Wreszcie za mąż! Historia profesor Aliny z synem, zdradą, rozwodem, randkami pełnymi rozczarowań, płomiennym romansem z młodszym cudzoziemcem i powrotem do byłego męża – czyli jak znaleźć szczęście po czterdziestce w polskich realiach

JAK TO BYŁO Z TĄ MIŁOŚCIĄ

Helena od zawsze marzyła o szczęśliwym zamążpójściu. Raz już próbowała, ale to doświadczenie było, delikatnie mówiąc, bolesne. Miała syna, Artura, który miał już dwadzieścia lat, gdy to wszystko się wydarzyło.

Dawno temu, jej pierwszy mąż okazał się winny niepojętej zdrady. Helena przypadkowo wróciła dzień wcześniej z delegacji i zastała go na wpół rozebranego jak nerwowo ścielił łóżko w ich sypialni, a najlepsza przyjaciółka Helena latte przygotowywała w jej ulubionym szlafroku w kuchni! Klasyka gatunku. Rozwód nastąpił natychmiast. Owa przyjaciółka została wykreślona z życia Heleny na zawsze. Helena nie zagłębiała się w szczegóły jasno ustaliła granice: jest wina, będzie kara. Wyrzuciła męża z domu, zakazała Arturowi kontaktów z ojcem. Wtedy sama miała ledwie niecałe trzydzieści lat.

Ponad dekadę później życie wyglądało zupełnie inaczej. Helena zdążyła napisać najpierw doktorat, później habilitację, a w czterdzieste urodziny miała już tytuł profesora literaturoznawstwa. Kierowała katedrą na uniwersytecie pedagogicznym w Krakowie. Ceniono ją jako specjalistkę, szanowano jako przełożoną. Przez te dziesięć lat kobiecej samotności wciąż miała nadzieję, że spotka kogoś godnego siebie. Uważała, że jeszcze zbyt wcześnie, by zacząć dziergać na drutach i haftować serwety.

Zainteresowanych nie brakowało, lecz żaden z nich nie zagościł na stałe w jej sercu. Jeden po pierwszej randce poprosił ją od razu o rękę, a przy okazji pożyczył kilkaset złotych twierdząc: Przecież już prawie rodzina… i słuch po nim zaginął. Kolejny kandydat był wdowcem i szukał żony-matki do swoich dzieci. Zaprosił Helenę na kolację, prosząc, by ugotowała obiad dla niego i jego trójki dzieci od najmłodszego do najstarszego. Helena, choć była zaskoczona, ugotowała, nakarmiła maluchy, a potem w domu rozpłakała się. Żal jej było tych dzieci, ich ojca, którego los tak doświadczył, ale nie wyobrażała sobie dźwigać takiego ciężaru. Może jestem egoistką usprawiedliwiała się w myślach.

Z czasem propozycji było coraz mniej. Gdy Helena już niemal zupełnie straciła nadzieję i chciała ostatecznie zamknąć ten rozdział, na horyzoncie pojawił się On.

Student z Tunezji Walid miał dwadzieścia osiem lat. Kiedyś uczył się w grupie prowadzonej przez Helenę. Ona była jego wykładowczynią. Po skończeniu studiów Walid został w Krakowie, otworzył własną małą firmę. Pewnego razu Helena podjechała na stację benzynową zatankować auto przypadkiem okazało się, że to właśnie Walid jest jej właścicielem. Zamienili kilka zdań, wrócili wspomnieniami do studenckich czasów, pośmiali się. Walid wręczył jej wizytówkę. Ot, na wszelki wypadek. Od tego momentu Helena zaczęła pojawiać się na tej konkretnej stacji co tydzień, przy okazji doglądając Walida i swojego samochodu.

Walid coraz wyraźniej okazywał jej swoje zainteresowanie zapraszał do restauracji, na koncerty muzyki poważnej. Helena była skrępowana, nie wierzyła w szczerość uczuć byłego ucznia i odmawiała wszelkim zaproszeniom. Ale Walid nie dawał za wygraną.

