— Wracaj do domu! Tam sobie pogadamy! — rzucił z niezadowoleniem Maksym. — Jeszcze tego by brakowało…

Wracaj do domu! Tam sobie porozmawiamy! rzucił niecierpliwie Maksymilian. Tylko by jeszcze na ulicy ludzi zabawiać awanturą!

Proszę bardzo! prychnęła Wioleta. Też mi coś!

Wioleta, nie prowokuj mnie do grzechu! pogroził Maksymilian. Porozmawiamy w domu! Och, straszny jesteś! rzuciła, przerzucając warkocz za plecy i ruszając w stronę domu.

Maksymilian poczekał, aż Wioleta odejdzie kawałek, po czym wyjął z kieszeni telefon i szepnął do mikrofonu:

Tak, poszła już do domu! Przywitajcie ją jak trzeba! Wiecie, jak ustalaliśmy. Do piwnicy ją zaprowadźcie, żeby nauczyła się pokory! Zaraz będę!

Schował telefon i już miał wejść do sklepu, by świętować wychowanie żony, gdy nagle zatrzymał go nieznany człowiek.

Przepraszam, że tak bezceremonialnie! uśmiechnął się speszony mężczyzna. Ta dziewczyna, która z panem była

Moja żona, a co? zmarszczył czoło Maksymilian.

Nic takiego! uśmiech stał się lizusowski, przepraszający. Ma na imię czasem Wioleta Malinowska?

Wioleta, zgadza się, przed ślubem Malinowska. A co w tym takiego istotnego?

A czy jej ojciec ma na imię Sergiusz?

Tak! odpowiedział zirytowany Maksymilian. Skąd pan zna moją żonę?

Przepraszam, tylko chciałem się upewnić Urodziła się w roku dziewięćdziesiątym trzecim?

Maksymilian przez chwilę liczył w myślach i odpowiedział:

Tak. Ale po co tyle pytań i skąd pan zna Wioletę? Maksymilian był coraz bardziej czujny.

Wioleta przyjechała do ich wsi zaledwie trzy lata wcześniej. Wcześniej nikt o niej nie słyszał. Sama mówiła, że uciekła przed rodzicami, którzy chcieli ją wydać za mąż wbrew jej woli.

Dlatego obcy w małej społeczności, który sypie faktami o niej, wzbudzał niepokój.

Och, nie jestem jej znajomym! zarumienił się mężczyzna. Można powiedzieć, że jestem jej wielbicielem!

Słuchaj, wielbicielu, zaraz cię policzę żebra i jeszcze kilka wyjmę, dla szczupłości sylwetki! zagroził Maksymilian. Co to za teksty o jej talencie? Chcesz mi żonę odbić?

Ależ skąd! Zupełnie mnie pan źle zrozumiał! Ja nie w tym sensie wielbicielem. Jestem pod wrażeniem jej umiejętności!

Wioletka nie miała żadnych nadzwyczajnych talentów zawahał się Maksymilian.

No wie pan, dostać dożywotni zakaz startów w tajskim boksie w wieku osiemnastu lat za brutalność, to nie lada wyczyn! zawołał mężczyzna.

Szkoda, że po kilku prywatnych turniejach przestała walczyć! Oglądanie jej na ringu to była czysta przyjemność!

Maksymilian drżącymi dłońmi próbował wyjąć telefon z kieszeni. Upadł na asfalt i rozpadł się.

Zebrał go na szybko, ale ten nie chciał się już włączyć.

Maksymilian puścił się biegiem do domu, mamrocząc:
Boże, żebym tylko zdążył!

Gdy do wsi wprowadziła się nowa nauczycielka, Maksymilian od razu zwrócił na nią uwagę. Trudno, żeby nie. Młoda, wysportowana, ciekawa, wesoła. Do tego dostała pracę jako nauczycielka WF-u w podstawówce.

Wszyscy zakładali, że to młoda studentka na stażu, której szybko przyjdzie wyjechać. Lecz okazało się, że dziewczyna ma dwadzieścia pięć lat i zamierza tu zostać na zawsze.

Szybko zaczęli się domyślać, że za Wioletą kryje się jakaś tajemnica.

Coś tu nie gra! szeptały sąsiadki. Taka młoda, a do nas przyjechała! Za taką kryje się jakaś mroczna przeszłość, mówię ci!

Teraz już żadnych tajemnic nie ma machała ręką inna. Pewnie złamało jej serce i przyjechała leczyć rany!

Albo pokłóciła się z rodzicami i uciekła, też tak widziałam kiedyś w telewizji!

Maksymilian obserwował Wioletę, ale nie śpieszył się z podejściem.

