Weronika Kuzmińska miała wielką pasję do kotów… A jak ich nie kochać, skoro sama uważała się za jedną z nich, mimo że była prawdziwym psem.

Drogi pamiętniku,

Dziś wspominam historię Weroniki Kuźmińskiej dziewczyny, co kochała koty tak, jakby była jedną z nich, choć w rzeczywistości była prawdziwym psem. Była psem średniej wielkości, mocno zbudowanym, z zębami, o których nawet krokodyl by się pozazdrościł. A czy mógłby jej zazdrościć? Weronika nigdy nie chciała nikomu zaszkodzić, zawsze była dobrą duszą.

Miłość do kotów nie zrodziła się od razu. Mijał miesiąc i pół od jej narodzin, kiedy w wiosenny deszczowy poranek Mała Weronika wtedy jeszcze bezimienna szczeniaczka nieokreślonej rasy siedziała przy kałuży i jęczała, jakby los jej podawał gorzką łyżkę. Jej mały, rozdzierający płacz nie dotarł do całego świata, lecz został usłyszany przez jednego, jednego kota Kubę. Kot podszedł, usiadł przy brzegu kałuży, zwinął ogon i przyjrzał się temu małemu, płaczącemu stworzeniu.

Nagle zwrócił uwagę na białą łapkę przedniej łapy szczeniaczki taką samą, jak u niego. Co to za moja? pomyślał Kubuś. Skąd mogła mieć taką matkę? Czy wędrowała z Misią, z Łucją, a może z Matyldą? Kto więc zostawił dziecko w kałuży?

Szczeniaczka, przerywając krzyk, wyczuła ciepło i współczucie. Przerażona, że ktoś odejdzie, rzuciła się w stronę kota, lecz nogi jej się splątały i znów wpadła do wody, piszcząc żałosnie. Kubuś odparował, ale już nie wątpił to była jego własna córka! Kiedyś i on miał kiepskie chwile, więc nie zamierzał unikać ojcowskich obowiązków.

Kot podszedł, przeskoczył kałużę, pochylił się nad szczeniaczką, wzdychał ciężko i chwycił ją za kark. Ojcostwo nie było łatwe, ale nie zamierzał go uciekać. Gdy matka zostawiła dziecko, ja go nie opuszczę! pomyślał. Mała Weronika poczuła w tym momencie, że jest pod ochroną. Uspokoiła się, rozluźniła i zasnęła. Kubuś zaniósł ją do swojego domu.

Kiedy właścicielka Kubusia zobaczyła, co przyniósł na podwórze, wykrzyknęła: Frycerku, spójrz! Nasz kot przywiózł psa! I to takiego pulchnego, wartwego stróża! Fryderyk, pan Kubusia, przyjął małą Weronikę z uśmiechem, nie wiedząc, że nie chce nikogo strzec. Była przecież kotem w sercu, a nie psem stróżującym.

Wychowana przez kota, Weronika zawsze dbała o czystość, polowała na myszy i ptaszyska. Próby wspięcia się na drzewo czy płot kończyły się niepowodzeniem jej ciężka pupka nie pozwalała. Po dwóch latach przewyższyła nawet swojego ojca, próbując walczyć z innymi kotami i psami. Kubuś zawsze wtrącał się: Sam sobie radzę, nie pozwolę, by piękna kotka popsuła futro!. Nie chciał przyznać, że Weronika jest psem, bo wtedy musiałby przyznać, że nie jest jego prawdziwą córką. Ktoś, kto twierdził inaczej, spotkał się z jego gniewem.

Pewnego wieczoru Kubuś nie wrócił do domu. Nigdy wcześniej tak się nie zdarzyło. Weronika czekała, węszyła przy płocie, wpatrywała się w szczelinę, licząc na zapach ojca. Nic nie słyszała, żadne odniesienia nie przychodziły do noska, a serce biło w niepokoju.

Pies pobiegł po podwórzu, usiadł i wył głośno: Wypuść ją! krzyknęła właścicielka nie da spokoju, póki Kubuś nie wróci. Weronika, niczym strzała, wybiegła poza ogrodzenie, zamknęła oczy i wsłuchała się w wewnętrzny głos, który skierował ją tam, gdzie kiedyś ją znalazł kot.

Przedzierała się przez pola, aż dotarła do mokrej ziemi, gdzie niegdyś wyschła kałuża. Leżał tam Kubuś, wyczerpany, poraniony. Tato wyjęła z gardła szloch. Delikatnie podeszła, nie zadając mu żadnego urazu, bo w jej zębach nie mogło ulec żadna bieda.

Pachnąc ojcowską sierść, rozpoznała dwa zapachy, które zapamiętała na zawsze. Kubuśku! zawołała. Właściciele wzięli go w koc, wbiegli do samochodu i ruszyli najszybciej, jak potrafili, do najlepszego weterynarza w okolicy.

Weronika pobiegła za nimi, aż auto zniknęło z pola widzenia. Tam, wśród traw, czekała, nie wiedząc, co dalej. Strach przed utratą ojca wypełnił ją po brzegi. Ludzie przyjechali bez Kubusia. Mała szczeniaczka przeszukała auto, wąchała lekarstwa, a łzy spłynęły po jej policzkach.

Trzy dni nie jadła nic oprócz wody, a gniew w sercu rośnie. Dlaczego obcy psy rozdarły jej ojca? Własnych nie dotknęły, a jego zapach rozpoznałaby w mig.

Nienawiść paliła ją od środka, więc zaczęła jeść, spoglądając w stronę płotu, czekając na szansę ucieczki. Dwa tygodnie minęły, aż otworzyli bramę i odjechali. Weronika wyrwała się z podwórka i otoczyła całą wsię.

Wiedziała, że w pobliżu są psy, które zjadły kaczkę. Położyła się na ziemi, bo Kubuś nauczył ją, że w polowaniu liczy się cisza. Czekała na moment, przybliżyła się jak cień i wystrzeliła. Zęby i pazury wdarły się w futro przeciwników. Walczyła niczym wściekły kot, nie jak pies, bo nie była uczona walki.

Psy jęczały, nie mając szans, a ona triumfowała, dopóki wciągnął ją mocny sznur przy obroży, co wyrzuciło ją w tył. Wtedy przytuliła ją właścicielka. Pan Fryderyk w tym czasie wypędzał porozrywane psy.

Weroniko, uspokój się… To one ugryzły Kubusia? Dobrze, że go zobaczyłaś, zaraz przyjedziemy pomóc. Z głosu przywołano imię, które przywróciło jej ciało. Z samochodu wystąpił Kubuś!

Czemu się zdziwiłaś? Zostawiliśmy go w szpitalu, szyte rany, krople i leki. Mówiliśmy ci, że cierpisz, bo nie słyszysz. Weronika wykrzyknęła jak dwa lata temu i pobiegła do auta. Kubuś, zadowolony, strząsnął ślinę z jej futra i z grymasem rzekł: Zwariowałaś, że sama walczyłaś? Nie czekałaś na mnie? Potem dumnie dodał: Nikt nie widział mojej matki, ale teraz wszyscy poznają córkę Kubusiową najlepszą kotkę na świecie!.

Ostrożnie wąchała szwy na grzbiecie Kubusia, żałując, że przerwano go tak wcześnie. Kubuś miał rację ona naprawdę jest kotką. I jak kot, potrafi cierpliwie czekać.

Z tego wszystkiego wyniosłem jedną myśl: prawdziwa natura nie zależy od futra czy szczęk, lecz od serca, które potrafi kochać i czekać.

Z poważaniem,
Aleksander.