Wiktor wrócił z rybnych połowów później niż zwykle, żona Tamara z niecierpliwością czekała na ukochanego, już zaczęła się martwić, że wydarzyło się coś złego w drodze, a Kola, synek, cały zniecierpliwiony, pytał, gdzie tata, gdzie tata.

Wiktor przyjechał z pracy później niż zwykle, a mama Grażyna już nie mogła się doczekać, że go zobaczy. Myślała, że coś się stało po drodze, a nasz mały Kacper cały drżał: Gdzie jest tata? Gdzie jest tata?. W końcu dwie wielkie żółte lampy rozświetliły podwórko rodziny Kowalskich wjechał Wiktor.

Tato! Tato! Hurra, wreszcie jesteś! wykrzyknął Kacper, zeskakując z pieca i skacząc na jednej nodze, próbując włożyć się w skarpety, jednocześnie szarpiąc płaszczyk.

Dokąd się tak śpieszyłeś, szalony? Na dworze zimno i noc, weź się ogrzej przy kominku, zaraz wpadnie ojciec powiedziała Grażyna.

Kacper nie wziął tego pod uwagę, nadmuchał wargi i chciał zarzucić płacz.

Nie płacz, mówię ci zawołała matka, powtarzając, że zaraz wejdzie ojciec. Wiktor jednak wciąż nie wchodził.

Co on tam robi? zmartwiła się już Grażyna. Może jest pijany? Kacper, zostań w domu, ja sama sprawdzę.

Mamusiu, boję się jęknął Kacper.

Co ty się tak boisz? Siadaj, nie przeszkadzaj nikomu rzuciła, rozrzucając koc na ramiona i spierając się z Kacprem. W tym momencie drzwi w chatkę otworzyły się szeroko, a para wkrótce wypełniła wnętrze. W samym środku wpadł Wiktor, nie sam.

Stała przy kominku młoda dziewczyna, lat około osiemnastu, w szaliku i krótkim brązowym płaszczyku z czarnym kołnierzem. Miała ogromne szare oczy i jasne kosmyki włosów przy czole.

Wchodźcie, wchodźcie, Zuzanna. Grażyna, pomóż gościowi się rozebrać zwróciła się do Grażyny. Ta, nie do końca rozumiejąc, pomogła dziewczynie zdjąć płaszcz.

Zuzanna okazała się w ciąży, nosząc ciężkie ciało jak nadwaga jesiennej kaczki. Usiadła przy stole, złożywszy na kolanach drżące dłonie, które wyglądały niczym małe kurczaki.

Kacper nieśmiało wyjrzał z pieca.

Gdzie to się podziało, mój syn? Nikolu, chodź tutaj Co tata przywiózł? Wiktor podniósł Kacpra z pieca i rzutem wyrzucił go ku sufitowi. A ty, Grażyno, przygotuj jedzenie, bo nie będziemy siedzieć głodni.

W późny wieczór, kiedy Kacper zasnął, słyszał, jak ojciec coś mamrotał, a matka cicho krzyknęła, nie zgadzając się z czymś, a gośćka szlochała.

Rankiem cała wieś wiedziała, że Wiktor Ostrowski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.

Facet odszedł, rodziców już nie ma, co z tą dziewczyną zrobić, taki lalkowy przypadek opowiadała Grażyna w stodole znajomym.

Dlaczego wcześniej nie mówiłaś, że u Wiktora są krewni? Mówiłaś, że jest sierotą. zapytała.

A co, jeśli nie ma rodziców, to nie jest sierota? odpowiedziała.

Skąd się wzięła siostra?

Wychowywała się w domu dziecka, co ci jeszcze powiedzieć, Łucja? Może jak z mężem?

Odpada, Grażyno, mów tak, jak wiesz.

Wkrótce Zuzanna, Kacpra ciotka, zdecydowała się urodzić, a tata zabrał ją do szpitala w powiecie. Niedługo potem pojawiła się mała siostrzyczka Kacpra Mania.

Zuzanna już nie wróciła.

Zmarła rzuciła krótko matka Kacpra, dając mu wyraźny znak, by nie wtrącał się w sprawy.

Mania była mała, różowa jak laleczka. Kacper widział ją u sąsiadki Świetki, przy pluszowym miśku Antosiu teraz miał własną lalkę, żywą.

Nie wiem, Wiktorze, co chcesz robić, nie potrzebuję jej tutaj powiedział Kacper.

Co ty mówisz? To dziecko, żywe, krew

Nic nie wiem, dałam ci słowo. Zrób, co chcesz.

A co ja z nią? Do domu dziecka czy do wody?

Dla mnie to bez różnicy.

Nie, nie wysyłaj Maniówki do domu dziecka ani nie wrzucaj jej do wody krzyknął Kacper mamo, zostaw ją, ja się nią zajmę, będę ją opiekował.

Idź, pomocniku, bez ciebie się nudzi machnęła matka. Kacper chwycił się za dół jej spódnicy, krzycząc wulgaryzmy i błagając, by zostawiła małą siostrzyczkę.

Wiktor milczał, spuszczając głowę.

Do diabła, róbcie, co chcecie.

Grażyna odwróciła się i poszła w stronę podwórza. Kacper podszedł do Manii, która spała w domowym kocyku, nie wiedząc, co ją czeka. Usiadł obok i szeptał cicho, nazywając ją słoneczkiem i maleństwem.

