Własna mama wyrzuciła mnie z mieszkania, bo mój ojczym był dla niej ważniejszy niż ja!

Własna mama wyrzuciła mnie z mieszkania, bo mój ojczym był dla niej ważniejszy!

Mieszkałam z tatą do piątego roku życia to był najszczęśliwszy czas mojego dzieciństwa. Po jego śmierci mama kompletnie przestała się mną interesować i zajęła się wyłącznie swoim życiem. Gdy miałam osiem lat, w naszym domu pojawił się ojczym, który próbował kontrolować każdy mój krok i rządził też moją mamą. Wtedy wszystko się zmieniło.

Od tej pory żyłam według harmonogramu ustalonego przez ojczyma, on dzielił między nas wszystkie obowiązki, a sam niczego nie robił, bo zawsze tłumaczył się zmęczeniem po pracy. Mama zmuszała mnie, żebym wykonywała wszystko, czego on zażądał, bo bała się awantur i kłótni.

Kiedy byłam nastolatką, zaczęłam się buntować. Każdego dnia po powrocie ze szkoły musiałam gotować, sprzątać, myć ojczymowi samochód i robić wszystko, na co tylko wpadli. W tym czasie zakochana para siedziała sobie przed telewizorem. A ja za swój bunt dostawałam policzek i długie wykłady o tym, jak niewdzięczna jestem za ich wszystko.

Poza dachem nad głową i jedzeniem, na które sama zapracowałam sprzątaniem i gotowaniem, niczego od nich nie dostawałam. Gdy chciałam pójść na dodatkowy kurs, korepetycje czy nawet na siłownię, wyśmiewali mnie i powtarzali, że najpierw muszę nauczyć się sama zarabiać pieniądze, zanim zacznę je wydawać. Rzadko kupowali mi ubrania, a gdy już coś dostałam, przez kilka tygodni musiałam wysłuchiwać komentarzy na ten temat.

Gdy skończyłam osiemnaście lat i zdałam maturę, mama oświadczyła mi, że czas znaleźć sobie własne mieszkanie. Twierdziła, że nie powinnam studiować, tylko od razu iść do pracy, bo nie mogę już u nich mieszkać.

Pochodzę z małego miasta, gdzie trudno o porządną pracę. Nie chciałam całymi dniami pracować, miałam jeszcze nadzieję, że rodzice pomogą mi zobaczyć, że sobie poradzę i będę mogła się uczyć. Ale mama coraz bardziej naciskała, więc przez ostatnie trzy miesiące zamiast przygotowywać się do matury, pracowałam jako kelnerka od dziesiątej do północy, za marne pieniądze, bez napiwków. Uzyskałam ledwie tyle, żeby wystarczyło mi na dwumiesięczny czynsz nie wiedziałam, za co mam jeść. Przez liczne nieobecności na lekcjach słabo poradziłam sobie na egzaminach i nie dostałam się na państwową uczelnię. Mama i ojczym nie zamierzali mi płacić czesnego.

Latem rzuciłam pracę w kawiarni i zaczęłam szukać lepiej płatnego zajęcia, bo codziennie pytali, kiedy się wreszcie wyprowadzę. W końcu po prostu mnie wyrzucili z mieszkania…

Próbowałam pracy w sklepie z chemią gospodarczą, ale po kilku dniach zatrułam się. Gdy chciałam wrócić po chorobie, okazało się, że zatrudniono inną dziewczynę. Czas leciał, próbowałam różnych zajęć, ale nigdzie nie byłam w stanie normalnie się utrzymać.

Moje urodziny wypadły w samym środku lata i wtedy odwiedziła mnie ciocia. Nikomu wcześniej się nie żaliłam, ale kiedy zapytała, co się dzieje, nie wytrzymałam i się rozpłakałam. Tego dnia ciocia pomogła mi spakować rzeczy i zabrała do siebie. Spełniłam życzenie rodziców i wyprowadziłam się od nich, co dało mi ulgę.

Ciocia pomogła mi znaleźć lepszą pracę w moim mieście trafiłam do księgarni, gdzie mogłam także uczyć się do poprawki matury. Rok później udało mi się samodzielnie dostać na państwowe studia. Ciocia wspierała mnie we wszystkim, nie zostawiła mnie samej z ponurymi myślami, gdy rodzice znowu oskarżali mnie o niewdzięczność.

Czas płynął, skończyłam studia i mam teraz dobrą pracę. Jestem wdzięczna cioci, że nie opuściła mnie w trudnych chwilach. Teraz odwdzięczam się jej, zabieram ją na wakacje w piękne miejsca i wspieram na co dzień.