„Wnuki owoce widują raz w miesiącu, a ona swoim kotom kupuje najdroższą karmę! – denerwuje się synowa, zarzucając mi brak serca…” Synowa próbowała mnie zawstydzić, że jej dzieci jedzą owoce jedynie raz miesięcznie, a ja swoim kotom kupuję dobrej jakości karmę. Ale przecież dzieci mają ojca i matkę, którzy powinni zadbać o ich zbilansowaną dietę, podczas gdy moimi kotami zajmuję się tylko ja. Gdy kiedyś zasugerowałam synowi i jego żonie, żeby jednak nieco zwolnili tempo powiększania rodziny, usłyszałam, że nie powinnam się wtrącać. No to się nie wtrącam. Karmię koty i słucham wyrzutów synowej zakochanej w swoim potomstwie.

Wnuki widzą owoce raz w miesiącu, a ona kotom kupuje najdroższą karmę złości się synowa, zarzucając mi bezduszność…

Synowa ostatnio postanowiła mnie zawstydzić, wytykając, że jej dzieci widują owoce tylko od święta, a ja swoim kotom nie żałuję wysokiej jakości karmy. Tylko że jest pewien drobiazg: dzieci mają matkę i ojca, którzy powinni dbać o ich zrównoważoną dietę, a moje koty mają tylko mnie. Gdy kiedyś sugerowałam synowi i jego żonie, że warto byłoby trochę zwolnić z powiększaniem rodziny, usłyszałam, żebym nie mieszała się do cudzych spraw. No i się już nie wtrącam. Karmię swoje koty i słucham gorzkich żali rodzinnej matrony.

Syn ożenił się, gdy synowa była już w ciąży. Oboje utrzymywali, że ślub z wielkiej miłości, a brzuch przypadek. Tak jakoś wyszło. Kiwałam tylko głową z niedowierzaniem, ale jako że syn był już dorosły, nie zamierzałam wnikać głębiej niech ponosi konsekwencje własnych decyzji.

Do urlopu macierzyńskiego synowa pracowała jako kasjerka w sklepie. Większość ciąży spędziła na zwolnieniach, tłumacząc, że nie radzi sobie z klientami i wiecznymi scysjami. Sama też nie miała łatwego charakteru, więc w te konflikty jestem w stanie uwierzyć.

Szczerze, nie interesowało mnie za bardzo, jaki syn ma układ z żoną mieszkaliśmy osobno. Ja w swojej kawalerce, syn z żoną w nowym mieszkaniu na kredyt. Niewiele przed ślubem sprzedałam nasze stare trzypokojowe mieszkanie podzieliliśmy pieniądze, ja kupiłam kawalerkę, a syn swoją część zainwestował w większe lokum na kredyt.

Po co ci taka duża trójka, przecież to masa nadpłaty! próbowałam go wtedy przekonać, nie wiedząc jeszcze, że za chwilę będzie ślub i dziecko w drodze. Potem już wszystko się wyjaśniło.

Kredyt spłacał sam syn, bo synowa albo była na L4, albo szykowała się na macierzyński, więc z pieniędzmi bywało krucho. Natomiast wydawać umiała aż miło patrzeć, dlatego finansowa bieda była u nich na porządku dziennym.

Nie wtrącałam się w ich życie nie chciałam, żeby potem wszystkie niepowodzenia były moją winą. Syn wybrał sobie żonę, to jego sprawa, nie mieszkamy razem, więc nikt nikomu nie przeszkadza. Niech radzą sobie sami.

Syn kupił mieszkanie niedaleko mnie, więc od czasu do czasu wpadał po pracy na obiad. Synowa nie przykładała się do gotowania, twierdziła, że wszystkie zapachy ją odrzucają. Może i prawda, nie będę się kłócić.

Kiedy na świat przyszedł pierwszy wnuk, chciałam pomóc synowej przecież to ich pierwsze dziecko ale zostałam dość stanowczo odprawiona. Stwierdziła, że sama sobie poradzi, a po rady sięgnie do internetu lub swojej mamy. To nie narzucałam się. Od tego czasu wpadałam tylko z wizytą, by pobawić się z wnukiem czy przynieść słodkości.

Synowi ciężko szła spłata kredytu i utrzymanie rodziny, ale ciągnął to bez narzekania, wiedząc, że sam dokonał takich wyborów. Pomagałam jak mogłam czasem obiadem, dobrym słowem. Pocieszałam, że jak syn podrośnie, synowa pójdzie do pracy i zrobi się lżej.