Kacper spał kiepsko, miał wrażenie, że matka wyrzuci jego dziecko. Wołał ją Mania, w przypływie rozpaczy.

Śpij, diable, nic nie zrobię z twoją Maną syczała matka, a Kacper patrzył na nią nieufnie, obawiając się, że może ją zgładzić.

Ojoj, to dopiero zabawa, nie odstępuje od dziewczyny, nazywa ją dzieckiem.

To twój pomocnik, Grażyno.

Nie mówcie. Na początku byłam zagubiona, a potem przyzwyczaiłam się do tej dziewczynki, już nikomu jej nie oddam. W przyszłym roku Kacper pójdzie do szkoły, więc myślę o niani

Tak żyli. Wiktor pracował przy samochodach, Grażyna doiła krowy, a Kacper z Manią dorastali.

Kacper biegł ze szkoły, rozpościerając ramiona, łapiąc swoją małą dziewczynkę, Manię, na delikatnych nóżkach. Dzieci z okolicy nazywały ją maniaczek.

Mania wyrosła na piękną dziewczynę. Kacper poszedł na służbę, a kiedy wrócił, przyszedł z pracą jako kierowca, przyprowadzając dziewczynę do domu, żeby sprawdzić, czy ją zaakceptuje.

Ona przyjęła, podobała mu się jej przyszły mąż. Kacper wziął żonę, a ich córka szybko urosła i stała się piękną damą.

Zasłynęła w mieście, wyjechała na studia, ale pierwsze, co zrobiła po powrocie, to odwiedziła brata, a potem wróciła do domu.

Mania wiedziała, że jest siostrzenicą zarówno ojca, jak i matki, nie ukrywano tego, żeby nie było później przykro. Kochali ją oboje tak samo, nie było jej ciężkich wspomnień, a czasem wydawało się, że matka kocha ją bardziej niż Kacpra.

Po studiach Mania wróciła do wsi jako lekarz. Znalazła dobrego narzeczonego, wyszła za mąż i urodziła dzieci.

Starsi już byli seniorami, nadszedł czas, by Wiktor odszedł, Grażyna poddała się ciężko. Mania przyjęła matkę pod swój dach, choć ta się protestowała.

Pewnego wieczoru, gdy spała, usłyszała głos, jakby ktoś wołał: Mamo?.

Co, mamo? Pragniesz wody? Boli coś? zapytała Grażyna.

Usiądź, usiądź, kochanie rzekła Mania.

Przepraszam, mamusia.

Za co przepraszasz? Nie chciałam cię oddać do domu dziecka…

Mamo, naprawdę? Myślisz, że nie rozumiem, że to twoja córka, a nie moja? Nie mam na ciebie złych myśli, nie musisz mnie przepraszać…

Nie byłaś… byłaś jego córką…

Co? Mamo…

Tak, kochanie. Nie wiem, gdzie ona była, z twoją matką, ale widać, że miłość kręciła się długo, zanim się urodziła, ojciec ją wypędził, dziadek kazał ojcu zabrać ją, a potem ojciec przywiózł twoją matkę, wyznał wszystko.

Wszyscy mówili, że to jego młodsza siostra. Była domowa, pomagała przy Nikolaju, potem ją zabrano na porodówkę i już nie wróciła

Mamo Czy przyjęłaś kochankę męża?

Przyjęłam, kochanie, przyjęłam. Gdzie ją zostawić? Miała brzuszek, w którym rosło dziecko, a ja co? Zostawić syna sierotą, bo tata nie poradził sobie? Może tak miało być, chciałam córkę, o tak

Kto to wymyślił?

Bóg

Mamo, jaka jesteś Całe życie pod grobem…

To nie ona To dziewczyna, sierotka, ma to samo imię co twoja matka. Twoja… ona żyje, wygląda na dziesięć lat młodsza

Jak?

Odeszła wtedy, zostawiła cię.

Mamo

Przebacz mi, kochanie, nie mogłam tej tajemnicy dźwigać, to było nieuczciwe wobec ciebie. Masz rodzinkę siostry, braci, ciotki, wujków

Mam, mamo, oczywiście. Kola jest najfajniejszym bratem na świecie, zawsze marzyłam, żeby nie był kuzynem, lecz prawdziwym bratem. Masz mnie, mamo, ciocię Kasię i wujka Wita, to moi wujkowie, siostra i brat, kuzyni i trzeciorodni. Mam ogromną rodzinę, wszystko dzięki tobie, mamo. Nie ty mnie urodziłaś, ale dałaś mi życie, kochana.

Moja maleńka Maleńka

Grażyna trochę się dłużej wzięła, a potem, gdy nadeszła jej pora, odszedła spokojnie z uśmiechem ku Wiktorowi. Będąc już w podeszłym wieku, opowiadała Mani, Marii Wiktorowej, historię swojego życia w wielkiej rodzinie.

Nie przyjmujcie cudzych okoliczności, jeśli się uda powiedziała Maria Wiktorowa nikt nie wie, jak życie się obróci, nie zapominajcie, ile lat temu to wszystko się stało. Ktoś by nie dał rady, a mama dała radę. Jej charakter był twardy, ale udało się

Tak więc szacunek dla niej to zawsze mój ukłon.