Wiera wracała do domu z ciężkimi siatkami, głowę miała pełną myśli o kolacji, dzieciach i lekcjach, …

Wera pędziła do domu, taszcząc ciężkie siatki z zakupami, przez które ręce prawie jej odpadały.

Myślami już układała jadłospis na kolację, planowała, jak zagoni chłopaków do stołu, a z młodszym jeszcze trzeba będzie przysiąść do lekcji.

Jeszcze dobrze nie skręciła w swoją ulicę, a już z daleka zobaczyła ambulans stojący pod blokiem. Serce jej zabiło mocniej jej mąż od dawna miał kiepskie zdrowie, może coś się nagle stało, że musieli wezwać pogotowie na sygnale?

Państwo do piętnastki? zapytała szeptem kierowcy, głosem wilgotnym od emocji.

Nie, do czternastki, jakaś starsza pani się źle poczuła odpowiedział mężczyzna.

Wera odetchnęła z ulgą. Czyli nie do nich. To pewno do sąsiadki, pani Janiny Olesińskiej. Też niestety niedobrze, ale pani Janina samotna jak palec, a i wiek już mocno pod osiemdziesiątkę.

Ojej, a przecież pani Janina ma kotkę! Jak ją zabiorą do szpitala, ktoś musi się zaopiekować jej Helenką myślała Wera, wdrapując się na swoje piętro.

Pod drzwiami sąsiadki panował wyraźny ruch. Otwarta na oścież klatka, nosze, a jej mąż, Olek, pomaga ratownikowi prowadzić starszą panią.

Jeszcze kierowca podejdzie, we trójkę damy radę mówił ratownik.

Pani Janina na widok Wery wyraźnie się ucieszyła:

Werenko kochana, zabierają mnie do szpitala. Zostawię ci klucz od mieszkania, dopilnuj mojej Helenki. Karma stoi na stole w kuchni, kuweta czysta, raz dziennie tylko wypada posprzątać. Może na Sylwestra mnie puszczą do domu oddała Werze klucz.

Oczywiście, zajmę się kotką, pani szybciutko wracaj do zdrowia! Wera przykryła ręce sąsiadki własną dłonią z życzliwością.

Proszę leżeć, nie trzeba się ruszać zganił panią Janinę ratownik. O, a tu jeszcze jeden pomocnik, świetnie, już niesiemy

Czekajcie jeszcze powiedziała pani Janina. Werenko, mam do ciebie jeszcze jedną prośbę. Na komodzie w korytarzu jest kartka z numerem telefonu. Jeśli by mi się coś stało, zadzwoń do tej osoby. To moja córka, Bożenka. Od lat ze sobą nie rozmawiamy, pokłóciłyśmy się

Wera zapewniła, że wszystko będzie dobrze, a kiedy już wywieźli sąsiadkę, zabrała kartkę z numerem, sprawdziła czy Helenka ma się dobrze i zamknęła mieszkanie.

Wyobraź sobie, tyle lat mieszkamy na tej samej klatce, a ja nie wiedziałam nawet, że pani Janina ma córkę rzuciła mężowi, gdy wrócił.

Ja też, nigdy nikogo tam nie widziałem stwierdził Olek. A co, jemy coś dzisiaj w ogóle?

Wera westchnęła i rzuciła się w wir domowych obowiązków. Gdy ogarnęła wszystko i zamknęła synów w łóżkach, przypomniała sobie o córce sąsiadki; wzięła do ręki kartkę wyrwaną z notatnika, popatrzyła na cyfry i zamyśliła się.

Spojrzała na zegarek za późno na telefon, nawet jeśli jakimś cudem Bożena odbierze, do szpitala jej nie wpuszczą.

Następnego dnia Wera, doglądając Helenki, znowu pomyślała o prośbie pani Janiny. Przyleżała do niej syta kotka, mruczeliwa aż miło, a Wera sama ze sobą się siłowała dzwonić do tej Bożeny czy nie dzwonić?

W końcu się odważyła:

Halo, Bożenko? odezwała się, gdy ktoś podniósł słuchawkę. Tu sąsiadka pani Janiny. Wczoraj zabrało ją pogotowie do szpitala. Może by się pani przydało odwiedzić matkę?

