Wrobiona przez Nową Koleżankę – Historia Sofii i Mileny w Polskim Dziale Logistyki, Gdzie Przyjaźń i…

Pani Zuzanno, proszę poznać nową koleżankę. To Jagoda, właśnie dołączyła do naszego zespołu. Będzie pani podlegać.

Zuzanna uniosła wzrok znad monitora. Przed nią stała dziewczyna na oko dwadzieścia parę lat. Jasne włosy spięte w kucyk, na twarzy otwarty, nieśmiały uśmiech. Jagoda ściskała w ramionach cienką teczkę z dokumentami, wierciła się lekko w miejscu.

Miło mi bardzo powiedziała cicho Jagoda, delikatnie skłaniając głowę. Dziękuję, że mnie przyjęliście. Obiecuję, będę się starać.

Szef, pan Roman Wójcik, już był przy drzwiach, ale jeszcze się zatrzymał.

Pani Zuzanno, pracuje pani w logistyce już dwadzieścia lat. Proszę wprowadzić Jagodę pokazać systemy, trasy, obsługę przewoźników. Za miesiąc powinna być samodzielna.

Zuzanna skinęła głową, przyglądając się nowej. Dwadzieścia trzy lata mogłaby mieć tyle córka, gdyby Zuzanna kiedykolwiek miała dzieci. Miała już pięćdziesiąt pięć, dawno pogodziła się z ciszą w mieszkaniu, z geranium na parapecie i kotem Felkiem jako jedynym domownikiem.

Usiądź tutaj wskazała miejsce przy biurku. Zaraz ogarniemy wszystko.

Pierwszy tydzień Jagoda myliła kody przewoźników i zapominała wpisywać dane do rejestru. Zuzanna cierpliwie poprawiała, tłumaczyła, rysowała schematy na kartkach.

Popatrz, tutaj napisałaś Poznań, a transport idzie do Przemyśla. To prawie sześćset kilometrów różnicy! Rozumiesz?

Jagoda robiła się czerwona na twarzy, przepraszała, zaraz poprawiała. I znów się myliła, ale już gdzie indziej.

W połowie drugiego tygodnia wszystko zaczęło iść sprawniej. Jagoda szybko łapała w lot, zapisywała każde słowo Zuzanny w swoim podniszczonym notesie z rysunkiem kota.

Pani Zuzanno, a dlaczego z tym przewoźnikiem nie współpracujemy? Ich stawki są całkiem atrakcyjne.

Bo dwa razy nie dotrzymali terminów. Reputacja ważniejsza od rabatu, zapamiętaj.

Jagoda kiwała głową, robiła notatkę. Po chwili zapytała niespodziewanie:

A te pączki w pudełku na szafce piecze je pani sama? Cały pokój tak cudnie pachnie!

Zuzanna uśmiechnęła się. Na drugi dzień przyniosła jeszcze większy pojemnik z drożdżówkami z kapustą. Jagoda pochłaniała je podczas przerwy z zachwytem, jakby jadła coś zupełnie niezwykłego.

Moja babcia tak robiła dziewczyna ostrożnie zgarniała okruszki. Odeszła dwa lata temu. Bardzo za nią tęsknię.

Zuzanna nagle położyła dłoń na cienkich palcach Jagody. Jagoda nie cofnęła ręki, wręcz przeciwnie uśmiechnęła się z wdzięcznością.

Potem pojawiła się szarlotka, serniczki, miodownik, który Jagoda nazwała najlepszym w swoim życiu. Zuzanna zorientowała się, że piecze coraz więcej, żeby mieć czym poczęstować. Dziwne, ciepłe uczucie zagościło w jej klatce piersiowej dawno o nim zapomniała.

Pani Zuzanno, mogę o coś zapytać? Nie o pracę.

Pytaj.

Chłopak mi się oświadczył. Ale jesteśmy razem dopiero pół roku. Myśli pani, że to za wcześnie?

Zuzanna odłożyła papiery. Długo patrzyła na Jagodę, na jej przestraszone oczy.

Jeśli masz wątpliwości to za wcześnie. Gdy znajdziesz tego właściwego, nie będziesz pytać.

