Wielki Rozwód

Duży rozwód

Dokładnie cztery lata wytrzymało małżeństwo Nowaków. Próbując udawać wieczną miłość, nie potrafili jednak zapuścić korzeni w ogródku rodzinnego szczęścia. Kres był nieunikniony rozwód wisiał w powietrzu.

I co, tak po prostu się rozwiedziecie i koniec? spytała przyjaciółka Justyny Nowak, kiedy ta zaprosiła ją na wspólne zajadanie stresu okrągłymi włoskimi kanapkami.

Tak. Co nam innego pozostaje? Przegadaliśmy to. Tak będzie lepiej dla nas obojga…

Ale ja nie o sam rozwód, tylko o wydarzenie! Przecież trzeba jakoś porządnie to uczcić. Postawić grubą kreskę, że tak powiem.

Ostatnio bardzo się denerwuję, nie musisz naciskać na bolesny temat rzuciła Justyna, popijając smutek pizzą z ananasem i owocami morza.

Kochana, to nie o ciebie, tylko o twój rozwód chodzi! Przecież wesele mieliście z przepychem, do dziś spłacam raty za wasz tort. Więc czemu nie rozwieść się z rozmachem? Restauracja, orszak samochodów, wodzirej, uroczyste spalenie symbolicznego mostu między wami? Chętnie bym się pobawiła…

Da się tak?

Trzeba!

Tylko ja za bardzo pieniędzy nie mam. Teraz będziemy dzielić majątek, poduszki i kołdry na pół.

Znam taką jedną organizatorkę wszystko przygotuje za worek ziemniaków. Resztę odbijesz prezentami. A póki co, pomyślmy o wieczorze rozwodowym. Coś domowego, porządnego, żebyś miała okazję pożegnać rodzinne życie.

Czyli jak zawsze umówimy się z dziewczynami i nigdzie nie pójdziemy, bo każda ma dzieci lub męża?

Idealnie!

Nazajutrz Justyna i jej przyjaciółka pojawiły się w biurze organizatorki, którą była Julka. Julka przywitała je nie w biurze, a w galerii handlowej, obsługując kasę w naleśnikarni i przyjmując zamówienia.

Pomożesz? spytała przyjaciółka Justyny, wyjaśniając sprawę.

Jasne! Już przed oczami mam całą wizję rozmarzyła się Julka: Panna młoda w eleganckiej czarnej żałobnej sukience, przysięga, że nigdy więcej i pod żadnym pozorem. Pan młody w swoich sławnych, obciachowych spodniach, które wreszcie może nosić przez całą dobę, wygłasza uroczyste nie. Potem wszyscy razem ruszamy do lombardu i sprzedajemy obrączki. Goście skandują: Słodko!, Półsłodko!… No pomyślę jeszcze dodała Julka, po czym głośno krzyknęła, aż obiło się to czkawką w uszach dziewczyn: Zamówienie numer sześćdziesiąt cztery gotowe!

Mąż Justyny, ku zaskoczeniu, podszedł do koncepcji z entuzjazmem, rodzina natomiast była wrogo nastawiona.

To wasze, te nowe mody. Za naszych czasów po prostu się cicho rozwodziliśmy i nienawidziliśmy się do końca życia narzekali przyszli byli teściowie i rodzice. Pieniędzy na rozwód nie damy.

Po tygodniu było już wszystko gotowe. Według scenariusza Julki uroczystość zaczynała się od wykupienia pana młodego. Mężczyzna musiał opuścić mieszkanie, przejść przez ciąg przeszkód: konkursy, śpiewy, a wszyscy pomagali mu, śpiewając lub płacąc okup, byle szybciej wyszedł i nie zawracał. Ponieważ blok miał dwanaście pięter, pozwolono Sergiuszowi skorzystać z windy, razem ze swoimi rzeczami i świadkiem.

Przez kuzyna-majoranta Julki jako fotografa zaproszono kryminalistę, który skrupulatnie uwieczniał każdy szczegół. Po tym rozwodzie dziewięcioro uczestników miało założoną kartotekę.

Teraz do Urzędu Stanu Cywilnego! ogłosiła uroczyście Julka, gdy wszyscy byli już na parterze.

