Weronika Kuzminińska niezwykle kochała koty… A jak można ich nie kochać, skoro sama czuła się jedną z nich, mimo że była prawdziwym psem.

17 listopada 2025

Dziś zapisuję najgłębsze myśli o sobie, o tym, kim naprawdę jestem. Nazywam się Weronika Kuzmińska, ale od zawsze czułam się bardziej kotem niż psem, choć w rzeczywistości jestem średniej wielkości szczurą (dziewicą) o mocnej budowie i zębami, które mogłyby pożądliwie rywalizować z zębami krokodyla. Nie szkodzi mi, że inni mogą mi zazdrościć zawsze byłam dobrą dziewczyną i nie chciałam nikomu przeszkadzać.

Moja miłość do kotów nie pojawiła się od razu. Rozwinęła się dopiero około półtora miesiąca po narodzinach, kiedy to mała ja, wtedy jeszcze bezimienna szczeniaczka nieokreślonej rasy, siedziała w kałuży i wyłóczyła się, jakby cały świat miał jej współczuć. To nie ja rozlałam tę kałużę, lecz wiosenny deszcz, który przywitał nas w Warszawie. Głośno jęczałam o swej przykrości losu, ale nikt mnie nie słyszał oprócz jednego kota, który przemierzał podwórko, pana Krzysztofa, znanego w okolicy jako Krzys. Usiadł przy brzegu kałuży, wyciągnął łapki, obwinął się puszystym ogonem i przyjrzał się mojemu małemu krzyczącemu dramatowi.

Zauważył biały łapecznik na mojej przedniej łapie miał go doskonale podobny na własnym. Myśl, że to może być moja matka, przeszła przez jego głowę. Zastanawiał się, z kim mogła się spłodzić: z Myszką? Z Łączkiem? Z Matyldą, która siedziała w stodołce? Kto zostawił mnie w tej kałuży?

W chwili, gdy przestałam wrzeszczeć, poczułam, że obok mnie jest ktoś ciepły i współczujący. Przerażona myślą, że może odejść, rzuciłam się w jego stronę, ale potknęłam się i znowu wpadłam do wody, jęcząc. Krzys tylko spojrzał z pogardą, ale nie wahał się to była jego własna córka! I tak, jak kiedyś mu się łapiły łapki, tak i teraz.

Kot wstał, przechodził ostrożnie po kałuży, nachylił się nad mną, ciężko westchnął i chwycił mnie za kark. Wiedział, że jako ojciec nie może się wymigać. Gdy matka rzuca dziecko, on nie zostawi go w potrzebie. Czy naprawdę był ojcem? W tej chwili zrozumiałam, że jestem pod jego opieką. Uspokoiłam się, rozluźniłam i zasnęłam, gdy Krzys niesie mnie do swojego domu.

Kiedy właścicielka pani Helena zobaczyła, co przyniósł jej podwórze, wykrzyknęła:
Fryczu, chodź zobacz, nasz kot przyniósł psa! I to takiego pulchnego, dobrą strażniczkę!
Fryderyk, pan Krzysa, przytaknął. Nie wiedzieli jednak, że Weronika Kuzmińska nie ma zamiaru niczego ani nikogo strzec. Była przecież prawdziwym kotem, córką Krzysia a nie jakimś strażnikiem.

Wychowana przez kota, dbałam o czystość, polowałam na myszy i ptaki, próbowałam wspinać się po drzewach i płotach, ale moja ciężka budowa nie pozwalała. Po dwa lata stałam się wielokrotnie większa od mojego ojca, walczyłam z innymi kotami i psami, lecz Krzys zawsze przerywał moje próby:
Z obcymi sam sobie poradzę, nie zepsuje mi piękna futra!
Odmawiał przyznania, że jestem psem, bo wtedy musiałby przyznać, że nie jest moją córką. Każdego, kto twierdził inaczej, karcił bezlitosnie.

Pewnego wieczoru Krzys nie wrócił do domu. To nie zdarzyło się nigdy wcześniej. Czekałam, wpatrywałam się w płot, wpychałam nos do szczeliny, licząc na zapach ojca. Nie udało się moje pazury ślizgały się po gładkiej desce, nos nie wyczuł ani jednej nuty. Serce biło mi jak szalone.

