zabronione!

Nie pomyślałam, że to niebezpieczne. Znałam tego mężczyznę spotykaliśmy się w korytarzach przychodni, kiedy przyprowadzał syna w podobnym wieku do Jasia.

Dziękuję! podziękowałam gorąco Stasowi po przejażdżce (w drodze poznaliśmy się lepiej).
Proszę bardzo! uśmiechnął się i zapytał: Czy mogę poprosić o numer telefonu?

Od razu poczułam niepokój.
Przepraszam, ale nie spotykam się z mężatymi mężczyznami odrzekłam, nie czekając na dalszą rozmowę, i poszłam z synem do klatki.

Nie spodziewałam się, że znów się spotkamy tak szybko, ale już następnego dnia Stas czaił się w naszym podwórku.
Nie jestem żonaty zamiast przywitania podał mi akt rozwodowy, który otrzymał miesiąc temu.

Zaczęłam się zastanawiać, czy nie jestem już zmęczona samotnością. Stas był zbyt wesoły i troskliwy, od razu spodobał się Jasiowi. Nie mogłam pojąć, dlaczego zgodziłam się, by nowy znajomy spędził z nami czas, a potem przyszedł na kolację.

Od tego dnia spotykaliśmy się praktycznie codziennie, a ja coraz bardziej w nim się zakochiwałam. Po miesiącu zaskoczył mnie oświadczynami. Było to naturalne i on mnie kochał, i Jaś w nim nie miał nic przeciwko.

Relacja Jasia z narzeczonym stała się kluczowa. Chłopiec po prostu uwielbiał Stasa i już przed ślubem nazywał go tatusiem.
Tata nie protestował, a ja cieszyłam się.

Po rejestracji małżeństwa Stas zaproponował adopcję Jasia.
Zawsze marzyłem o dwóch synach powiedział, a potem zamyślił się.

Pogłaskałam go po ramieniu, rozumiejąc, że jego była żona, bogata i zamożna, odmawiała mu kontaktu z dzieckiem, co go bardzo raniło.

W ciągu trzech miesięcy po poznaniu staliśmy się prawdziwą rodziną. Jedyną tajemnicą, którą ukryłam przed mężem, był mój prawdziwy stan finansowy. Tartak, choć mały, przynosił przyzwoite zyski, które dzieliliśmy z partnerami, a ja odkładałam je na edukację Jasia i przyszłe mieszkanie. Wszystko było tylko dla niego.

Nauczył mnie o tym Jurek, który po przejściu na emeryturę wyjechał nad morze. Gdy Stas podejrzewał mnie o pieniądze, nigdy nie dał o sobie znać.

Ta idyllia nie trwała dłużej niż rok. Z czasem mąż stał się mniej opiekuńczy, częściej wracał z pracy znużony i rozdrażniony.

Nie zwracaj uwagi, szef mnie doprowadza do czernia początkowo mawiał Stas.
Nie możesz się przenieść na inny projekt? Jesteś świetnym elektrykiem pytałam.
Zajmę się tym.

Potem przestał się tłumaczyć, stawał się milczący lub krzyczał. Jaś nie był jego ulubieńcem, widać było, że go drażni. Nie wiedziałam, co myśleć, dopóki wszystko nie wyjaśniło się samo.

Pewnego dnia spacerowaliśmy w parku we troje ja, Stas i Jaś. Stas miał jeszcze pracę, ale obiecał do nas dołączyć i razem zjeść lody.

Głupio, że zgodziłaś się na adopcję chłopiec będzie cierpiał usłyszałam nagle obcy, lekko szyderczy głos kobiecy. Odwróciłam się i zobaczyłam elegancką brunetkę w jaskrawo pomarańczowym płaszczu, która usiadła obok naszej ławki.

Czy się znamy? zapytałam zdziwiona.
Nie, ale to łatwe do naprawienia odpowiedziała z uśmiechem. Jestem Zofia, była żona Stasia. Tymczasowo była.

Patrzyłam na nią, nie mogąc uwierzyć. Jaś bawił się dalej na placu zabaw, nic nie słysząc.

Czemu tak na mnie patrzysz? uśmiechnęła się Zofia. Stasik chciał mi udowodnić, że jest pożądanym facetem. To wszystko.
Co pan mówi? spytałam.
Czystą prawdę, dziewczynko odparła Zofia.

Zofia była o pięć lat starsza ode mnie, lecz patrzyła na mnie z góry, łagodnie.

Nic nie rozumiem przyznałam się.
A! To Stasik zaraz ci wszystko wyjaśni wskazała w bok.

Wtem podszedł Sam, nerwowo spoglądając na nas obie.

Stasik, wyjaśnij dziewczynie, co się dzieje Zofia wstała, pogłaskała go po głowie i ruszyła w stronę wyjścia, wołając: Czekamy na ciebie!.

Teraz sam zwrócił się do mnie: Czemu tak na mnie patrzysz? Nie wiem, co Zofia ci powiedziała, ale tak, poślubiłem cię złośliwie. Zamilkł, jakby zbierał siły.

Dostała mnie! westchnął. Coś mi mówi: Kto cię potrzebuje?. Wspominał, jak wpadł w ręce bogacza Maxa, przez co poddał się rozwodowi.

Po co adoptować Jasia? wymusiłam.
Żeby było jasno. Nowa żona, nowy syn, a ja w sosie przyznał. Zauważyłem cię w przychodni i od razu pomyślałem, że będziesz pasować.

Na rolę żonylusi? wymamrotałam.

Cisza.

Co teraz? zapytałam, choć wszystko już było jasne.
Nie wiem mruknął. Zdaje się, że naprawdę przyzwyczaiłem się do was.

Szybko zrozumiałem, że nie spędza nocy w domu. Rano odprowadziłam Jasia do ogródka, a potem wróciłam do mieszkania, które było puste nie było w nim rzeczy męża, nie było go. Wzięłam głęboki oddech i wybrałam numer Jurka Serafina. Potrzebuję ponownie jego pomocy.