Wczoraj mój chłopak powiedział mi:

Wczoraj mój chłopak powiedział do mnie:

W sobotę chłopaki się spotykają. Mogłabyś pojechać do rodziców?

Zamarłam z kubkiem w dłoniach:

Piotrze, znowu?

No tak. Raz w miesiącu się zbieramy, przecież wiesz odpowiedział spokojnie.

Wiedziałam. Co miesiąc jego koledzy przychodzą do nas grać w planszówki, a on za każdym razem prosi mnie, żebym na noc opuściła naszą wspólną kawalerkę. Mieszkamy razem już dwa lata. Ja mam trzydzieści jeden lat, on trzydzieści cztery. Jego kumple wszyscy po trzydzieści, trzydzieści pięć. Każdy ma dziewczynę albo żonę. Ale z jakiegoś powodu tylko ja muszę wyjść z domu, kiedy się spotykają.

Jadę więc do babci, do rodziców albo do przyjaciółki jak dziecko, które trzeba wywieźć, kiedy dorośli się bawią. I to jest upokarzające.

Pierwszy dzień bez kobiet

Półtora roku temu wszystko się zaczęło. Dopiero zaczynaliśmy wspólne życie.

Piotr odezwał się:

W sobotę koledzy wpadną pograć w planszówki. Mogłabyś gdzieś wyjechać?

Byłam w szoku:

Dlaczego? Przecież to też mój dom.

Dzisiaj mamy męskie spotkanie. Dzień bez kobiet, żeby nikt nam nie przeszkadzał.

A inne dziewczyny też wychodzą?

Nie. Ale oni mieszkają osobno. Nam będzie tak wygodniej.

Pomyślałam: No dobra, niech mają pierwszy raz luz. Pojechałam do przyjaciółki.

Piotr wrócił w doskonałym humorze:

Dzięki, że pojechałaś. Było świetnie.

Za miesiąc znów:

W sobotę panowie wpadają. Może pojedziesz do rodziców?

Pojechałam do rodziców.

Za miesiąc do babci.

Kolejnym razem znowu do przyjaciółki.

I tak półtora roku: raz w miesiącu zostawiam własny dom na dzień bez kobiet.

Co mnie uderza

Niedawno dowiedziałam się, że inne dziewczyny nie wychodzą, kiedy ich faceci mają spotkania z kumplami.

Zapytałam o to Natalię, dziewczynę Marka, przyjaciela Piotra:

Natalia, ty dokąd idziesz, gdy oni grają w planszówki?

Zdziwiła się i odpowiedziała:

Nigdzie. Siedzę w domu, zajmuję się sobą, oni bawią się w drugim pokoju.

Nikt cię nie prosi żebyś wyszła?

A po co? Przecież to mój dom.

Podpytałam jeszcze dwie koleżanki. Żadna nie wychodzi. Tylko ja.

Zapytałam Piotra:

Dlaczego inne mogą zostać, a ty za każdym razem prosisz mnie, żebym wyszła?

Zamyślił się i powiedział:

Bo oni mają większe mieszkania, po dwie-trzy pokoje. Dziewczyna siedzi w jednym, my w drugim. A my mamy tylko kawalerkę, byłoby ci niekomfortowo.

Ja się dobrze czuję. Założę słuchawki, poczytam książkę.

Nie, lepiej żebyś pojechała. Tak wszystkim będzie wygodniej.

Wszystkim. Ale nie mnie. Im wygodniej, gdy mnie nie ma.

Co mnie upokarza: opuszczać własny dom

Za każdym razem pakując torbę na noc czuję się obco we własnym domu. Płacę połowę czynszu, to mój dom, a raz w miesiącu muszę go opuścić, bo Piotr chce wieczór tylko dla facetów.

Jadę do babci z torbą, a ona pyta:

Znowu się kłóciliście?

Nie, babciu. Piotr zaprosił kolegów.

A ty czemu nie zostajesz w domu?

Wstyd mi tłumaczyć, że chłopak prosi mnie, żebym wyszła, żeby miał spokój.

Jadę do rodziców. Mama patrzy z niedowierzaniem:

Byłaś wczoraj, znowu przyszłaś?

Piotr ma dzień bez kobiet mówię.

Mama milczy, ale w jej wzroku widzę osąd.

Co boli: podwójne standardy

Piotr powtarza mi, że jestem niewymagająca. Ma szczęście, bo inne kobiety chcą wyjść na miasto, oczekują prezentów, wyjazdów.

