Weronika Kuźminiak bardzo kochała koty… Jak można ich nie kochać, skoro sama uważała się za jednego z nich, choć tak naprawdę była prawdziwym psem.

Weronika Kozłowska uwielbiała koty. Jakże mogła ich nie lubić, skoro w swym sercu czuła się jedną z nich, choć w rzeczywistości była zwykłym psem średniej wielkości, mocno zbudowanym, z takimi zębami, że i aligator by im pozazdrościł. Weronika zawsze była dobrą dziewczyną i nie pozwalała nikomu zazdrościć.

Miłość do kotów nie przyszła od razu. Zajęła się nią dopiero około półtora miesiąca po narodzinach. Tego dnia Jadzia, mały szczeniak jeszcze bez imienia, siedziała w kałuży. Nie ona wylała wodę, lecz wiosenny deszcz. Jadzia jęczała, jakby miała siłę krzyczeć, a sił jej było niewiele jęczała o swoim losie całemu światu.

Jednak usłyszał ją nie cały świat, a jedynie kot Kazio. Podszedł, usiadł przy brzegu kałuży, otulił się ogonem i przyjrzał się tej małej, płaczliwej istocie. Nagle zwrócił uwagę na biały łapeczka na przedniej łapie Jadzi. Spojrzał w dół takiego białego odcisku miał też na własnej łapie.

Czy to moje? pomyślał Kazio. Skąd mogła się taka córeczka wziąć? Czy wędrowała z Melią? Czy z Lusią? A może z Martyną, co siedziała na strychu? Ciekawe, kim jest jej matka i dlaczego porzuciła szczeniaka w kałuży.

Jadzia chwilowo ucichła, dostrzegając kogoś ciepłego i współczującego. Z przerażenia, że ktoś po prostu odejdzie, pobiegła w jego stronę, lecz potknęła się i znów wpadła do wody, piszcząc z rozpaczy. Kazio zlekcewało to, ale już nie wątpił to była jego własna córka! Sam kiedyś niechlujnie potykał się o własne łapki.

Kot podszedł, ostrożnie przeszedł przez kałużę, pochylał się nad szczeniakiem, wzdychał ciężko i chwycił ją za kark. Ciężkie było ojcowskie obowiązki, lecz Kazio nie zamierzał ich unikać. Jeśli matka zostawiła dziecko, on nie zostawi go.

W tym momencie Jadzia poczuła, że jest pod opieką. Ucisnęła się, rozluźniła i zasnęła. Kazio zaniósł ją do swojego domu. Gdy właścicielka, Helena, zobaczyła, co przywiózł Kazio na podwórze, wykrzyknęła:
Fryczu, chodź zobaczyć! Nasz kot przyniósł psa! I to taką pulchną, dobrą strażniczkę!

Fryderyk, pan domu, przyjął Jadzię z uznaniem, choć nie wiedzieli, że Weronika Kozłowska nie zamierza nikogo chronić. Była przecież prawdziwą kotką, córką Kazio, a nie stróżem.

Wychowywana przez kota, Jadzia dbała o czystość, polowała na myszy i ptaszki. Próbowała wspinać się na drzewa i płoty, lecz jej ciężka, puchata buda nie pozwalała jej tam dotrzeć. Po dwóch latach Jadzia wyrosła na kilka razy większą od Kazio, wkładała się w walki z sąsiednimi kotami i psami, lecz Kazio zawsze przerwał jej zmagania:
Z obcymi radzę sobie sam, nie pozwolę, by piękna księżniczka straciła futro!

Kazio upierał się, że Jadzia jest psem. Przyznać to oznaczało przyznać, że nie jest jego córką a to nie mogło przyjąć. Kto kto kwestionował tę prawdę, Kazio karcił bezlitośnie.

Pewnej nocy Kazio nie wrócił do domu. Nigdy wcześniej tak się nie zdarzyło. Jadzia czekała, czekała, podchodziła do płotu, węszyła w szczelinie, licząc na zapach ojca. Nic nie działało pazury ślizgały się po gładkim płocie, nos nie wyczuwał żadnej woni. Serce Jadzi biło coraz mocniej.

