WIZYTA W RESTAURACJI

WYPAD DO RESTAURACJI.

– Chodźmy przygody szukać! – powiedziały sobie bliskie przyjaciółki, wrzucając walizki do bagażnika. Pociąg odjechał punktualnie i dotarł na miejsce dokładnie o ósmej rano.

Ale po kolei.

Lato było w pełni. Czerwiec, niczym odrzutowiec, przeleciał nad głowami, nie pozostawiając po sobie wyraźnych wspomnień. Tak, pierwszy miesiąc lata stopił się jak lody w pucharku, znikając w wirze codziennych spraw. Życie też pędzi tak szybko – ulotnie, przelotnie, w natłoku drobiazgów. I oto lipiec niepostrzeżenie zapukał do drzwi, otworzył je swoim kluczem i bez zapowiedzi wkroczył do naszych mieszkań.

Kto pracuje na pięciodniówce, wie, jak trudno jest wytrzymać ostatnie dni przed urlopem – myślami jesteś już na wczasach, a ciało wciąż w pracy. Trzeba zebrać wolę w garść i cierpliwie czekać na upragniony moment. W tych dniach klienci wydają się wyjątkowo marudni, szef – zrzędliwy, a czas wlecze się niemiłosiernie.

– Ktoś chyba przykleił wskazówkę taśmą – pomyślała Kasia, patrząc na ścienny zegar. – Niech już wreszcie będzie ten urlop.

Jej serce biło szybko z nadzieją na rychły odpoczynek, a dusza wyczekiwała błogiego relaksu.

– Mam ochotę na słodką kukurydzę, marynowane małże i krewetki – powiedziała głośno Ania, gdy zamykały się drzwi za kolejnym klientem.

Dziewczyny marzyły też o szkockiej whisky – już nie raz zachwyciła je swoim aromatem i wybornym posmakiem. Prawda, że ten dumny trunek może spłatać figla niedoświadczonym, ale… co z oczu, to z serca, prawda? Choć o drugiej części przysłowia wszyscy zapominają, ale nie będziemy wracać do przeszłości.

– A może by tak popływać w morzu? – zapytały się nawzajem w przerwie obiadowej. – Kto lub co może nam w tym przeszkodzić?

W obecnych realiach wybór był oczywisty – na zagraniczne kurorty nie było ich stać, a inne opcje, nawet po przeszukaniu Google’a, nie wchodziły w grę. Zdecydowały się na Bałtyk.

W końcu spełniło się marzenie dwóch miłośniczek adrenaliny, awanturniczych idealistek w jednym! Czy to w ogóle możliwe?

– Wszyscy znajomi będą zazdrościć, więc nie mówmy nikomu o naszych planach – ustaliły między sobą i rzuciły się pakować.

Jak zmieścić w jednej walizce górę ubrań, butów, kosmetyków i reszty „niezbędnych” rzeczy, bez których można się obyć? Dla kobiet to zadanie porównywalne chyba tylko z Wielkim Twierdzeniem Fermata.

A oto dziewczyny nad morzem. Łagodne fale muskały brzeg. Krzykliwe mewy krążyły nad wodą, wypatrując zdobyczy. Idylla!

Plażowicze wchłaniali atmosferę pozornego spokoju. Dorośli leniwie chrupali solone paluszki i popijali zimne piwo prosto z puszki. Dzieci zajadały się pączkami i tłustymi zapiekankami.

– Tak! Wyprostuj się! Nie garb! Prawą nogę do przodu! Patrz na mnie! Brawo! – instruowała Kasia, fotografując Anię na tle morza.

– Teraz z arbuzem. Świetne ujęcie! – z satysfakcją powiedziała, ocierając spocone czoło. – Zmiana ról.

Fotosesja nad morzem to cała epopeja! Dziewczyny muszą być opalone, wysportowane i najlepiej bez worków pod oczami. Każdy wie, że piwo na noc nie sprzyja idealnej cerze, ale na wakacjach czasem chce się pozwolić na małe grzeszki.

– Ania! Co to ma być? Dlaczego na zdjęciu wyglądam, jakbym miała grymas zamiast uśmiechu? Nie mogłaś mi powiedzieć? Boże, jak ty trzymasz telefon? Nie pstrykaj sto razy, znajdź dobry kadr i klikaj! – Kasia spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem. – Ja zrobiłam ci super zdjęcia, a ty? Tutaj widać mi cellulit, a tu w ogóle nie wiem, kto to. Dobra, nie rób smutnej miny. Wezmę kijek do selfie i sama to załatwię.

Ania, czerwona z irytacji, już chciała iść się kąpać, ale Kasia nie odpuszczała:

– No i kto się tu obraził? Chodź tu, piękna, zrobimy sobie zdjęcie z melonem, lawendą i kieliszkami. Muszą być zajebiste. No, uśmiech! I… gotowe!

Fotki wyszły naprawdę dobre.

– Kasia, trzeba uczcić udaną sesję. Co powiesz na kolację w restauracji dziś wieczorem? – zaproponowała Ania.

– Zgoda! Wpadnijmy na owoce morza – złapała przynętę Kasia, wyobrażając sobie już elegancką knajpę i kieliszek musującego wina.

Rzekły – zrobiły. Ubrały najładniejsze sukienki i jeszcze tego samego wieczoru wyruszyły do restauracji.

Wizyta nie zapowiadała nic złego… ale kto by pomyślał, że będą ich aż trzy?

W lokalu było mało gości.

– Usiądźmy przy tym stoliku we dwoje, z widokiem na morze – zaproponowała Ania.

– Przepraszam, ten stolik jest zarezerwowany – zmartwiła je kelnerka. – Może ten przy kolumnie?

– A tak dobrze się zapowiadało! – zżymała się Ania, przeglądając menu. – Tak chciałam jeść z widokiem na morze. Kelnerka specjalnie powiedziała, że stolik zajęty, żebyśmy dopłaciły. Nic nie szkodzi, tu też jest fajnie, co myślisz?

– Co? 270 gramów sałatki z grillowanymi przegrzebkami za cenę mojego używanego auta? – oczy Kasi zrobiły się okrągłe.

– Rukola z krewetkami, 240 gramów. Za te pieniądze można kupić skrzydło od samolotu – oburzyła się Ania.

– Sprawdźmy kartę win. Może tam będzie coś lepszego – Kasia zaczęła przeglądać lśniące strony.

Zapadła cisza.

– 150 ml wina za 500 złotych? No nieźle, ceny jak w kosmosie. Ania, wiesz przecież, że 150 ml to dla nas za mało. Ledwie się rozkręcimy, a już trzeba będzie płacić kartą. Chciałam wrócić z urlopu bez długów – westchnęła Kasia, odkładając menu.

– Może po cichu wyjdziemy i znajdziemy coś innego? – szepnęła Ania. – Ja wyjdę pierwsza, potem ty.

Na ulicy wybuchły śmiechem.

– Zupełnie jak dwie nastolatki. Dobrze, że zdjęcia mamy, można wrzucać. Nikt się nie zorientuje, że uciekłyśmyZ uśmiechem na twarzach wróciły do swojego pokoju, otworzyły butelkę taniego wina i świętowały wieczór przy dźwiękach szumu morza i własnych żartów, bo najważniejsza była przecież ich przyjaźń i wspólnie spędzony czas.