Kto wie, co ona w duszy chowa. Zobaczymy, co się jeszcze wyjaśni.

Praca w szkole to nie tylko ciężki trud i wieczne zmęczenie, ale też wieczne narady w pokoju nauczycielskim, gdzie każdy dzieli się swoimi troskami.

Po pół roku wyciągnęli z Wiolety jej czułą historię.

Moi rodzice są przedsiębiorcami, dobrzy ludzie. Ale popadli w kryzys, interesy zaczęły się sypać. Ojciec postanowił poprawić sytuację, wydając mnie za mąż za człowieka z układu.

A pana powinien pan zobaczyć! Prędzej uciekłam, niż miałabym go poślubić!

I jesteś całkiem sama? dopytywała doświadczona koleżanka.

Wszędzie są ludzie wzruszała ramionami Wioleta. Wolę sama się w życiu odnaleźć, niż wychodzić za kogoś bez miłości. W końcu nie chcę być towarem na sprzedaż!

Jeszcze tu znajdziesz swoją miłość! pocieszały ją koleżanki. Może nasza wieś nieduża, ale poczciwych ludzi sporo!

Po tym, jak wieść o Wiolecie rozniosła się po wsi, Maksymilian już był pewny swojego wyboru.

Wezmę ją za żonę! Nasze dziewczyny wyrachowane, a ta obca! I rodziny jej tu nie zobaczymy mówił do matki, ojca i starszego brata.

Zdrowa, wysportowana! Dlatego pewnie uczy WF-u! Urodzi zdrowe dzieci, gospodyni z niej będzie! zachwalała rodzina. A jakby zaczęła wymyślać, nauczymy ją, jak trzeba!

Mieli pewność, że ślub dojdzie do skutku. Maksymilian uchodził za przystojniaka, a do tego był zastępcą dyrektora na giełdzie warzywnej.

Gdy zjeżdżały kontrole z centralnych magazynów, Maksymilian pracował niby zwykłym towaroznawcą. Propozycje miał, pomysły, ludzi przestawiał za uszami. Tak się wykazał, że został zastępcą dyrektora.

Jesteś mądry, to rób jak umiesz! mawiali mu starsi.

Pracownicy narzekali, że Maksymilian był surowy, a starszy brat, Nikodem, którego zrobił szefem ochrony, to już istny postrach!

Ale nikt się nie czepiał. Kradzieże na bazie kompletnie ustały.

Jak Wioleta mogła odmówić tak zaradnemu człowiekowi? Zgodziła się na randki, potem oświadczyny przyjęła, w końcu ślub wzięli.

Maksymilian zabrał Wioletę z wynajętego pokoju i przywiózł do domu rodzinnego.

Jeszcze narzeczona powinna wiedzieć, że u nas rodzina trzyma się razem! zagadywała teściowa, Zofia.

Wszystko robimy wspólnie i każdy musi pomagać! Może nie wiem, jak było u ciebie w domu, ale nasze zasady są ważne!

W moim domu żadnych zasad nie było odpowiedziała Wioleta i dlatego od tamtego życia uciekłam! Teraz będę się uczyć waszych.

To przyjęto z entuzjazmem.

Ale ja niewiele umiem zawahała się Wioleta. U rodziców wszystko robiła służba.

Nauczysz się! zapewnił teść. I sprawiedliwości wszędzie wymagasz?

Tak mam przyznała.

Wiesz, dziecko westchnęła teściowa sprawiedliwość to rzecz względna! Ważniejsze są zasady rodzinne, od wieków już ustalone.

Szanuj męża i jego rodzinę! Posłuszeństwo i łagodność kobietę ozdabiają, a mężczyźni zajmują się wielkimi sprawami i chronią żony!

To jeśli tak ma być, niech będzie wzruszyła ramionami Wioleta. Ale nie będzie tu kar rodem z domostwa i batów?

Żadnych batów, żadnych stajni nie trzymamy! roześmiał się teść.

Jednak od wolności Wiolety odcięto się zupełnie już miesiąc po ślubie.

Tylko praca i sklep! Na wszystko inne:

Gdzie się wybierasz? W domu robota czeka! Ogródek, kury, kaczki! Wioleta! Jesteśmy rodziną! A samej mi za ciężko!

Matka miała rację. Maksymilian z bratem ciągle w pracy. Teść narzekał na ból pleców i nóg, wszystko wisiało na Zofii i Wiolecie.

Zofia nie była młoda, schorowania jej się trzymały, a gospodarstwo nie znało dnia wolnego.