Jagoda odetchnęła z ulgą, jakby Zuzanna zdjęła z niej niewidzialny ciężar.

Pod koniec trzeciego tygodnia Jagoda już sama prowadziła rozmowy z przewoźnikami, sprawdzała trasy, wyłapywała czyjeś błędy. Zuzanna patrzyła na nią z dumą udało się. Wyrosła.

Jest pani dla mnie jak mama powiedziała kiedyś Jagoda. Tylko lepiej. Moja mama zawsze krytykuje, pani mnie wspiera.

Zuzanna odwróciła się do okna, mrugając gwałtownie.

Daj spokój już. Bierz się do roboty.

Ale uśmiech nie schodził jej z twarzy przez cały dzień.

Jagoda rozkwitła przez ten miesiąc. Zuzanna widziała, z jaką pewnością dziewczyna rozmawia z przewoźnikami, jak szybko przygotowuje zlecenia, jak sprawnie ogarnia bazy danych. Przerosła wszelkie oczekiwania.

…Na piątkowym zebraniu pan Wójcik wyglądał jeszcze poważniej niż zwykle. Siedział na czele stołu, przekręcał długopis w palcach i długo milczał, zanim zabrał głos.

Sytuacja jest trudna spojrzał na wszystkich po kolei. Rynek siadł, trzech dużych klientów przeszło do konkurencji. Zarząd zdecydował o redukcji etatów.

Zuzanna wymieniła spojrzenie ze współpracownikami. Wszyscy wiedzieli, co oznacza redukcja. Zwolnienia.

W ciągu miesiąca podjęte zostaną indywidualne decyzje w każdym dziale kontynuował szef. Ale na razie pracujemy jak dotychczas.

Po zebraniu Zuzanna wróciła do swojego biurka i zerknęła ukradkiem na Jagodę. Dziewczyna siedziała z rękami zawieszonymi nad klawiaturą, wpatrzona w ekran.

Pięćdziesiąt pięć lat. Zuzanna znała rachunek ekonomiczny. Jej pensja najwyższa w dziale. Staż spory, więc i odprawa niezła. Według księgowych idealna kandydatka do zwolnienia. Bolało, było niesprawiedliwe, ale poradzi sobie. Emerytura tuż, oszczędności są, mieszkanie dawno spłacone.

Jagoda… Całkiem się zmieniła. Przestała żartować na przerwach, nie prosiła już o dokładkę szarlotki, patrzyła przez Zuzannę, kiedy ta coś mówiła.

Jagodo, co się dzieje? Zuzanna usiadła na brzegu jej biurka. Martwisz się przez te zwolnienia?

Dziewczyna drgnęła, próbowała się uśmiechnąć.

Nie, w porządku. Po prostu jestem zmęczona.

Zuzanna widziała nie w porządku. Biedna dziewczyna, dopiero złapała grunt pod nogami a tu już problem. Niesprawiedliwość.

Dwa tygodnie mijały w wiecznym napięciu. Koledzy szeptali po kątach, zgadywali, kto poleci pierwszy. Jagoda pracowała w milczeniu, skupiona i zamknięta. Zuzanna zauważyła dziwne spojrzenia ze strony Jagody, ale zgoniła to na nerwową atmosferę.

W czwartek po południu na firmowej poczcie zamigotała wiadomość: Pani Zuzanno, proszę do gabinetu dyrektora.

Zuzanna poprawiła żakiet, wstała. No to koniec. Dwadzieścia lat w firmie i do widzenia. Przygotowała się na tę rozmowę. Otworzyła drzwi i zastygła na progu.

Naprzeciw pana Wójcika siedziała Jagoda. Plecy wyprostowane jak struna, na kolanach teczka, twarz bez wyrazu.

Proszę, niech pani usiądzie wskazał Roman Wójcik wolne krzesło. Musimy porozmawiać o czymś poważnym.

Zuzanna zajęła miejsce, patrząc na zmianę to na szefa, to na Jagodę. Dziewczyna ani razu nie spojrzała w jej stronę.

Jagoda była bardzo skrupulatna powiedział pan Wójcik, rozwierając przed sobą jakieś papiery. I wykryła poważne nieprawidłowości. W pani pracy, pani Zuzanno.

