Wiktor wrócił z wyjazdu później niż zazwyczaj, żona Tamara zaczęła się martwić, myśląc, że coś złego stało się w drodze, a Kola, ich synek, nieustannie dopytywał, gdzie tata, gdzie tata.

Wiktor przyjechał z pola później niż zwykle, żona Jadwiga już niecierpliwie czekała na dobry znak, obawiając się, że coś się stało po drodze. Mały Kolek, ich syn, wzdrygał się przy kominku, wołając: Gdzie tata? Gdzie tata?. W końcu dwa duże żółte reflektory rozświetliły podwórko Ostrowskich i wjechał samochód.

Tato? Tato! Hurra, tata przyjechał! Kolek zeskoczył z pieca, skacząc na jednej nodze, próbuje włożyć but w rękawiczki, szarpiąc jednocześnie płaszczyk.

Dokąd się wybierasz, szaleńcu? Tak zimno i noc na dworze, idź do pieca, zaraz przyjdzie ojciec zawołała matka.

Kolek się obraził, napukał się wargi i miał zaraz płakać.

No nie płacz, mówię ci zadrwiła Jadwiga zaraz przyjdzie ojciec.

Wiktor wciąż nie wchodził.

Co on tam robi, znowu po winie? przyciskała się Jadwiga może jest pijany? Kolek, zostań w domu, sama pójdę i sprawdzę.

Mamusiu, boję się jęknął Kolek.

Czego się boisz? Nie bój się, zostań, kogoś nie obudziłam odparła.

W trakcie, gdy Jadwiga nakładała fartuch na ramiona i nadal narzekała z Kolekiem, drzwi chaty otworzyły się, a do środka wdarła się para z dymu. W progu stanęła młoda dziewczyna, nieco starsza niż osiemnaście, w szaliku i krótkim brązowym płaszczyku z czarnym kołnierzem, z wielkimi szarymi oczami i jasnymi kosmykami włosów na czole.

Wchodź, wchodź, Bronka. Jadź, pomóż gościowi zdjąć płaszcz zawołała Jadwiga, nie rozumiejąc do końca sytuacji. Bronka pomogła dziewczynie zdjąć płaszcz, ale dziewczyna była wyraźnie w ciąży, z trudem się poruszając, niczym ociężala kaczka przed snem. Usiadła przy stole, składając na kolanach drobne, drżące ręce.

Kolek nieśmiało zaglądał z pieca.

A gdzie mój syn? Nikolaju, co tam robisz? Idź szybko Co tata przyniósł? Wiktor podniósł Kolka z pieca i podniósł go aż pod sufit. Ty, mamo, przyrządź jedzenia, bo nie będziemy głodować.

Wieczorem, gdy Kolek zasnął, słyszał jak ojciec coś mruczy, a matka wyszeptuje cicho, nie zgadzając się z czymś, a gośćka szlochając cicho.

Rano cała okolica wiedziała, że Wiktor Ostrowski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.

Facet zostawił ją, rodziców już nie ma, co z nią zrobić, taką biedną dziewczynę mówiła Jadwiga w stodole koleżankom.

Przecież mówiłaś, że Wiktor jest sierotą. odpowiedziała jedna.

A po co ta siostra? dopytywała inna.

W domu dziecka rosła, co ci jeszcze opowiedzieć, Ałko? Czyżby z mężem się miała?

Iść pieprz, Tomka, nie słuchaj tego gąsienicowca.

Wkrótce Bronka, ciotka Kolka, postanowiła urodzić dziecko w szpitalu na prowincji, a niedługo potem pojawiła się u Kolka mała siostra, Mania. Bronka już nie wróciła.

Zmarła wtrąciła krótko matka Kolka, chcąc go uspokoić.

Mania była malutka, różowa, jak mała laleczka. Kolek widział ją u sąsiadki Świetlany, trzymającą miśka Antosia, i pomyślał, że będzie to jego własna zabawka, żywa i prawdziwa.

Nie wiem, co chcesz zrobić, Wiktorze, nie potrzebuję jej tutaj rzekł Kolek.

Co? Ty? Tomka? To dziecko żywe, krew

Nie mam pojęcia, dałam ci słowo. Rób, co chcesz.

Co ty, matko, początkowo przyjęłaś Co z nią zrobić? Do domu dziecka, czy w rzece?

Dla mnie to to samo.

Nie, nie chodź z Manią do domu dziecka ani do rzeki krzyknął Kolek mamo, zostaw Manię, ja sam się nią zajmę, pomogę jej. Nie chce, żebym ją wyrzucał.

Idź, pomocniku, bez ciebie jest gorzej machnęła matka. Kolek wziął się mocno za dół jej spódnicy, wykrzykując przekleństwa i błagając, by zostawiła małą siostrzyczkę.

Wiktor milczał, spuszczając głowę.

Niech tak, róbcie, co chcecie.

Tosia odwróciła się i odeszła w stronę podwórka. Kolek podszedł do Mani, która spała słodko w domowej pieluszce, nie wiedząc, co los dla niej szykuje. Usiadł obok i szeptał jej ciche słowa, nazywając ją słoneczkiem i maleństwem.

Kolek bał się, że matka wyrzuci mu dziecko. Głos matki wdzierał się w jego myśli, a on patrzył na nią z nieufnością, obawiając się, że może ją zatopić w rzece.

Nie płacz, nieszczęsny, nie zrobię nic ze swoją Manią syczała matka, a Kolek patrzył na nią podejrzliwie.

Wszyscy w okolicy mówili, że Kolek, kiedyś w szkole, zostanie ojcem, a Mani wyrośnie na piękną dziewczynę, którą wszyscy będą nazywać maluszkiem. W końcu dorósł.

Kolek poszedł do wojska, a po powrocie zamieszkał w mieście, został kierowcą, a Mania została lekarzem w miejscowości. Wzięli ślub, mieli dzieci i żyli spokojnie.

Kolek, gdy biegł ze szkoły, rozpościerał ręce szeroko, łapiąc swoją maleńką Manię, którą wszyscy sąsiedzi przywoływali naszą małą skarbnicą.

Stare kobiety w karczmie opowiadały, że Wiktor był nieśmiałym człowiekiem, lecz potrafił podnieść się po każdym upadku, a jego dzieci dorosły i rozwinęły skrzydła.

Mania, choć nie znała trudnych wspomnień, wiedziała, że jej matka kochała ją równie mocno, jak kochała Kolka.

Kiedy już była starsza, w pracowni lekarza spotkała swoją matkę, Tosię, i obie pogodziły się, wybaczając sobie dawne krzywdy.

Na koniec, patrząc na swoje dzieci i wnuki, Tosia powiedziała: Życie potrafi nas zaskakiwać, ale najważniejsze to przyjąć odpowiedzialność i kochać bliskich, bo to daje nam prawdziwą siłę.