Pamiętała go z czasów studenckich: wyróżniał się pracowitością, sumiennością. Doskonale mówił po polsku, a jednocześnie zachwycał orientalną urodą. Wszystkie studentki wzdychały na jego widok, ale Walid pozwolił sobie na więcej kiedyś podarował Helenie rzeźbioną szkatułkę. W jej wnętrzu była karteczka z odręcznym wyznaniem: Pani Profesor, kocham Panią. Helena poczerwieniała, zbielała, a kartkę drżącymi rękami podrwała na setki kawałeczków, uznając to za niesmaczny żart. Bez słowa zwróciła szkatułkę Walidowi i uciekła z gabinetu.

Następnego dnia Walid zapukał do jej drzwi:
Pani Profesor, przepraszam. Nie chciałem Pani urazić. Bardzo Panią lubię.

Helena przyjęła przeprosiny:
W porządku, Walidzie. Proszę iść do sali zaczynamy zajęcia.

Do końca studiów Walid już się nie zbliżał, co najwyżej zerkał z ukosa. Teraz sytuacja się powtórzyła i Helena stanęła przed wyborem: czy przyjąć zaloty, czy odrzucić? Teraz jestem dla niego nikim, właściwie tylko kobietą. Może warto zaryzykować? rozważała.

W końcu poddała się losowi. Romans zaczął się zupełnie niewinnie, a pierwsza randka z Walidem była niezapomniana dowcipny, delikatny, uroczy. Helena poczuła siłę młodzieńczego uczucia, które poruszyło w niej struny dawno już zapomniane. Różnica wieku przestała mieć znaczenie. Helena stawała się znowu figlarną dziewczyną, a Walid dojrzałym mężczyzną.

Nadała mu bardziej polskie imię Władek. On się nie sprzeciwiał, za to Helenę nazywał po swojemu Helena była dla niego Elżbietą. Helena czuła się szczęśliwa, pierwszy raz od lat była tak pożądana, tak pełna życia. Miłość zapłonęła i nie dało się jej ugasić.

Walid nie proponował jej małżeństwa; zamierzał wrócić do Tunezji i nie miał odwagi sprzeciwić się rodzinie. Jego matka znalazła już odpowiednią kandydatkę na żonę dziewczynę o imieniu Jamila, pochodzącą z dobrej rodziny, siedemnastoletnią. Helena nie miałaby odwagi zostawić swej ojczyzny, matki, syna i wyjechać w nieznane strony. Wiedziała, że jego rodzina nie zaakceptuje jej starszej i obcej.

Lepsza sucha kromka w swoim domu niż cudze ciasto, myślała Helena. Postanowiła więc całe swoje nieskonsumowane uczucie i czułość oddać właśnie Walidowi, choćby miało to być krótkotrwałe. Ile mi jeszcze zostało kobiecego szczęścia? Niewiele. Pokocham tego chłopaka tak bardzo, że aż będzie mu trudno oddychać! Wypiję tę miłość do dna! zwierzała się matce.

Matka była zdecydowanie przeciwna całemu związkowi.

Helu! Po co ci ten cudzoziemiec? Czy polskich Władków ci brakuje? Nigdy nie dam wam matczynego błogosławieństwa! Twój były mąż od lat nie daje ci spokoju, a ty go wciąż nie zauważasz? Przebaczyłabyś mu i żyłabyś szczęśliwie. Przecież macie razem syna! lamentowała matka.

Mamo, Darek mnie zdradził! odpowiadała Helena stanowczo.

Boże, on już sto razy przeprosił! Poza tym sama jesteś sobie winna. Ciągle te prace naukowe, zostawiłaś męża na pastwę losu. Każda by się zakręciła koło wolnego faceta. I jeszcze dziwisz się, że nie wybrzydzał nie ustępowała matka.

A dlaczego ty, mamusiu, nie przebaczyłaś tacie? On też cię przepraszał ripostowała Helena.

O, córeczko, nie porównuj! Twój ojciec wyprowadził się, zanim się urodziłaś, trójkę dzieci miał na boku, potem wrócił rzucić okiem na ciebie. I co miałam zrobić? Odebrać ojca trójce dzieci? Nigdy! A twój Darkuś samotny chodzi już od dziesięciu lat. Czeka, aż go zawołasz. Artur go bardzo kocha zakończyła matka.

Ach, mamo, i tak nie wyjdę za Walida. Jestem już dla niego za stara. Poczekam, aż on sam mnie zostawi. Nie będę pierwsza. Co będzie dalej – zobaczymy… zamyśliła się Helena.

