Winny jest powietrze!

Wszystkiemu winne włoskie powietrze

Ludmiła była skromną i nieurodziwą dziewczyną. Nawet mama przyznawała, że natura poskąpiła córce urody. „Z taką twarzą ciężko będzie wyjść za mąż” – wzdychał ojciec.

Rzadkie włosy, duży nos, szerokie zęby, mała broda i problematyczna cera skłonna do stanów zapalnych. Mimo wyglądu, Ludmiła miała spokojny, dobry i wrażliwy charakter.

Wydawało się, że wcale nie przejmuje się swoją urodą. Tylko się wydawało. Ludmiła doskonale zdawała sobie sprawę, że nie jest ładna. No cóż, trudno.

„Nic nie szkodzi, córeczko, nie w urodzie szczęście. Dla każdego Bóg stworzył drugą połówkę. I ty znajdziesz miłość, założysz rodzinę. Liczy się dusza, a ty masz ją dobrą. Kto zobaczy, ten pokocha” – mówiła mama.

Ale żeby dostrzec duszę, trzeba najpierw zwrócić uwagę, a na Ludmiłę nikt nie patrzył. Tak tylko przelotnie. Chłopcy woleli ładne dziewczyny z lalkowymi twarzyczkami.

Ludmiła wybrała psychologię. Tu uroda nie jest potrzebna, nawet lepiej – nie rozprasza i nie przeszkadza w szczerości. Ludmiła przyciągała ludzi swoją otwartością, empatią i umiejętnością słuchania. Wkrótce stała się cenioną psycholożką. Rodzice pomogli jej kupić mieszkanie. Wszystko było dobrze, tylko życie osobiste nie układało się.

Pewnego dnia na konsultację przyprowadził dorosłą córkę pewien mężczyzna. Dziewczyna ciężko przeżywała rozwód i potrzebowała pomocy. Sympatyczna, ale wyniosła, pokazywała, że robi ojcu łaskę, przychodząc na wizytę. Po dwóch sesjach sama już biegła do Ludmiły. Jej ojciec przyszedł podziękować.

„Ewelinka się zmieniła, ożyła, uwierzyła w siebie. Dawno nie widziałem jej takiej. Uśmiecha się, znów jest ciekawa świata. To wszystko dzięki pani. Jest pani czarodziejką” – zasypywał komplementami. „Nie odmówi mi pani kolacji?”

„Wychowywałem Ewelinę sam. Żona zostawiła nas dla kochanka i wyjechała do Ameryki. Nie ożeniłem się ponownie. Bałem się, że Ewelinie będzie ciężko. Zbytnio ją rozpieszczałem, przyznaję. Teraz ona dorosła, a ja zostałem sam. Mam nadzieję, że znów wyjdzie za mąż i da mi wnuki” – zwierzał się Bogusław Marek, ojciec Eweliny, podczas kolacji.

„Ma pan wspaniały wygląd, na pewno spotka pan dobrą kobietę. Kocha pan córkę i rozumie kobiecą naturę” – odpowiedziała Ludmiła.

„A pani? Mógłbym panią zainteresować?” – zapytał nagle.

Ludmiła nie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie spodziewała się takiego zwrotu rozmowy i zmieszana spuściła wzrok. Bogusław odebrał to po swojemu.

„Niech pani nie myśli, że to kaprys. W moim wieku nie ma czasu na długie zaloty. Bardzo mi się pani podoba. Jestem zabezpieczony finansowo, niczego pani nie zabraknie. Nie śpieszę się, niech pani pomyśli” – powiedział na pożegnanie.

Nic nie odpowiedziała. Przy najbliższej okazji opowiedziała mamie.

„Nie ma nad czym myśleć” – przyklasnęła mama.

„Ale ja go nie kocham” – wahała się Ludmiła.

„Miłość mija. Myślisz, że ja i twój ojciec jeszcze się kochamy po tylu latach? Było u nas wszystko. Nieraz o mało co nie doszło do rozwodu. Przeżyliśmy to. Wspólnie żyje się lżej niż w pojedynkę.”

Ludmiła się zastanowiła. Co ją czeka? Samotna starość? Młodzi i przystojni – to nie dla niej. Rozwiedzeni i zrezygnowani mężczyźni – oto jej los przy takiej urodzie. A Bogusław Marek był miły i poważny, choć znacznie od niej starszy. Zgodziła się.

Wizażyści się postarali i na ślubie Ludmiła wyglądała przepięknie. Pan młody był dumny z młodej i utalentowanej żony.

Okazał się dobrym mężem. Traktował Ludmiłę z czułością i zrozumieniem. Nazywał ją Ludką i nigdy inaczej. Żyli spokojnie, bez burz. Wracała zmęczona z pracy, a on już niósł szklankę ciepłego mleka, otulał kocem, otaczał troską. Czego więcej chcieć?

Pewnego dnia przyszła do Ludmiły na sesję jej dawna koleżanka z klasy. Niegdyś najładniejsza w szkole, chłopcy biegali za nią gromadami. Urodziła dwoje dzieci z różnych mężów. Zakochała się, wyszła za trzeciego, a on wypomina jej przeszłość, jest zazdrosny, nie lubi dzieci i żyje na jej koszt. Wyrzucić? Ale komu ona potrzebna z dwójką dzieci? A teraz jeszcze jest w trzeciej ciąży. Nie wie, co robić.

Ot, tak. Piękna twarz to jeszcze nie gwarancja szczęścia. Więc Ludmiła nie miała na co narzekać. Mąż ją kochał, nosił na rękach. Czego więcej trzeba do szczęścia? Dzieci? Ludmiła ich pragnęła. Ale bała się, że urodzą się tak samo brzydkie jak ona. A poza tym – jakoś nie wychodziło.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że po trzech latach Bogusław Marek zachorował. Serce już dokuczało, a tu jeszcze zdiagnozowano raka. Ludmiła wspierała go, jak mogła, uspokajała. Ale on nie umiał, nie chciał pogodzić się z diagnozą. Stał się drażliwy i kapryśny, szczególnie gdy nachodziły go napady depresji.

Najpierw operacja, potem niekończące się cykle chemioterapii. Ludmiła cierpliwie i wytrwale się nim opiekowała. Córka Ewelina czasem wpadała, oskarżała Ludmiłę, że to przez nią ojciec zachorował. Gdyby nie poślubił tej starszej, byłby zdrowy. „Zamęczyłaś go” – mówiła. Przychodziła nie pomóc, ale sprawdzić, czy Ludmiła dobrze wykonuje obowiązki żony w obliczu nieszczęścia.

„Ewelina, zostaw Ludkę w spokoju. I tak robi wszystko, co trzeba. Nie ma się do czego przyczepić. A ty lepiej częściej przychodź i pomagaj” – upominał ojciec rozpieszczoną córkę.

„Ja właśnie zaczynam życie od nowa. Nie mogę. Poślubił młodszą, niech się teraz martwi. Wiedziała, na co się pisze” – odpowiadała Ewelina i trzaskała drzwiami.

„Ludko, wybacz, że tak niespodziewanie zachorowałem. Obiecywałem, że będę się tobą opiekował, a wyszło odwrotnie. Teraz ty musisz się mną zajmować. A do tego jeszcze pracujesz. Wiem, jak ci ciężko. Nie przerywaj, wysłuchaj” – powiedział stanowczo,Ludmiła uśmiechnęła się, patrząc na śpiącego synka, i pomyślała, że czasem życie pisze najpiękniejsze historie tam, gdzie się ich najmniej spodziewamy.