A kiedy mam mieć życie prywatne? pytała Wioleta. Nie chodzi o męża, tylko własne kino, kawiarnię, spacer. Żadnej koleżanki nie mam!

Koleżanki mężatkom niepotrzebne! ucinała teściowa. A kawiarnię czy kino, to jedynie z mężem! Nie wypada kobiecie samej wśród ludzi! U nas to nie miasto zaraz cała wieś będzie plotkować!

Naprawdę? dziwiła się Wioleta.

Ty kiedyś w mieście mieszkałaś! A tu wszystko widać! Zrobisz jeden krok nie w tę stronę, nakleją ci takie łatki, że się nigdy nie odmyjesz! I jeszcze nauczycielką jesteś! Mogą cię z pracy wyrzucić.

Taka żelazna logika, ale zakopać się w gospodarstwie Wioleta nie zamierzała.

Pracowała, pomagała, ale także żądała szacunku. Gdy trzeba, stawiała się, czasem podnosiła głos.

Pracować? To na równi! mówiła. Jak ktoś się leni, nie będę harować za dwoje!

Minęły dwa i pół roku po ślubie Maksymiliana i Wiolety, a ona wciąż nie dała się złamać. Żądała, by wszyscy przykładali się do pracy jednakowo.

Co za charakter u tej Wioletki! narzekała Zofia, gdy Wioleta szła do sklepu. Gorsza niż gorzka rzodkiew! Jej słowo, a w odpowiedzi pięć!

Mnie nie szanuje! dorzucił teść. Poprosisz o poduszkę albo wodę, a ona, że zajęta!

Maksymilianie, to nieporządek odezwał się Nikodem. Rodziców nie szanuje! A kto takie rzeczy powinien wybaczać?

Ona kpi sobie ze mnie! Sprzeciwia się, i to ja mąż! Trzeba ją utemperować, jak zwierza na arenie! Jeszcze dzieci nie mamy! Jak będą, to już w ogóle się rozszaleje!

Trzeba było przygotować się rzekł Nikodem. Wyjdź z nią do centrum, potem odeślij do domu, a my ją tu przywitamy.

Zrozumie słowa, dobrze. Nie, dodamy siły! Gdyby przyszło do buntu, zamkniemy w piwnicy, a w szkole powiemy, że na urlop pojechała! Posiedzi miesiąc, wyciszy się!

Tak też zrobili. Gdy Maksymilian wyprowadzał Wioletę na spacer, przygotowali dom, przygotowali się psychicznie, czekali tylko na jego telefon, by przywitać ją po swojemu.

Maksymilian nie zdążył.

Furtka była na miejscu, ale drzwi domu jakby nigdy tam nie było. W sieni na podłodze siedział Nikodem i zawodził, trzymając złamaną rękę. Maksymilian wyciągnął mu z kieszeni telefon, wykręcił numer pogotowia i przyłożył bratu do ucha:

Dawaj adres! krzyczał przez szok. I powiedz, żeby wysłali dwie karetki!

Nikodem kiwnął głową, krzywiąc się z bólu.

Wśród roztrzaskanych mebli w przedpokoju leżał ojciec nieprzytomny, ale żywy. To przynajmniej cieszyło. W kuchni, tuż przy drzwiach, siedziała matka na podłodze, z wpół spuchniętym policzkiem i połamanym wałkiem w dłoniach, którym zwykle rozwałkowywała ciasto.

Za stołem siedziała spokojnie Wioleta, popijając herbatę.

Kochany? podniosła wzrok na męża. Przyszedłeś po swoją porcję?

N-nie wyjąkał Maksymilian.

To nawet nie wiem, co ci zaproponować zamyśliła się Wioleta. Może trochę sprawiedliwości w rodzinie?

Tego trzeba było uprzedzać! zawołał. Przecież ludzi

Miara mi nie obca! Każdy dostał, na co sobie zasłużył! Czym się do mnie zbliżył, tym oberwał!

A wałek połamałam na kolanie! Twojej mamusi nie tknęłam, sama wpadła na drzwi, uciekając z przedpokoju!

I co dalej teraz będzie? zapytał Maksymilian.

Myślę, że odtąd będziemy żyć w zgodzie uśmiechnęła się Wioleta. I, przede wszystkim, sprawiedliwie! O rozwodzie nawet nie myśl, bo jestem w ciąży! Moje dziecko będzie miało ojca!

Maksymilian przełknął ślinę.

Dobrze, kochana.

Gdy wszyscy powrócili do zdrowia i uspokoili się, rodzinne zasady uległy zmianie.

Od tej pory w rodzinie panował spokój i harmonia. I nikt już nikogo nigdy nie skrzywdził.