WIELKA RODZINA

Mamo, tata znowu wziął pieniądze
Lidia wbiegła do szafy, wyciągnęła ukryte wśród ubrań banknoty i przeliczyła je. Brakuje dokładnie dwustu złotych. To nie wielka suma, ale na opał jej się liczy, a Stas doskonale o tym wie. Sam się do skarbonki nie przyłoży! Lidia zebrała wszystkie pieniądze, zwinęła je w kulkę i schowała pod dywan w pokoju dziecięcym.

Jemmy kolację zawołała, wkładając talerze z zupą i nalewając herbatę. Każdemu po dwie bułeczki.

Mamo, a sobie nie dajesz? zapytał Michał, patrząc na nią poważnym wzrokiem.

Po pierwsze nie lubię słodyczy, po drugie muszę pilnować figury. odpowiedziała.

Michał spojrzał na nią i dodał:

Mamo, ale i tak jesteś piękna!

Lidia roześmiała się i zachęciła:

Jedzcie!

Po posiłku umyła naczynia, po czym weszła do pokoju dzieci. Jan czytał bajkę Bogni, a Michał rysował.

Macie dziesięć minut, żeby skończyć wszystkie sprawy. Potem koniec! po całym pocałunku wyszła. Musi jeszcze przeszyć kurtkę Janowi, bo pogadał się w szkole, a potem sama się położy.

Wzięła igłę z nitką.

***

Dziesięć lat temu poślubiła Stasia. Miał wtedy osiemnaście, ona zero doświadczenia i zero rozumu. Stan był cwany, hulał pieniędzmi w lewo i w prawo. Ona, naiwny głupek, wierzyła, że potrafi je zarabiać. Dopiero po ślubie dowiedziała się, że Stan wydał środki ze sprzedaży mieszkania, które dostał od rodziców.

A masz jeszcze jakieś lokum? zapytała.

Po co? Masz już duże mieszkanie.

Nie rozumiem, sprzedałeś jedyne mieszkanie, żeby tylko rzucić się w gotówkę?

Ojej, Lidio, nie bądź taka smutna! Żyjmy choć raz!

Przez długi czas szukała innej przyczyny, bo nie mogła uwierzyć, że normalny człowiek potrafi tak postąpić.

Kiedy przybyli Michał i Jan, Stan na jakiś czas podjął pracę, choć nie długo. Chłopcom nie minęło nawet dwóch lat, gdy znów szukał zatrudnienia. Nigdzie go nie cenili tak, jakby tego chciał. Potem pojawiła się Bogna. Lidia zawsze marzyła o licznej rodzinie, ale po narodzinach córki zrozumiała, że trzeba coś zmienić, inaczej będą głodować.

Postanowili wynająć mieszkanie i przeprowadzić się na wieś. Pięć lat stał pusty dom po ciotce.

Stan przyjął propozycję Lidia z niechęcią:

No już nie! Chodź, jedź. Mi w mieście dobrze.

Lidia wściekła się:

Możesz zostać! Tylko nie w tym mieszkaniu. Jutro wchodzą nowi lokatorzy.

Co? Jak? A ty mnie pytasz?

Muszę pytać, bo to moje mieszkanie!

I tak Stan, znośny noskiem, wyjechał na wieś. Pół roku szukał pracy w gospodarstwie, w tartaku, w każdej możliwej firmie. Nic nie pasowało, ale podrywanie dziewczyn zawsze mu wychodziło.

Marzena, koleżanka i przyjaciółka Lidia, często mawiała, że Stan hulający. Lidia machała ręką:

Niech, może kiedyś mnie uszczęśliwi i pójdzie do młodej!

Marzena tylko przewracała oczami:

Co ty, babo, z trójką dzieci?

Lidia jednak czuła, że bez niego będzie łatwiej

Nagle trzask drzwi przerwał wspomnienia. Na progu stał mężczyzna w płaszczu. Cicho zdjął kurtkę, usiadł przy stole, a Lidia kontynuowała szycie.

Nie rozumiem Facet wrócił do domu Zamierzasz mnie karmić? zapytała.

Stan, po co wziąłeś pieniądze?

A już przybyły? To i moje! Chłopaki wezwali piwo, a ja mam iść za darmo?

Daj sobie radę! Zadbaj o rodzinę i o siebie!

Dlaczego nie mogę spokojnie wrócić, zjeść obiad i położyć się spać?

Możesz, ale jedynie to, co sam kupiłeś na kolację. Muszę kupić opał, a kurtka Jana się rozerwała!