Ale synowa nie planowała wracać do pracy. Gdy pierwszy wnuk miał niecałe dwa lata, znów była w ciąży. Napomknęłam, że chyba zbyt ochoczo podeszli do poprawy demografii kraju, może czas zwolnić. W odpowiedzi usłyszałam:
Niech pani się nie wtrąca w nie swoje sprawy! Sami sobie radzimy! odpowiedziała mi szorstko.

Syn coś przebąkiwał o świadczeniach rodzinnych, że to jakaś pomoc… Skoro tak postanowili, nic do tego nie mam. Zresztą z synową nigdy nie byłyśmy bliskie, a po tej rozmowie nasz kontakt ograniczyłam do minimum. Wnuka od czasu do czasu przyprowadzał syn, do nich przestałam chodzić.

Żyłam swoim życiem, oni swoim. Syn nie raz przyznał, że z pieniędzmi krucho, a i atmosfera w domu gęstnieje od kłótni głównie o wydatki. Słuchałam, milczałam bo co tu doradzić? Przestańcie się kłócić? Rozwód? Zmień pracę? Życie to nie bajka.

Drugi wnuk urodził się, zanim zdążyłam go zobaczyć, nawet na wypis ze szpitala nie zostałam zaproszona. Było mi przykro, lecz nie zamierzałam narzucać się na siłę. Synowa już dawno podjęła decyzję, że nie potrzebuje mojej obecności, a syn nie miał na tyle odwagi, by jej się przeciwstawić.

Po raz pierwszy zobaczyłam drugiego wnuka, gdy skończył siedem miesięcy łaskawie pozwolono mi przyjść na urodziny starszego. Przyniosłam obu prezenty, coś na stół, bo wiedziałam, że młodzi ledwo wiążą koniec z końcem. Posiedziałam dwie godziny synowa chodziła z twarzą jak z kamienia, jakby to było wielkie poświęcenie, że mogę się z nimi spotkać.

Nie mam już tyle siły i ochoty, by przekonywać każdą rozkapryszoną dziewczynę do rozsądku. Dlatego nie narzucam się i nie jestem tam, gdzie mnie nie chcą. Z wnukiem kontakt mam jedynie dzięki synowi. Młodszego synowa na razie mi nie pokazuje.

Finansowo u nich nadal nie najlepiej. Wszystkie zasiłki i ulgi na dzieci wpakowali w kredyt, a kłótnie o pieniądze rozlegały się coraz częściej. Syn narzekał, że żona nie potrafi oszczędzać, a on nie jest prezesem banku. Słuchałam bez słowa.

Ostatnio przypadkiem natknęłam się na synową w osiedlowym sklepie. Zauważyłam, że znów jest w ciąży. Rzuciła okiem do mojego koszyka, zauważyła droższą karmę dla kotów:
No tak! Wnuki owoce widzą raz w miesiącu, a ona kotom kupuje karmę, jakiej nasze dzieci nie powąchają! syknęła, po czym pociągnęła starszego syna za rękę i wyszła.

A czyja to wina, że ja mogę pozwolić sobie na dobrej jakości jedzenie dla zwierząt, a oni dzieciom żałują owoców? Wie, że u nich ciężko z pieniędzmi, kredyt do spłaty, syn ma kłopoty w pracy a ona rodzi kolejne dzieci bez zastanowienia. Może należałoby pójść do pracy i zarobić na te owoce? Dlaczego miałoby mnie to martwić?

Teraz przeczuwam, że być może całkowicie utrudni mi kontakt z wnukami bo przecież jestem złą babcią, która nie rzuca pieniędzmi na prawo i lewo na rodzinę syna. Ale każdy powinien żyć po swojemu i być odpowiedzialnym za własne decyzje. Niestety, wygląda na to, że synowa do tej odpowiedzialności nie dojrzała. A co najgorsze mój syn chyba też nie…

Z tego wszystkiego wnioskuję jedno nie powinno się szukać winnych swoich kłopotów w innych. Każdy jest kowalem własnego losu i to, co wybierze dzisiaj, zbuduje mu jutro. A życie nauczyło mnie, że zamiast oczekiwać, że ktoś Ci pomoże, najlepiej wziąć sprawy w swoje ręce i mądrze postępować zarówno dla siebie, jak i dla bliskich.