Wiedziałam, że mój mąż ma kochankę. Zatrudniłam ją w swojej firmie – uznali mnie za wariatkę.

Wiedziałam, że mój mąż ma kochankę. Zdecydowałam się ją zatrudnić w mojej firmie większość uznałaby mnie za szaloną.

Kiedy odkryłam wiadomości między mężem a tamtą kobietą, nie płakałam. Nie krzyczałam. Po prostu się uśmiechnęłam. Byłam prezesem międzynarodowej firmy doradczej i pomyślałam, że można to rozegrać dużo lepiej niż awanturą.

Dwa tygodnie później ogłosiłam rekrutację na stanowisko asystentki zarządu. Olga zgłosiła się niemal od razu. Jej CV było przeciętne, ale zdjęcie zgadzało się idealnie z twarzą z selfie na telefonie mojego męża.

W dniu rozmowy rekrutacyjnej weszłam do sali konferencyjnej w swoim najlepszym garniturze.

To pani aplikowała? Proszę, niech pani siada.

Spojrzała na mnie bez śladu rozpoznania. Zrozumiałe. Nigdy nie widziała mojego zdjęcia pewnie słyszała tylko, że mojego męża żona jest okropna i zaniedbana.

Dlaczego chce pani u nas pracować? zapytałam spokojnie.

Państwa firma ma doskonałą opinię i…

Proszę mówić do mnie szefowa przerwałam jej z uśmiechem. Traktujemy się tutaj po rodzinie.

Zatrudniłam ją bez wahania.

Pierwsze miesiące były jednym, wielkim teatrem. Trzeba jej przyznać pracowała znakomicie. Największą satysfakcję sprawiało mi jednak obserwowanie jej codziennie rano, kiedy mój mąż wychodził z naszego domu, nie mając pojęcia, że dwie godziny później ja i jego kochanka pijemy razem kawę w kuchni firmowej.

Jest pani mężatką? zapytała kiedyś, gdy analizowałyśmy umowy.

Tak, bardzo szczęśliwie odpowiedziałam, nie mrugając okiem. A ty, Olgo? Masz chłopaka?

Zarumieniła się.

To skomplikowane. On jest w trudnej sytuacji.

Jest żonaty rzuciłam lekko. Klasyka.

To nie tak! On mnie kocha, tylko

Spokojnie, nie oceniam. Serce nie sługa, prawda?

Wieczorami mąż pytał, jak minął mi dzień. Opowiadałam zabawne historie z pracy, mimochodem wspominając o nowej asystentce pracowitej dziewczynie. Nigdy się nie domyślił. Facet zdradzający żonę potrafi być zaskakująco łatwowierny.

Po pół roku awansowałam ją.

Olgo, wykonałaś świetną pracę. Chciałabym, żebyś poprowadziła nasz nowy oddział w Szanghaju. Niepowtarzalna okazja. Osiemdziesiąt procent podwyżki, mieszkanie służbowe, trzyletni kontrakt.

W jej oczach pojawił się błysk.

Za granicą? Ale ja mam tu… kogoś bliskiego.

Jeśli miłość jest prawdziwa, wytrwa mimo odległości położyłam jej rękę na ramieniu. A jeśli nie, to nigdy nie była warta zachodu. Uwierz mi, wiem coś o tym.

W tamtych tygodniach mój mąż był nie do zniesienia. Kłócili się przez telefon, a ja udawałam, że śpię. W końcu Olga wyjechała. Płakała na lotnisku, według słów mojego kierowcy, który przypadkiem akurat tam był.

Przez miesiące nowy oddział szedł rewelacyjnie. Olga przysyłała nienaganne raporty, a mój mąż znów zaczął mnie adorować, jakby gryzło go sumienie. Kwiaty, kolacje, deklaracje, że powinniśmy odnowić nasze przysięgi małżeńskie.

Jakie to urocze.

Równo rok po jej zatrudnieniu zadzwoniłam do Olgi na wideokonferencji.

Musimy porozmawiać.

Jej twarz stężała.

Jesteśmy zmuszeni zakończyć twój kontrakt. To restrukturyzacja, wiesz jak to u nas bywa.

Co? Przecież zostawiłam tu wszystko! Życie, człowieka, którego kocham!

Rozumiem. Szkoda tylko, że porzuciłaś tego skomplikowanego mężczyznę dla nowej szansy. A przy okazji zatrzymałam się na moment pozdrów go ode mnie, gdy wrócisz do Polski. Choć wątpię, żeby na ciebie czekał. Ostatnio jest bardzo zajęty planowaniem naszych odnowionych przysiąg małżeńskich.

Zapadła cisza. Jej mina zmieniła się z szoku w przerażenie, kiedy pojęła, kim jestem.

Pani pani wiedziała

Od samego początku. Odprawa już czeka na twoim koncie. Radzę zainwestować w dobrą terapię. I na przyszłość gdy żonaty mężczyzna mówi, że żona go nie rozumie, zapytaj, czy zarządza budżetem wartym dziesiątki milionów złotych. Bo taka kobieta rozumie znacznie więcej, niż mu się wydaje.

Rozłączyłam się.

Tego wieczoru mąż wrócił do domu z szampanem.

Świętujmy! Dziś mija rok od czasu, gdy między nami wszystko tak się poprawiło.

Wzniosłam z nim toast i delektowałam się każdą chwilą.

Nigdy mu nie powiedziałam. Po co burzyć jego iluzję? Swoje już miałam. I nawet nie wiedział, że moje zemsta skierowana była właśnie w niego.

A ty? Uważasz, że zimna, wyrachowana zemsta ma większy sens niż szczera konfrontacja? Czy prawda powinna wyjść na jaw od razu?