Stan patrzył z niedowierzaniem.

To znaczy mam iść spać głodny?

Lidia wzruszyła ramionami i odwróciła się. Po chwili Stan wstał, ubrał się i z krzykiem:

Będziesz żałować! zniknął w nocy.

Lidia westchnęła. Dziesięć lat minęło, a dla Stasia czas jakby nie istniał wciąż przystojny i młody. Spojrzała na swoje ręce paznokcie krótkie, skóra szorstka. Tak, spróbuj myć się w lodowatej wodzie! pomyślała.

W wiosce zarobki najwięcej dostawały dojarki. Lidia nigdy nie miała kontaktu z krowami, ale nie było wyboru. Nauczyła się wszystkiego. Najbardziej kochała malować, lecz zrezygnowała. Stała przy piecu, wzięła sztalugę, a dzieci patrzyły na płótno. Musi dokończyć pracę Zasłoniła obraz prześcieradłem i poszła spać.

Następnego dnia, wracając do domu, zobaczyła dwa duże walizki na środku pokoju, dzieci spokojnie siedzą na kanapie, a na krześle stoi Stan. Gdy Lidia weszła, on wstał:

No i co, gotowa na ukąszenia? Teraz już za późno. Bez ojca zostawiłaś dzieci, a wszystko przez twój kiepski charakter!

Lidia nagle poczuła ulgę, uśmiechnęła się i spytała:

Czy istnieje ktoś głupszy ode mnie?

Stan zarumienił się ze wściekłości, podniósł walizki i ruszył do wyjścia. Potknął się o deskę, o której Lidia tyle razy go ostrzegała. Nie udało mu się wyjść, a ona poczuła nawet żal. Wrzucił drzwi tak mocno, że okna zadrżały.

Mamo, czy tata już nie wróci? zapytała Bogna.

Raczej nie, kochana.

Dziecko zamyśliło się, po czym zapytało:

Nikt już nie będzie jeść moich cukierków?

Teraz już nie.

Lidia czuła, że to ona, a nie Stan, zjadała cukierki Bogny.

Następnego dnia dowiedziała się, że Stan wyjechał z wioski. Na zdrowie, czystsze powietrze. Nie wiadomo, gdzie teraz się uda, ale to już nie jej sprawa.

Tydzień minął. Lidia zaczęła się niepokoić: pieniędzy od lokatorów nie przychodzi, dwa dni opóźnienia, a telefon nie podnosi. Musi jechać do miasta po wolne. Właśnie przeglądała grafik, gdy Michał zawołał:

Mamo, coś się zepsuło przy nas.

Lidia spojrzała w małą szczelinę w zamrożonym oknie. Przy drodze stał samochód, a wokół niego biegł mężczyzna.

Zamarznie Nie odpala?

Nie, mamo, nie odpala. Patrzę już pół godziny. Może przyjmiemy go, podamy herbatę?

Oczywiście, synku. Biegnij i wołaj, a ja postawię czajnik.

Po dwóch minutach Michał wprowadził do domu młodego mężczyznę, lat trzydzieści pięć, może trochę więcej. Zziębnięte ustami szepnął:

Dziękuję! Muszę się tylko trochę ogrzać. Nazywam się Maksymilian.

Proszę, usiądź. Herbaty dam, bo nie mówisz. Ja jestem Lidia

Maksymilian, popijając, patrzył na dzieci siedzące na kanapie. Zawstydzony zapytał:

Czy to wszystko wasze?

Oczywiście, moje.

Szczęście wam! Ja zawsze marzyłem o wielkiej rodzinie.

I nie wyszło?

Maksymilian pokręcił głową.

Żona nie chciała dzieci, rozwiodłem się, a potem nic nie poukładało się.

Gdy kończył herbatę, zadzwonił telefon.

Co? Żartujesz? Co mam robić? odpowiedział, słysząc w tle: Ewakuator ma przyjechać, ale burza zatrzyma go do rana.

Nie martw się, położę ci materac na kanapie, a rano pojedziesz.

Niewygodnie. A twój mąż?

Nie powie nic, bo uciekł.

Maksymilian był tak zaskoczony, że aż otworzył usta:

Od ciebie? To znaczy, że zostawiłem trójkę dzieci?

Tak Nie przejmujemy się. Bez niego radzimy sobie.

Rano Maksymilian obudził się, gdy ktoś podszedł do jego łóżka. Otworzył oczy: dziewczynka Święta, którą wczoraj poznał, podsunęła pod poduszkę cukierka. Płakał niemal ze wzruszenia.