Pies w ogrodzie rozbiegł się, a potem usiadł i wydał przeraźliwy wycie:
Nie wypuść go! krzyknęła właścicielka, popychając męża. Nie pozwoli, by ktokolwiek spał, dopóki Krzys nie wróci. Znajdziemy go i wrócimy razem
Ja, niczym wypuszczona strzała, przeskoczyłam przez płot, zamknęłam oczy i nasłuchiwałam własnego wewnętrznego głosu. Prowadził mnie ku miejscu, gdzie kiedyś mnie znalazł kot.

Moje przeczucie nie było mylące. Krzys leżał na wilgotnym podłożu, tam gdzie niedawno wyschła kałuża. Był poszarpany, wyczerpany.
Tato wymamrotałam, a w gardle wyjęło się żałosne jęki. Ostrożnie podeszłam, błagając wszechświat, by przeżył. W moich zębach nie zraniłabym nawet motyla.

Mój nos wyczuł dwa zapachy z futra ojca zapach ziemi i wilgoci, które zapamiętam na zawsze. Zawołałam:
Krzysiu!
Właściciele wzięli kota w kołdrę, wpadli do samochodu i ruszyli na maksimum do najbliższego weterynarza w Pruszkowie, którego usługi kosztują 350 złotych. Ja biegłam za nimi, aż samochód zniknął z oczu.

Tam upadłam, czekając Co myślałam? Bałam się, że Krzys już nigdy nie wróci. To się potwierdziło ludzie przyjechali bez kota. Nie mogłam uwierzyć! Przeszukałam auto, wywąchałam leki, a potem cicho, cicho zapłakałam, rycząc.

Przez trzy dni prawie nic nie jadłam, popijałam jedynie wodę, a gniew w sercu rośnie. Dlaczego obce psy rozszarpały mojego ojca? Moich nie wyrąbali, a ich zapach był mi znany i rozpoznawalny. Nienawiść płonęła tak, że nie mogłam znaleźć spokoju. Z trudem zaczęłam jeść, patrząc niechętnie w stronę płotu. Weronika Kuzmińska czekała, czekając na chwilę ucieczki.

Po dwóch tygodniach otwarto bramę, właściciele pojechali w nieznane, a ja ruszyłam z podwórka. Obwąchałam całą wioskę, aż w końcu, przy drodze, znalazłam dwa psy, które rozkoszowały się już obcym gęsiem.

Leżąc w trawie, przypomniałam sobie naukę Krzysia: najważniejsza w polowaniu jest cisza. Czekać moment, podejść blisko, a potem nagły atak. Jak kiedyś, Weronika uważała się za prawdziwego kota. Nie szczekałam bez powodu, nie biegałam po okolicy. Skradałam się cicho, tłumiąc wewnętrzny ryczący gniew.

Nagle nastąpił szybki atak, tak jak nauczał mnie ojciec. Kości pękały, sierść leciała, skóra rozdzierała się pod moimi ostrymi zębami i pazurami. Walczyłam jak rozjuszony kot, nie jak pies. Psy jęczały, ale nie miały szans tak jak tej nocy Krzys nie miał szans.

Zwyciężyłam, ale nagłe szarpnięcie za obrożę odrzuciło mnie w tył, a potem w ramiona właścicielki. Pan Fryderyk w tym czasie wypędzał poobijane psy.

Niko, Nikuś uspokoiła mnie Helena Czy to oni ugryzły Krzysia? Dobra robota! Prawie wpadliśmy w wypadek, ale Krzys nas zobaczył i przybiegł nam pomóc

Usłyszałam własne imię, zadrżałam i odwróciłam się. Z samochodu patrzył na mnie Krzys!
Co się dziwisz? Zostawiliśmy go w szpitalu, szwy, kroplówki, leczenie. Mówiliśmy ci, że jesteś smutna, ale nie słuchałaś.
Zawołałam tak, jak dwa lata temu, i pobiegłam po szczęśliwych łapach do auta. Krzys, surowy, otrzaskując ślinę wesołej Niki, zadrwił:
Zwariowałaś, walcząc sama? Nie mogłaś poczekać?

Potem dumnie dodał:
Nikt nie widział mojej matki Teraz wszyscy poznają, kim jest córka Krzysia! Najlepszy kot na świecie!

Delikatnie powąchałam szwy na grzbiecie Krzysia i żałowałam, że przerwano go tak wcześnie. Ale Krzys miał rację wciąż jestem kotem i potrafię cierpliwie czekać…

Teraz, podrażniona pośród falujących uczuć, znów oblizuję mojego ukochanego tatę.

Weronika Kuzmińska.