Wina tkwi w powietrzu

Wszystkiemu winne były włoskie powietrze
Ludwika była skromną i nieurodziwą dziewczyną. Nawet matka przyznawała, że córce się nie poszczęściło, bo natura poskąpiła jej urody. „Z taką urodą trudno będzie wyjść za mąż” – wzdychał ojciec.

Rzadkie włosy, duży nos, wystające zęby, mała broda i problematyczna cera skłonna do wyprysków. Mimo wyglądu, Ludwika miała spokojny, dobry i wrażliwy charakter.

Wydawało się, że wcale nie przejmuje się swoją urodą. Tylko się wydawało. Ludwika doskonale zdawała sobie sprawę, że jest brzydka. Cóż, cóż było robić?

– Nic, córeczko, nie w urodzie szczęście. Bóg dla każdego człowieka stworzył parę. I ty znajdziesz miłość i założysz rodzinę. Najważniejsze to serce, a twoje jest dobre. Kto je dostrzeże, ten pokocha – mówiła matka.

Ale serce trzeba najpierw dostrzec, a na Ludwikę nikt nie zwracał uwagi. Tak, tylko przelotne spojrzenie. Chłopcy woleli piękne dziewczyny z lalkowatymi buźkami.

Ludwika wybrała psychologię. Tu uroda nie jest potrzebna, wręcz przeciwnie – nie rozprasza i nie przeszkadza w szczerości. Ludwika zjednywała sobie ludzi autentycznością, współczuciem i umiejętnością słuchania. Wkrótce stała się cenioną psychologiem. Rodzice pomogli jej kupić mieszkanie. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że w życiu osobistym jakoś nie wychodziło.

Pewnego dnia na wizytę przyprowadził ją mężczyzna z dorosłą córką. Dziewczyna ciężko przeżywała rozwód i potrzebowała pomocy psychologa. Sympatyczna, ale wyniosła, pokazywała całym sobą, że robi ojcu łaskę, przychodząc na terapię. Ale po dwóch sesjach sama już biegła do Ludwiki. Jej ojciec przyszedł podziękować.

– Zmieniła się Gosia, ożyła, uwierzyła w siebie. Dawno już jej takiej nie widziałem. Znów się uśmiecha, interesuje światem. Wszystko dzięki pani. Jest pani czarodziejką – rozpływał się w komplementach. – Nie odmówi pani kolacji ze mną?

– Wychowywałem Gosię sam. Żona zostawiła nas dla kochanka i wyjechała do Ameryki. Nie ożeniłem się ponownie. Bałem się, że Gosi będzie źle. Rozpieszczałem ją, przyznaję. Teraz ona dorosła, a ja zostałem sam. Może jeszcze wyjdzie za mąż i da mi wnuki – zwierzał się podczas kolacji Henryk Nowak, ojciec Gosi.

– Pan wciąż świetnie wygląda i na pewno znajdzie dobrą kobietę. Kocha pan córkę i rozumie pan kobiety – odpowiedziała Ludwika.

– A pani? Czy mógłbym panią zainteresować? – zapytał nagle.

Ludwika nie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie spodziewała się takiego zwrotu rozmowy i zmieszana spuściła wzrok. Henryk zinterpretował to po swojemu.

– Niech się pani nie martwi, moje zamiary są poważne. W moim wieku nie ma czasu na długie zaloty. Bardzo mi się pani podoba. Jestem zabezpieczony finansowo, nie zabraknie pani niczego. Nie śpieszę się, niech pani pomyśli – powiedział na pożegnanie.

Nie odpowiedziała. Przy najbliższej okazji opowiedziała matce.

– I nie ma nad czym myśleć – pochwaliła decyzję matka.

– Ale ja go nie kocham – wahała się Ludwika.

– Miłość przemija. Myślisz, że ja i twój ojciec po tylu latach małżeństwa jeszcze się kochamy? Wszystko już w życiu było. Nieraz mieliśmy blisko do rozwodu. Wszystko przeszło. Lepiej jest we dwoje niż samemu.

Ludwika się zastanowiła. Co ją czeka? Samotna starość? Młodzi i piękni – to nie dla niej. Rozwodnicy i zdesperowani mężczyźni – oto jej los z taką urodą. A Henryk Nowak był miłym i poważnym człowiekiem, choć znacznie od niej starszym. W końcu się zgodziła.

Wizażyści się postarali i na ślubie Ludwika wyglądała wspaniale. Pan młody dumny był z młodej, utalentowanej żony.

Okazał się dobrym mężem. Traktował Ludwikę z troską i szacunkiem. Nazywał ją tylko Ludwisią. Żyli spokojnie i harmonijnie. Wracała z pracy zmęczona i zziębnięta, a on już niósł szklankę ciepłego mleka, okrywał nogi kocem, otaczał opieką i czułością. Czego więcej można chcieć?

Pewnego dnia na wizytę przyszła była koleżanka ze szkoły. Niegdyś jedna z najpiękniejszych w klasie, chłopcy latali za nią gromadami. Urodziła dwoje dzieci z różnych związków. Zakochała się, wyszła za trzeciego, a ten wypomina jej przeszłość, jest zazdrosny, nie lubi dzieci i żyje na jej koszt. Wyrzucić? Ale komu ona jest potrzebna z dwójką dzieci? A do tego jest w trzeciej ciąży. I nie wie, co robić.

Oto jak to bywa. Piękna twarz to jeszcze nie gwarancja szczęścia. Więc Ludwisia nie miała na co narzekać. Mąż ją kocha, dba o każdy drobiazg. Czego więcej potrzeba do szczęścia? Dzieci? Pragnęła dziecka. Ale bała się, że urodzi się tak brzydkie jak ona. A poza tym z mężem jakoś nie wychodziło.

I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że po trzech latach Henryk zachorował. Serce już dawno szwankowało, a teraz zdiagnozowano u niego raka. Ludwika wspierała go, jak mogła, ale on nie potrafił i nie chciał pogodzić się z diagnozą. Stał się kapryśny i drażliwy, zwłaszcza gdy dopadały go napady depresji.

Najpierw operacja, potem niekończące się cykle chemioterapii. Ludwika cierpliwie i bez szemrania opiekowała się mężem. Córka Gosia czasem przychodziła, oskarżając Ludwikę, że to przez nią ojciec zachorował. Gdyby nie poślubił jej, byłby zdrowy. „Zamęczyłaś go” – mówiła. Nie przychodziła pomóc, tylko sprawdzić, czy Ludwika dobrze się nim opiekuje, czy dźwiga swój małżeński krzyż w cierpieniu.

– Gosiu, zostaw Ludwisię w spokoju. Ona robi wszystko, co trzeba. Nie mam do czego się przyczepić. A ty sama powinnaś częściej przychodzić i pomagać – upominał ojciec swoją rozkapryszoną córkę.

– Ja dopiero co ułożyłam sobie życie. Nie mogę. Poślubił młodszą, niech się nią zajmuje. Wiedziała, na co się decyduje – odpowiadała Gosia i trzaskała drzwiami.

– Ludwisiu, wybacz, że tak niefortunnie zachorowałem. Obiecałem się tobą opiekować, a wyszło na odwrót. To tyI tak mijały dni, wypełnione troską o synka i cichą wdzięcznością za wszystko, co otrzymała od życia.