Inne pary dwa razy w tygodniu chodzą do restauracji mówi. Ty nie wymagasz, jesteś wyrozumiała.

Tak, nie wymagam. Chodzimy raz w miesiącu na kawę. Przez dwa lata nie byliśmy ani razu na wspólnych wakacjach.

Inni razem podróżują co pół roku dodaje. Ty nie narzekasz. Zaradna jesteś.

Nie narzekam, bo wiem, że pieniędzy nie ma, chociaż zarabia całkiem dobrze.

Ale gdy proszę go, by choć raz w miesiącu pozwolił mi zostać w domu staję się wymagająca.

Możesz raz w miesiącu pojechać, to przecież nie problem słyszę.

Nie problem. Spakować się, opuścić swój dom, nocować u rodziców czy babci, bo jemu potrzeba dnia bez kobiet.

Nie proszę o restauracje, nie żądam wakacji. Ale prawo zostać u siebie to już za dużo.

Co mówi jego mama: głos rozsądku

Ostatnio jego mama dowiedziała się o tej sytuacji. Powiedziała:

Dlaczego wyjeżdżasz? To też twój dom. Zostań, poznaj kolegów Piotra.

Wytłumaczyłam:

Oni mają męski dzień, będę im przeszkadzać.

Pokręciła głową:

Jesteś jego kobietą. Masz być częścią jego życia, jego ekipy. Jeśli cię ukrywa przed znajomymi, to dziwne.

Ma rację. Dwa lata razem, a jego kolegów znam tylko przelotnie. Wchodzą, ja wychodzę. Prawie się nie znamy.

Ale boję się nowych ludzi, wstydzę się. Łatwiej wyjechać niż siedzieć obok. Chociaż może boję się, co pomyślą: Dlaczego wychodzi? Piotr ją wyrzuca?

Co odkryłam: jego nie zapraszają

Niedawno zrozumiałam jeszcze coś. Gdy Piotr odmawia wyjścia bo pracuje albo jest chory koledzy spotykają się bez niego i go nie zapraszają.

Dlaczego poszli bez ciebie? pytam.

Odmówiłem, więc się zebrali.

Nie zaprosili cię?

Nie. Może zapomnieli.

Zapomnieli. Albo nie chcieli, by przyszedł.

Dowiedziałam się też, że trzech z nich już miało wesela. Piotra nie zaprosili na żadne.

Czemu nie byłeś na weselu Marka? pytam.

Nie wiem, może ograniczony budżet.

Budżet? Czy może nie jest im tak bliski.

Zaprasza ich co miesiąc, wyprasza mnie z domu, a oni go na wesele nie zapraszają.

Co zrozumiałam: boję się wymagać

Od tygodnia myślę: dlaczego nie proszę o restauracje i wyjazdy? Dlaczego zgadzam się opuszczać swój dom?

Bo się boję. Boję się, że jak zacznę oczekiwać, on odejdzie.

Piotr stale mnie chwali, że jestem niewymagająca, a ja boję się zburzyć ten wizerunek. Boję się być roszczeniową.

Więc wyjeżdżam. Dla jego wygody. By go nie stracić.

Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej widzę, że tracę siebie.

Gdzie jestem teraz: wybór

W sobotę znowu dzień bez kobiet. Piotr już zasugerował:

Pojedziesz do rodziców?

Milczę. Myślę: wyjechać czy zostać?

Jeśli wyjadę nic się nie zmieni. Znowu pokażę, że moje granice nie mają znaczenia.

Zostanę będzie awantura. Usłyszę: Psujesz wieczór, stałaś się wymagająca.

Nie wiem, co gorsze: wyjść ze swojego domu czy zostać i czuć się winna.

Ale jedno wiem na pewno: tak być nie może.

Kobiety, czy Wasi partnerzy prosili Was, żebyście wychodziły z domu, gdy zwołują kolegów? Jak reagujecie?

Mężczyźni, wytłumaczcie: po co są te dni bez kobiet i dlaczego prosicie swoje dziewczyny, by opuściły własne mieszkanie?

Kobiety, spotkałyście się z tym, że Wasza niewymagająca postawa jest chwalona? Do czego to prowadzi?

Mężczyźni, jeśli Wasi kumple nie zapraszają Was na ślub, a Wy ich do siebie to jeszcze prawdziwa przyjaźń?