Właścicielka podbiegła, zakrzyknęła:
Wypuść ją! wtrąciła mąż. Nie pozwoli, by ktokolwiek spał, dopóki Kazio nie wróci. Znajdzie go, i wrócą razem…

Jadzia, niczym wystrzelona strzała, przeskoczyła przez ogrodzenie. Zatrzymała się na chwilę, zamknęła oczy i wsłuchała się w siebie. Wewnątrz coś podpowiedziało kierunek, a ona, szczekając z niecierpliwości, ruszyła w stronę, gdzie kiedyś znalazł ją kot.

Przedwczesne przeczucie nie zawiodło. Kazio leżał na wilgotnej ziemi, tam gdzie jeszcze niedawno wyschła znana wszystkim kałuża. Był wyczerpany, roztrzaskany. Jadzia wydała z siebie drżący jęk:
Tato

Zbliżyła się ostrożnie, błagając los, by kot przeżył. Jej nos wyczuł dwa zapachy jedyne, które zapamięta na zawsze. Zawołała:
Kazio!

Właściciele chwycili kota, owinęli go kocem, wzięli auto i pędzili do najbliższego weterynarza w Gdańsku. Jadzia biegła za nimi, aż samochód zniknął z pola widzenia. Tam zatrzymała się i czekała, nie rozumiejąc, co się dzieje. Bała się, że Kazio już nigdy nie wróci. Łzy wypełniły jej oczy, a serce pękało z rozpaczy.

Trzy dni nie jadła nic oprócz wody, a w jej duszy rosła nienawiść. Dlaczego obcy psy rozszarpały jej ojca? Jej własnych nie mogłaby rozpoznać po zapachu. Z czasem, mimo bólu, zaczęła jeść, a cień na podwórzu stawał się coraz mniej przerażający. Weronika Kozłowska czekała, czekając na moment ucieczki.

Po dwóch tygodniach otwarto bramy, a właściciele odjechali. Jadzia ruszyła w drogę, przemierzyła całą wioskę, węsząc tropy wrogów. Na skraju drogi znalazła dwa psy, które jedli już obcego gęsiaka. Upadła na ziemię, przypominając sobie, co uczył ją Kazio: w polowaniu liczy się cisza, czekanie i nagły atak.

Jadzia wkroczyła w walkę, niczym prawdziwa kotka, choć serce biło jak u psa. Kości pękały, sierść latała, a ona szarpała się pazurami i zębami. Psy szczekały, ale nie miały szans. Gdy już triumfowała, potężny szarpnięcie za obrożę odrzuciło ją w tył.

Wtedy wpadły w ramiona ręce Heleny, a Fryderyk odganiał przerażone psy.
Jadzio, uspokój się Czy to oni ugryzli Kazio? zapytała, głaszcząc ją po głowie. Właśnie przyjechaliśmy po pomoc, a Kazio jest już w szpitalu.

Z głosu znajomego imienia Jadzia zamilkła i odwróciła się. Z samochodu spojrzał na nią Kazio, mokry i z opatrunkami.

Dlaczego się zdziwiłaś? Zostawiliśmy go w klinice, podaliśmy kroplówki i leki. Ty, mała pieska, płakałaś, nie słysząc nic. powiedział, uśmiechając się.

Weronika, tak jak dwa lata temu, pobiegła do samochodu na drżących łapkach. Kazio, surowy, otrzepał ślinę z jej sierści i rzekł:
Zszalałaś, że sama walczyłaś? Nie mogłaś poczekać na mnie?

Potem dumnie dodał:
Nikt nie widział mojej matki, ale teraz wszyscy poznają, kim jest córka Kaziowa! Najlepsza kotka na świecie!

Weronika delikatnie powąchała szwy na plecach Kazio i żałowała, że zatrzymano ją tak wcześnie. Kazio miał rację wciąż była kotką i potrafiła cierpliwie czekać.

Tak więc historia Jadzi uczy, że prawdziwa siła nie leży w krzyku ani w walce, lecz w spokojnym oczekiwaniu i wierze, że po burzy zawsze przychodzi słońce. Życie nagradza tych, którzy potrafią wytrwać z nadzieją i pokorą.