Eh, córo! I stara kobyła marzy czasem o marchwi westchnęła matka.

Trzy lata później Walid pożegnał się z Heleną. Będę z tobą w kontakcie, kochana powiedział tylko na odchodne.

Helena wiedziała, że musi do tego dojść, ale ból oddania Walida młodziutkiej Jamilie był dla niej bardzo dotkliwy. Na pożegnanie podarował Helenie tę samą rzeźbioną szkatułkę, z której przed laty wszystko się zaczęło. Tym razem w środku czekał niezwykły pierścionek w kształcie dwóch aniołków trzymających serce z brylantu.

Moje serce pozostawiam przy tobie, Elżbieto szepnął Walid, mocno całując Helenę.

Odleciał do Tunezji.

Rok później przysłał Helence zdjęcie ślubne z podpisem Moja żona Jamila. Parę lat później nadeszło następne, z drugą uroczystości. Moja druga żona Maria. Walid wyjaśniał, że w Tunezji prawo dopuszcza wielożeństwo.

Patrząc na te raporty z życia Walida, Helena nie czuła już żadnej zazdrości. No bo cóż mogą wiedzieć o prawdziwej miłości te młode gołębice? Tylko smucić mógł nieco melancholijny wzrok Walida na fotografiach. Może do dziś tęskni? Może coś jeszcze czuje? Chociaż Stara miłość rdzewieje, gdy zawieje nowa.

Bajka się skończyła, nowa karta została przewrócona. W międzyczasie Artur, syn Heleny, ożenił się i przyprowadził swoją wybrankę do domu. Kiedy urodziła mu się córka, Helena poprosiła, by nazwali dziewczynkę Elżbietą by ogniste wspomnienie tej miłości już na zawsze zostało z nią.

Byłego męża również wybaczyła a może po prostu się nad nim zlitowała? Darek działał przez teściową. W końcu matka Heleny odpowiednimi argumentami przekonała ją do pogodzenia się z mężem:

On dawno zrozumiał swój grzech. A kto z nas jest bez winy? Grzech nie po lesie, a po ludziach chodzi. Nie każdy zdoła oprzeć się pokusom i namiętnościom.

Helena i Darek znów stali się rodziną, starają się nie rozstawiać na długo. Helena skończyła też kurs robótek ręcznych i teraz dzierga wnuczce Elżbiecie kolorowe skarpetki z orientalnymi wzoramiA jednak Helena wiedziała, że nie jest tą samą kobietą, którą była na początku tej opowieści. Gdy pewnego wieczoru siedzieli z Darkiem na tarasie, patrząc, jak wnuczka Elżbieta biega po ogrodzie, Helena dotknęła dłoni męża i poczuła miękkie drżenie serca. Przez chwilę poczuła się tak, jakby wszystkie jej decyzje nawet te najboleśniejsze prowadziły ją właśnie tutaj, do tego miejsca przy domowym stole, do tej chwili zwyczajnego szczęścia.

Życie pomyślała jest jak książka. Czasem rozdziały są dziwne, czasem dramatyczne, czasem śmieszne lub bolesne, ale każda strona jest potrzebna, żeby dotrzeć do następnej. A miłość? Miłość czasem przychodzi niespodziewanie, czasem odchodzi, czasem wraca nieco odmieniona, mniej szalona, a bardziej czuła jak blizna, która boli tylko wtedy, gdy deszcz pada na szybę.

Gdy tego wieczoru spadająca gwiazda przemknęła nad krakowskim niebem, Helena pomyślała życzenie już bez zawahania: niech każdy, kogo kiedyś kochałam, odnajdzie własny dom i wybaczenie sobie i innym.

Zamknęła szkatułkę z aniołkami i wsunęła ją głęboko do szuflady. Miała już wszystko, czego naprawdę pragnęła: spokój, rodzinę, pamięć o miłości, która nauczyła ją być szczęśliwą najbardziej z samą sobą.

I kiedy noc cicho wtuliła się w ogród, Helena uśmiechnęła się do świata. Bo wiedziała, że prawdziwa miłość nie zawsze polega na tym, by zatrzymać drugiego człowieka. Czasem to umiejętność odpuszczania i otwierania się na nowe rozdziały, które jeszcze czekają na swoje szczęśliwe zakończenie.