Zuzanna zamarła. Nie potrafiła odnaleźć sensu w tej scenie: Jagoda, teczka z kotkiem, słowo błąd. Ta sama Jagoda, która zjadała jej pączki i pytała o radę w sprawach serca.

Przeanalizowałam dane za ostatnich osiem miesięcy Jagoda odezwała się w końcu, lecz patrzyła wyłącznie na pana Wójcika. Natrafiłam na jedenaście istotnych rozbieżności w dokumentacji. Złe kody tras, niezgodności w dokumentach przewozowych, błędy w terminach dostaw.

Wyciągnęła kartki z teczki, na których zakreśliła żółtym markerem wybrane linijki. Zuzanna rozpoznała swój charakter pisma na marginesie.

Uważam, że lepiej poradzę sobie z tym obszarem mówiła Jagoda chłodno, bez emocji, niczym regulamin. Pani Zuzanna jest doświadczona, ale wiek robi swoje. Dla firmy korzystniejsze będzie zatrudnić mnie niższa pensja, lepsza efektywność. To matematyka.

Pan Wójcik oparł się wygodnie w fotelu, zabębnił palcami po blacie.

Pani Zuzanno, co pani na to?

Zuzanna powoli podeszła do stołu, sięgnęła po wskazane dokumenty. Przejrzała na szybko zaznaczone fragmenty. Błędy, które tak naprawdę błędami nie były.

Nie będę się tłumaczyć położyła papiery na miejscu. Przez dwadzieścia lat zrozumiałam jedno: nie da się być idealnym na każdym etapie. Ważny jest efekt. Towary docierają na czas, klienci są zadowoleni, pieniądze wpływają.

Ale takie błędy mogą zrujnować firmę! Jagoda pochyliła się, a w jej głosie po raz pierwszy pojawiło się coś prawdziwego. Ja chcę dobrze! Dla firmy!

Pan Wójcik uśmiechnął się beznamiętnie. Nie złośliwie, tylko ze zmęczeniem jak ktoś, kto widział to wszystko już wiele razy.

Wie pani, Jagodo, kogo nie potrzebuje się w firmie? Osób, które potrafią sprzedać kolegę dla własnej korzyści.

Jagoda pobladła.

O tych błędach doskonale wiem ciągnął szef. To nie są błędy. To lata praktyki. Pani Zuzanna wie, jak obejść biurokratyczne korki, jak przyspieszyć robotę tam, gdzie system ledwo się wlecze. Na papierze wygląda to jak naruszenie procedur. A w praktyce to fachowość. Jeszcze nie rozumiesz różnicy, bo brak ci doświadczenia.

Jagoda ścisnęła podłokietniki fotela ze wszystkich sił.

Przepracuje pani jeszcze dwa tygodnie, potem koniec pan Wójcik zamknął teczkę. Podanie proszę złożyć na moje biurko do końca dnia.

Proszę… głos Jagody przeszedł w drżący szept. Nie chciałam… Potrzebuję tej pracy, mam kredyt, dopiero zaczęłam…

Trzeba było pomyśleć wcześniej. Jest pani wolna.

Jagoda wstała, teczka wypadła jej z rąk, papiery posypały się na podłogę. Pośpiesznie zaczęła je zbierać, chowając twarz za włosami i łzami. Drzwi za nią zamknęły się cicho, niemal bezszelestnie.

No widzi pani, Zuzanno pokręcił głową Roman Wójcik. Prawie panią wygryzła ta dziewczyna. Taką żmiję pani grzała przy sercu.

Zuzanna milczała. W środku czuła pustkę, jak echo.

Będzie pani pracować, dopóki firma się nie zamknie dodał szef. Takich ludzi się nie wyrzuca. Czy wszystko jasne?

Skinęła głową i wyszła z gabinetu.

Jagoda siedziała przy biurku, wpatrzona w ekran. Gdy Zuzanna przechodziła obok, dziewczyna rzuciła jej spojrzenie ostre jak brzytwa, spod mokrych rzęs. Zuzanna nie odwróciła się. Usiadła przy swoim stanowisku, uruchomiła program do pracy. Drożdżówki w pojemniku na parapecie zostały nietknięte aż do wieczora…