Weronika wciąż nie mogła odnaleźć swojego szczęścia. Już niedługo skończy czterdzieści lat, a nadal jest sama jak palec. A przecież Bóg hojnie ją obdarzył: i rozumem, i urodą. Ma dobrą pracę, wysokie zarobki, lecz kobiecego szczęścia wciąż brak.

Weronika nie umiała odnaleźć swojego szczęścia. Już zaraz miała stuknąć jej czterdziestka, a nadal była sama. A przecież los ją obdarował wszystkim: i rozumem, i urodą. Miała dobrą pracę, wysoką pensję, a jednak kobiece szczęście ciągle się jej wymykało.

Marianna i Stanisław, jej rodzice, martwili się o córkę. Wspierali ją, choć bardziej duchowo niż finansowo bo to ona wysyłała im przelewy, nie odwrotnie, ale rodzice zawsze odmawiali.

Mieszkaj z nami, córeczko, miejsca jest pod dostatkiem! A pieniądze przydadzą ci się, kiedy odnajdziesz swoją miłość! powtarzali Marianna i Stanisław.

Codziennie żalili się nad losem swojej Niuni, kiedy wracała zmęczona z pracy:

Tylko my możemy cię przytulić, biedna! wzdychała mama.

Jak nas zabraknie, ciężko ci będzie! Nawet nie będziesz miała komu się poskarżyć! Musisz, córciu, szukać swojego szczęścia! dodawał ojciec.

I tak siedzieli razem przed telewizorem, dzień w dzień, rok za rokiem, szukając szczęścia przez ekran. Aż chciało się ziewać z tej monotonii!

Szczególnie dziwnie brzmiały ojcowskie słowa: Jak nas zabraknie! przecież Weronika urodziła się Mariannie i Stanisławowi, gdy mieli po dziewiętnaście lat. Pobrali się z wielkiej miłości! Jeszcze wszystko przed nimi, a tu poważne gadki o przemijaniu.

Weronika też, jeszcze na studiach, miała chłopaka Bartka. Był duży i trochę niezdarny. Śmieszny. Gdzie nie poszedł, musiał coś przewrócić albo stłuc.

Marianna żartowała z niego, nazywając Bartek stłuczona szklanka albo chodząca katastrofa.

A Stanisław pokracznie udawał Bartka, jakby ten łapał rzeczy w locie.

To nie jest dla ciebie szczęście, córciu! Nieudacznik wszystko co dotknie, rozbije! łagodnie przekonywali córkę, że Bartek nie jest dla niej.

Kropla drąży skałę: po jakimś czasie Bartek zaczął się Weronice wydawać wielkim nieudacznikiem.

Ale rodzice się pomylili: Bartek skończył studia, otworzył własną kancelarię, ożenił się z dziewczyną, która uważała, że jego niezdarność ma swój urok. Potrzebował po prostu przestrzeni. Dziś mieszka poza Warszawą w pięknym domu.

Weroniki szczęście jeszcze gdzieś chodzi, trzeba je odnaleźć! powtarzali sobie Marianna i Stanisław.

Rodzina była zżyta, fajna. Parę miesięcy temu wszyscy razem pojechali do Egiptu. Teraz wieczorami przeglądali zdjęcia: jak odpoczywali, wylegiwali się i co jedli, co pili. To było dobre wakacje!

Tam Weronika poznała mężczyznę Romana z Białorusi.

I tego adoratora rodzice obśmiali po swojemu:

No patrzcie, niespodziewanie spadł nam z nieba romans z Romanem z Białorusi! żartowała Marianna.

A Stanisław wpychał sobie poduszkę za koszulkę i udawał, że Roman jest wielki.

Weronice nawet było przykro za Romana. On nie był gruby, tylko postawny i inteligentny. Dużo wiedział o gwiazdach i pokazywał Weronice niebo nad morzem, opowiadał o konstelacjach. Sprzeciwiła się rodzicom i zostawiła mu numer telefonu.

Ale po powrocie do Polski, gdy mama dowiedziała się, że nadal się kontaktują, stwierdziła:

Wakacyjne romanse są tandetne! Nic dobrego z tego nie wyjdzie!

Nie ważne, że ani Weronika, ani Roman nie mieli rodzin ważne, że to letnia historia. Droga donikąd.

Szukaj swojego szczęścia, córeczko! Zawsze możesz na nas liczyć! zapewniał ją ojciec.