Nie interesuje mnie ta kobieta! żachnęła się Bożena. Od lat nie jest już moją matką.

No wie pani! oburzyła się Wera. Nieważne, co się stało. Może już pani Janina nie wróci do domu I co, aż tak się pani na nią złości, że nie chce jej nawet zobaczyć?

To nie pani sprawa! Bożena nie miała zamiaru się rozklejać.

Serca pani nie ma! Gdybym ja mogła choć minutkę porozmawiać z moją mamą, oddałabym za to pół życia! Gdy jej zabrakło, zrozumiałam tyle rzeczy Sześć lat się nią opiekowałam, czasem miałam jej po dziurki w nosie ale dziś bym chciała, żeby choć przez dziesięć lat jeszcze była, choć nawet w łóżku!

Wera aż się zagotowała i w emocjach rzuciła słuchawką.

No i co, Helenko powiedziała do kotki jak twoja pani nie wyzdrowieje, będzie trzeba cię przygarnąć. Tylko żebyś się z naszym Puszkiem dogadała Dzwoniłam dziś do szpitala, niestety, bez zmian u pani Janiny

Zbliżał się Sylwester. Wera z Olkiem wracali właśnie z zakupów, Olek niósł pod pachą puszystą choinkę.

Proszę przytrzymać nam drzwi! zawołała Wera do dwóch kobiet wchodzących do klatki, a potem zawołała do męża:

Olek, szybciej!

Olek pognał z choinką, potykając się na schodach.

Wera rzuciła okiem na wchodzące kobiety i aż dech jej zaparło!

Ojej, pani Janino! Jest pani w domu?! wykrzyknęła. Wypisali panią ze szpitala?

Tak, uprosiłam, czuję się lepiej i chcieli mnie na Nowy Rok puścić do domu! A poznasz? To moja córka Bożena! Uśmiech na twarzy pani Janiny był jak słońce po listopadzie.

A my się już „znamy” roześmiała się Bożena. Co prawda, przez telefon!

Cała ekipa wspólnie wdrapywała się na górę, Bożena troskliwie prowadziła matkę pod rękę, po chwili szepcząc do Wery:

Dziękuję, że otworzyła mi pani oczy. Można wpaść wieczorem na herbatę?

Ależ oczywiście zgodziła się Wera, nieco zaskoczona.

Pół godziny później Bożena stała w progu ich mieszkania z sernikiem w rękach. Przy herbacie wyjaśniała:

Pokłóciłyśmy się z mamą dziesięć lat temu o kompletną głupotę. Nawet nie pamiętam o co. Była nauczycielką wiecznie mnie pouczała, więc się wkurzyłam, a ona nie była lepsza.

Byłyśmy uparte, przez rok w ogóle nie gadałyśmy, potem tylko świąteczne życzenia i to przez telefon.

Powiedziałam jej wtedy, że lepiej, żeby jej nie było, niż żeby mnie ciągle wychowywała.

A jak pani, Wero, zadzwoniła i powiedziała, że mama wylądowała w szpitalu, aż mnie coś ucieszyło Ale jak zaczęła pani mówić o swojej mamie, coś mi się przewróciło w środku. Przecież jak mamy zabraknie, to i całe dzieciństwo przepadnie, już nie będę miała kogo nazwać mamą i zostanę sama na świecie

Bożena opowiadała, że dwa dni myślała o tym, co powiedziała jej Wera, aż wzięła się w garść i poszła do matki do szpitala.

Nawet pani nie wie, jak bardzo się poprawiła, gdy mnie zobaczyła. Już nigdy więcej jej nie zostawię! Bożena serdecznie pożegnała się z sąsiadami i czym prędzej wróciła do mamy.

Ciekawe, co jej nagadałaś mruknął Olek, gdy wyszła.

Prawdę, kochany. Może czasem tylko prawda potrafi człowiekowi oczy otworzyć westchnęła Wera. A ty nie zapomnij dziś zadzwonić do swojej mamy. Albo może zamiast świętować Nowy Rok tutaj, pojedziemy do niej? W końcu została nam już tylko jedna mama na spółkę.