Wiedziałem, że mnie słyszysz, mamo

Wiedziałem, że mnie słyszysz, mamo.
– Babciu, opowiesz mi bajkę? – zapytał sześcioletni Kacper.

– Tylko krótką. Już dawno powinieneś spać. Jutro nie wstaniesz do przedszkola. – Zofia poprawiła kołdrę na wnuku.

– Wstanę – obiecał Kacper.

Zofia zgasiła górne światło, zostawiła tylko lampkę nad łóżkiem, wzięła książkę z półki, założyła okulary i znów usiadła na brzegu łóżka.

– Nie tak, połóż się obok mnie – poprosił Kacper, odsuwając się, by zrobić jej miejsce.

– Tak zasnę. – Ale wnuk patrzył tak błagalnie, że Zofia westchnęła i położyła się obok niego.
Kacper natychmiast przytulił się mocniej i ziewnął.

Zofia zaczęła czytać, co chwilę nasłuchując, czy wnuk już śpi. Gdy upewniła się, że chrapie, ostrożnie wstała z łóżka i wyszła z pokoju, cicho zamykając drzwi.

W kuchni dotknęła czajnika – wydawało się, że jeszcze gorący. Nalała herbatę i usiadła przy stole. *”Gdzie jest Kinga? Już jedenasta, a obiecała wrócić przed dziewiątą. Może została u koleżanki? Zadzwoniłaby chyba… Może sama zadzwonić? Ale jeśli jest w drodze? Rozproszę ją, może spowodować wypadek. Boże, broń.”* Przeżegnała się przed ikoną na szafce. *”Poczekam jeszcze trochę.”*

Pociągnęła łyk herbaty i skrzywiła się – wystygła. Wylała ją do zlewu i podeszła do okna. Za szybą zalegała gęsta, niepokojąca ciemność.

Nagle z tyłu rozległ się dźwięk telefonu. Zofia podskoczyła z wrażenia, rzuciła się do stołu, by przerwać głośną melodię i nie obudzić wnuka. Zamarła z telefonem w dłoni – na ekranie wyświetlał się nieznany numer, a nie zdjęcie córki.

Oszuści? Ale o tej porze? A może Kinga ma rozładowany telefon? Odebrała.

– Dzień dobry. Major Wójcik. Kinga Nowak to pańska córka?

– Tak. Co się stało? Dlaczego… – zaczęła Zofia.
– Jak mam się do pani zwracać? – przerwał jej obojętny męski głos.

– Zofia Kowalska.

– Proszę się nie denerwować…

– Jak się nie denerwować? Policja nie dzwoni bez powodu o tej porze. Może pan jest oszustem? Zaraz będzie pan prosił o pieniądze? Bo nie mam, a nawet gdybym miała, nie dałabym. Dlaczego pan milczy?

– Kinga Nowak miała wypadek na trasie…

Po słowie „wypadek” Zofia przestała rozumieć cokolwiek. Przycisnęła dłoń do piersi, próbując uspokoić gwałtownie bijące serce. Major wciąż mówił. Wzięła głęboki oddech i zakaszlała – w oczach pojawiły się łzy.

– Proszę powiedzieć… – wyszeptała ochrypłym głosem – czy żyje?

– Żyje, ale jest w śpiączce. Stan ciężki.

– W którym szpitalu? – Zofia z trudem wydobywała słowa.

– W czwartym, ale niech pani teraz nie jedzie. Jest tam z synem? Niech pani zostanie przy nim. Jutro lekarz wszystko wyjaśni. Co robiła na trasie? – zmienił nagle temat.

– Skąd pan wie o synu?

– Z telefonu pani córki. Jak znalazła się na drodze? – powtórzył major. Zofia próbowała przypomnieć sobie jego nazwisko, jakby to było teraz najważniejsze.

– Nie wiem… – zaczęła automatycznie, ale urwała. – Pojechała do koleżanki na urodziny. Tyle jej mówiłam… – Pokręciła głową, jakby major mógł ją widzieć. – Pewnie została na noc, ale potem zmieniła zdanie…

– Przepraszam, że przeszkodziłem. – Major się rozłączył.

„Przeszkodził? Raczej zabił.”

Zofia rwałaby się teraz do szpitala, ale przypomniała sobie o Kacprze. Ciężko podniosła się z krzesła, do którego opadła po tej rozmowie. Otworzyła lodówkę i wyjęła buteleczkę z kroplami uspokajającymi. Liczyła krople, ale się pomyliła, w końcu potrząsnęła mocno flakonikiem i wylała trochę płynu o ostrym zapachu.

– Żeby na pewno – powiedziała głośno, dolała wody i wypiła duszkiem.

Usiadła, trzymając buteleczkę.

– Boże, zachowaj i ocal Kingę, sługę Twoją. Ma syna, nie zostawiaj chłopca sierotą. – Żarliwie przeżegnała się przed ikonką.

Modliła się długo, aż w końcu zamknęła oczy w wyczerpaniu.

– Babciu, obudź się! Mamy nie ma?

Wnuk potrząsał ją za ramię. Zofia powoli wyławiała się z ciężkiego snu. Przypomniała sobie o wczorajszej rozmowie i nagle oprzytomniała.

– Nie ma. Dzwoniła, że zostaje na noc – skłamała, choć wiedziała, że będzie musiała powiedzieć prawdę.

– Kłamiesz. Słyszałem, jak z kimś rozmawiałaś. Ale to nie była mama.

– Kacper, mama jest w szpitalu – powiedziała skruszona, przyciągając go, by nie widział jej łez.

– Zachorowała? – wyrywał się jej z rąk.

– Tak. Miała operację. Może… zostaniesz z sąsiadką, ciocią Dorotą? A ja szybko pojadę do szpitala?

Chłopiec energicznie pokręcił głową.

– Jadę z tobą!

– Dobrze. Idź się umyj, a ja zagotuję wodę – pchnęła go w stronę łazienki.

Wstała i zachwiała się. *”Tego jeszcze brakowało.”* Postawiła czajnik na kuchence i poszła zmierzyć ciśnienie. Było wysokie. Musiała wziąć tabletkę, ale w pudełku z lekami nie znalazła odpowiedniego opakowania.

Gdy czajnik zagwizdał, pobiegła do kuchni.

– Stan ciężki. Operacja się udała, ale jest w śpiączce – wyjaśnił lekarz, gdy przyjechali do szpitala.

– Mama umrze? – krzyknął przerażony Kacper.

– Zrobimy wszystko, by do tego nie dopuścić.

– Boże… – Zofia złożyła palce jak do znaku krzyża, ale go nie dokończyła. – Możemy ją zobaczyć? Kocha syna. Może usłyszy jego głos? Mówią, że pacjenci w śpiączce słyszą bliskich…

Lekarz spojrzał na nią, potem na Kacpra.

– Dobrze, spróbujemy. Ale krótko i bez płaczu. – Spojrzał na chłopca.

Ten skinął głową, ale oczy miał już mokre.

– Odradzałam jej wyjazd, przeczuwałam…Kiedy po tygodniu Kinga w końcu otworzyła oczy i słabym głosem wyszeptała imię syna, Zofia po raz pierwszy od wielu dni poczuła, że ich świat znów może być pełen światła.