Latem razem jeździli na działkę. Rzeka, przyroda, herbatka pod jabłonią. Kiełbasa z grilla przy altanie. Własne owoce i warzywa. Sąsiedzi wpadają na pogawędki. Pewnego razu do sąsiadów przyjechał syn Marcin z pięcioletnim chłopcem, Jurkiem. Obaj jak spod jednej sztancy: jasne włosy, niebieskie oczy, piegi i odstające uszy.

Sąsiedzi opowiedzieli, że żona Marcina zostawiła go dla jakiegoś biznesmena. Chłopiec nie był potrzebny nowemu mężowi za bardzo podobny do ojca. Tak Jurek został z tatą.

Obaj bardzo spodobali się Weronice. Było w nich coś wzruszającego. Zaiskrzyło między Weroniką a Marcinem. I Jurek lgnął do niej z całego serca.

Marianna drwiła z uczuć córki:

Marcin zjadł całą marchew, a jedną zostawił! Na pewno sąsiedzi zaprosili go tu dla ciebie! Po co ci facet z przyczepą?

Nieudacznik! Żona nie odchodzi od porządnego mężczyzny, jeszcze z dzieckiem! dorzucał ojciec.

Po raz pierwszy Weronika się postawiła:

Tato, właśnie o to chodzi, że kobieta zostawi dzieciaka dobremu facetowi, bo wie, że sobie poradzi!

Nie, Weroniko, to nie twoje szczęście. Szukaj swojego! My chcemy swoich wnuków, żeby trzymać za rączkę i słuchać, jak małe nóżki tupią po domu

Stanisław i Marianna zamknęli się w sobie. Zerwali kontakty z sąsiadami. Powiedzieli, co myślą, a rodzice Marcina usłyszeli o sobie wiele nowych, przykrych rzeczy. Sąsiedzkie wieczorki się skończyły.

Stanisław i Marianna nadal narzekali na los córeczki pod jabłonią, z herbatą w ręku. Tak przeminęło lato, w smutku i żalu.

A Weronika pokochała Marcina i Jurka całym sercem, i rodziców także. Nie chciała ich ranić, czuła się winna, że nie zakochała się w odpowiednim człowieku. Wyjechała z działki z rodzicami, gdy sezon się skończył, w trójkę, do mieszkania w Warszawie.

Rodzice kochali ją tak samo, więc w chłodne jesienne wieczory nie wspominali Marcina i Jurka, ani żartobliwie, ani na poważnie.

Aż pewnego dnia na podwórku Weronika zobaczyła małego rudego kociaka. Głuptas ukrył się przed deszczem pod kołem jakiegoś auta. Maleńki, mokry, przemoczony, żałośnie miauczał. Zupełnie sam. Tak jak Jurek przypominał mu chłopca. Świat go nie zauważał siedział pod kołem, które mogło ruszyć i zmiażdżyć dopiero co zaczynające się życie.

Weronika bez namysłu sięgnęła po kociątko, schowała pod bluzą. Nie obchodziło ją, że był mokry i brudny, chciała go ogrzać swoim ciepłem.

Wróciła do domu, osuszyła go ręcznikiem, nalała mleka do spodeczka.

Usiadła na podłodze kuchni, patrząc, jak kociak z zapałem spija mleko małym, różowym języczkiem.

Chyba był bardzo głodny pomyślała Weronika.

W drzwiach stanął Stanisław z Wyborczą w rękach, za nim Marianna. Patrzyli na intruza, bez współczucia czy uśmiechu, tylko z gniewnym zakłopotaniem: I co z nim teraz zrobić?

Mały stwór w końcu się najadł, ziewnął z zadowoleniem i szukał odpowiedniego miejsca w kuchni, po czym zrobił kałużę.

Weronika nawet nie zdążyła chwycić chusteczki, gdy usłyszała wrzask Marianny:

Wynieś tego potwora! Zasika cały dom! Meble podrapie, ściany potarga! Stasiek, powiedz coś!

Tak, wszystko zaraz będzie śmierdziało kocurem! Porządni ludzie od razu poznają! wtórował Stanisław.

Mamo, tato, ale on jest malutki! Kupimy drapak, nauczymy czystości! Zobaczcie, jaki ładny! broniła się Weronika. Nie mogła pojąć, jak mały kotek mógł przeszkadzać w olbrzymim mieszkaniu, skoro nikt nie jest uczulony.