Cała rodzina pożegnała go. Był przekonany, że znajdzie pretekst, by wrócić, ale nigdy nie dotarł do celu.

Dwa dni później przy bramie zatrzymał się znajomy samochód. Michał, jak zwykle, zauważył wszystko od razu.

Wujek Maksymilian przyjechał!

Michał ucieszył się, bo ostatnio, gdy mama nie patrzyła, umówili się z wujkiem, że przyniesie starą konsolę do gier. Teraz chłopiec leciał po nią. Maksymilian przyniósł nie tylko konsolę, ale i dwa worki prezentów. Wchodząc do domu, zobaczył, że Lidia nie jest sama przy niej stała kobieta, ciekawie przyglądająca się przybyszu. Lidia była już ubrana i nie wyglądała na osobę gotową do pracy.

Maksymilian Przepraszam, nie mogę cię zaprosić na herbatę, Marzena się zajmie, bo się spóźniam na autobus.

Jedziesz do miasta?

Tak.

To herbata odwołana. Zawożę cię.

Marzena popchnęła zdezorientowaną przyjaciółkę na bok.

W drodze Lidia cicho wyjawiła Maksymilianowi powód podróży do miasta. On odpowiedział:

Pójdę z wami. Niech to nic nie znaczy, ale wsparcie się przyda.

Dziękuję bardzo. Nie myślę, że ludzie są dobrzy, ale

Lidio, przechodźmy na ty!

Kobieta się roześmiała.

A przejdźmy! A propos, nie opowiedziałaś, czym się zajmujecie w tej okolicy.

Nie uwierzysz. Mam wujka, w którym prowadzimy warsztat stolarski. Mały, ale znany w naszym mieście. Wszystko z naturalnego drewna. Jadę zobaczyć działkę, którą nam zaoferowano do kupna. Właściwie wujek kupił ją po cichu.

Dojechali pod dom Lidia. Włożyła klucz w zamek, drzwi otworzyły się. Nie zadzwoniła, po prostu weszła. W progu leżały buty Stana, dalej damskie szpilki. Stan, owinięty ręcznikiem, szedł w stronę pokoju z butelką szampana w ręku.

Lidio? Skąd?

Prawie upuścił butelkę.

Skąd? Gdzie lokatorzy? Co robisz w moim mieszkaniu?

Lokatorzy wyjechali, oczywiście. Muszę gdzieś mieszkać!

A moje mieszkanie?

Tak naprawdę jest i moje!

Skąd to taki szok?

Przez dziesięć lat mieszkałam z tobą! Nie mam nawet kąta własnego?

Nie wierzysz, ale

Lidia weszła do pokoju. Z łóżka wyłoniła się młoda kobieta.

Stasiek! Kto to?

Lidia podała jej sukienkę.

Wyrzucajcie mnie z mieszkania! I Stasika zabierzcie!

Co? To mieszkanie Stasika! Stasiek? Zdradziłeś mnie? A ja ta głupia! Kupuję ci szampana.

Kobieta szybko się ubrała i wyskoczyła. Stan usiadł na kanapie.

Nie pójdę nigdzie. Gdybyś chciała mnie przywrócić, musiałaś wymyślić coś ciekawszego. Myślisz, że przyjechałam błagać o powrót? A kto to z tobą?

Stan spojrzał surowo na Maksymiliana. Ten uśmiechnął się:

Ochrona. Masz pięć minut, potem przypomnę sobie, dlaczego piętnastu lat uczyłem się boksu.

Lidia wyszła na kuchnię. Nie chciała korzystać z pomocy Maksymiliana, ale sama nie mogła zrobić nic ze Stasem.

Niedługo grzmoty rozeszły drzwi. Maksymilian wszedł, rozmawiając przez telefon, i podał Lidi adres.

Trochę poczekajcie. Przyjadą, zamki wymienią.

Dziękuję, Maksymilianie. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. Los sam cię zesłał!

Lidio, mieliśmy się przejść na ty.

Przepraszam

Maksymilian spojrzał na nią tak, że Lidia zarumieniła się.

***

Trzy lata minęły. Marzena i Lidia piły herbatę. Marzena spojrzała:

No, przyjaciółko, szczęście ci dopisało Twój mąż rozbije to mieszkanie!

Lidia spojrzała w oczy Maksymiliana i wiedziała, że wreszcie odnalazła spokój.