Zgodnie z nową tradycją, Nowakowie jechali jednym autem, by po rozwodzie rozjechać się osobno. Pozostałym rozdano bilety MPK, resztę drobnych pieniędzy na przejazd i w samochodzie fotografa odbywały się konkursy zdejmowanie odcisków, żartobliwe przesłuchania. Pod pałacem ślubów uczestnicy odśpiewali głośno Jestem wolny z repertuaru polskich hitów.

Gdy już dokumenty były ostemplowane, a para oficjalnie rozwiązana, wszyscy wybiegli na zewnątrz. Julka postawiła wielką klatkę i zaproponowała złapać kilka gołębi. Ludzie śpiewali, bawili się, gratulowali świeżo rozwiedzionym. Faceci serdecznie ściskali ex-męża i z lekką zazdrością życzyli mu długich lat spokojnego życia osobno. Ich żony od razu urządzały im karczemne awantury, a potem łapały bukiet złożony z rachunków za prąd i gaz.

Ale impreza! Musieli długo czekać na tę rozłąkę rzucił ktoś z sąsiedniego wesela.

Nie, to rozwód! wyjaśnił inny gość.

Widząc rozradowanych Nowaków, wiele par tego dnia odłożyło swoje ceremonie na inny termin.

Po przecięciu kłódki na moście i oddaniu obrączek do lombardu (by opłacić część wydatków), orszak ruszył do restauracji. Tam czekała na nich orkiestra pogrzebowa wynajęta dzięki dawnej znajomości z Julką, zestaw lunchowy i naleśniki z miodem. Sponsor bankietu? Naleśnikarnia numer 8, w której Julka pracowała na kasie. Tort oczywiście miał naleśnikowy spód.

Czuję się jak na stypie… mruknęła Justyna, rozglądając się po atmosferze w sali.

No przecież żegnamy dzisiaj rodzinne szczęście zauważyła wodzirejka-kasjerka i zaprosiła już nie młodych do ostatniego tańca.

Na parkiecie zabrzmiał Chopin.

Wiesz, nawet się udało powiedziała Justyna do Sergiusza, gdy kręcili się razem na środku sali.

Racja odparł. Pierwszy raz widzę, jak dobrze dogadują się nasi rodzice.

Przeszli w kółko i Justyna zauważyła, że jej ojciec z ojcem byłego męża obejmują się niczym starzy znajomi, cicho śpiewają i płaczą, choć zawsze byli jak pies z kotem.

Stół uginał się od prezentów. Było tam wszystko: pojedyncza pościel, bilety na koncerty, hantle, talerze dla singla, karnety na jogę, na siłownię i… na striptiz. Na końcu rozwiedzionym wręczono klucze od różnych pokoi hotelowych w odległych punktach miasta, kupony zniżkowe do Naleśnikarni numer 8 oraz voucher na dwie przejażdżki radiowozem.

Na sam koniec był fajerwerk i sprzedaż tortu w promocji. Goście, zadowoleni z uczty, rozjechali się do swoich domów do żon, mężów i dzieci. A Nowakowie wyruszyli każdy w swoją stronę.

Po trzech tygodniach gotowy był fotoalbum. Sergiusz akurat przyszedł po swoje cążki do paznokci.

Fajne wyszło zauważyła Justyna, przeglądając z byłym mężem czarno-białe zdjęcia wypełnione uśmiechniętymi twarzami i różnymi żartobliwymi dowodami rozwodu.

Tak, całkiem nieźle zgodził się, a potem dodał: Nazwisko zmieniasz?

Nie. Już się przyzwyczaiłam. A Zielińska wcale nie brzmi lepiej.

Racja uśmiechnął się Sergiusz. To ja lecę?

Jasne… Chociaż poczekaj!

Sergiusz spojrzał pytająco.

Może masz ochotę wyskoczyć na kolację do naleśnikarni? Nasze kupony zaraz tracą ważność, szkoda by przepadły…

Szkoda przyznał Sergiusz. Wiesz, naleśnik to symbol nowego początku. Może to nasza szansa. Czyli… spotkamy się na randce?

Myślisz… zawahała się Justyna, nie będzie to błąd po takim rozwodzie? Słyszałam, że nawet reportaż o nas był w telewizji…

Kto nas osądzi? Jesteśmy wolni i możemy spotykać się z kim i kiedy chcemy. Swoją drogą, w przyszłym tygodniu świadek i świadkowa też się rozwodzą. Zaprosili nas. Może razem pójdziemy?

Pomyślę uśmiechnęła się Justyna. Mam od nich komplet pościeli będzie co podarować.