Nie, nie i nie! piekliła się matka całą swoją kobiecą żarliwością.

Posłuchaj, córciu! Rozumiem, że żal ci sieroty. Ale zanieś go do schroniska. Oni mają obowiązek przyjmować bezdomne zwierzaki. Jak nie wezmą, napisz do gazety! krzyczał Stanisław, wymachując Wyborczą.

Weronika bez słowa wzięła kociaka za pazuchę i trzasnęła drzwiami.

Zabolało ją to. Jak to się stało, że ledwo dobiegła czterdziestki, a nie ma nic swojego: ani dzieci, ani męża, nawet dachu nad głową? Nawet życia nie ma! Dorośli ludzie mają rodziny, domy, psy, koty! Ona nie ma prawa nawet kota mieć! Potrzebny jej własny dom! Choćby najmniejszy pokój, w którym wreszcie będzie sobą i się nie będzie musiała ukrywać.

Zamiast do schroniska, skręciła w pierwsze napotkane biuro nieruchomości.

Szybko znalazła kawalerkę z dopiskiem: zwierzęta mile widziane.

Po raz pierwszy poczuła się gospodynią. Najpierw kupiła kociakowi wszystko, czego potrzeba. Weterynarz obejrzał maleństwo to była kotka, około dwóch miesięcy. Weronika nazwała ją Wiosenka.

Nagle życie nabrało kolorów. A patrząc na Wiosenkę, Weronika wciąż myślała o Jurku i Marcinie.

Pewnego dnia zadzwonił telefon. Nie spodziewała się tego po tym, jak Stanisław i Marianna twardo pokłócili się z sąsiadami z działki! A jednak Marcin zadzwonił! Tak po prostu, beztrosko powiedział:

Cześć! Jak się masz? Jurek chciałby coś ci powiedzieć!

Weronika uśmiechnęła się, przypomniały jej się piegi chłopca i jego ciekawe oczka.

Weronika! Tęsknimy za tobą! Przyjedź do nas! Czekamy z tatą! rozległ się dziecięcy głos.

Przyjadę, tylko nie sama! Mogę zabrać Wiosenkę? zapytała.

W tle roześmiał się Marcin:

Oczywiście, choćby cały Cyrk Kowalskiego! Zaraz po ciebie przyjedziemy, podaj adres!

Tak właśnie Weronika odnalazła swoje szczęście po swojemu, mimo wszystkich przeciwności z Marcinem, Jurkiem i Wiosenką. Wkrótce Jurek będzie miał brata albo siostrę kto by się tym przejmował!

A o rodzicach Weronika nie zapomina. Nadal ich kocha tak samo. Wciąż dzwoni do Marianny i Stanisława, żeby powiedzieć, że ma się dobrze i odnalazła szczęście.

Nie takie, jak chcieli. Ale takie, które jest jej własne.

Może kiedyś Marianna i Stanisław zrozumieją i przestaną przez telefon krzyczeć: Wracaj do domu, natychmiast!

Może wtedy także oni będą mogli potrzymać w dłoni małą rączkę dziecka i usłyszeć, jak małe stópki stukają po podłodzeA Weronika, w swoim nowym mieszkaniu, układała życie od nowa. Wieczorem siadała przy oknie Wiosenka mruczała jej na kolanach, a głos Jurka z ostatniego telefonu długo brzmiał jej w uszach. Wreszcie poczuła, że przestała być gościem w czyjejś historii, a stała się bohaterką własnej opowieści.

Kiedyś jeszcze pojechała na działkę już nie jako córka z garnuszka, tylko jako Weronika, która odważyła się żyć po swojemu. Rodzice patrzyli na nią długo i z pewnym zdumieniem, a ona, tuląc Wiosenkę do piersi, uśmiechnęła się:

Mamo, tato ja już znalazłam swoje szczęście. Już nie muszę go szukać.

I nagle, przez moment, w ich oczach przemknęło coś na kształt ulgi a może dumy.

Tak kończą się poszukiwania: nie wtedy, gdy inni przestaną się martwić. Ale wtedy, gdy my sami przestajemy się bać żyć własnym życiem.

A Wiosenka przeciągnęła się na słońcu, wskoczyła Weronice na ramię i zamruczała tak głośno, że aż jabłoń za oknem się zatrzęsła jakby i ona cieszyła się z nowego początku.