Wcześnie odchodzić 💡

Krzysztof krąży nocnym Krakowem, lekko chwiał się po wypiciu solidnej porcji wódki. Dokąd zmierza? Nie obchodzi go to. Miasto jest jego domem, a nogi same zaprowadzą go do mieszkania. Tymczasem rozmyśla na głos.

Dlaczego tak mi się układa? Mam dwadzieścia siedem lat, koledzy mają już dzieci w szkole, a ja co miesiąc tracę koleżanki Czy to wcale nie jest brutalne? mówi Krzysztof, uśmiechając się lekko. Jedyną rzeczą, którą udało mi się zbudować, jest firma. Milionerem jeszcze nie zostanę, ale na wygodne życie starczy.

Nagle zatrzymuje się, chwyta się za głowę i łzy spływają z oczu.

Oddałem fortunę temu lekarzowi, a on mówi: Nic nie mogę zrobić. Spróbuj z tym specjalistą z Warszawy, choć i on nie pomoże. myśli Krzysztof. Jutro po prostu pojeżdżam do tego specjalisty.

Staje przy moście, spogląda na czarną taflę Wisły.

Zanurzyć się? Rzeka jest głęboka, wszystko zmywa w dół powtarza, patrząc ponownie. Nie, nie będę się topić. Zimno i ja nie mam nic do jedzenia. Wrócę do domu.

Idzie wzdłuż mostu i dostrzega pośrodku młodą kobietę z plecakiem, w którym leży niemowlę. Stoi przy brzegu, wpatrzona w wodę. Nagle wspina się na balustradę, rozkłada ręce i… Krzysztof rzuca się do niej. Chwyta ją za talię, przyciska do siebie i razem spadają na bruk. Dziecko płacze.

Co ty, głupia? krzyczy Krzysztof, nagle trzeźwiejąc.

Czego chcesz? Dlaczego wdzierasz się tam, gdzie nie proszą? płacze kobieta.

Wydawało mi się, że to twój czas na szybkie odejście wskazuje na płaczące dziecko. On też powinien iść. Wstań i wróć do męża albo do mamy! Kto tam jest?

Nie mam domu, męża ani matki. Nie mam nikogo!

To kolejny ciężar na moich barkach mówi, podnosząc ją z dzieckiem. Idziemy.

Nie pójdę z tobą. Może jesteś maniakiem! protestuje kobieta.

Topienie się jest zawsze możliwe, ale z maniakiem to straszne? szarpie za rękę. Chodźmy!

***

Idą nocą po krakowskich ulicach, a dziecko wciąż płacze. Krzysztof nie wytrzymuje dłużej.

Dlaczego on ciągle płacze?

Głodne? pyta kobieta, przyciskając dziecko do piersi.

Daj mu mleka.

Nie mam mleka, nie mam pieniędzy.

I rozumu też nie masz odzywa się Krzysztof, spoglądając w stronę nocnego sklepu spożywczego. Chodźmy, kupimy mleko.

***

Kasjer i ochroniarz przyglądają się podejrzliwie nocnym klientom. Krzysztof pewnie sięga po koszyk i macha ręką w stronę towarzyszki.

Gdzie jest mleko? pyta.

Tam wskazuje palcem.

Stoją przy ladzie.

Weź tyle, ile potrzebujesz rozkazuje Krzysztof.

Kobieta bierze jedną kartonikę.

Weź więcej, ile trzeba czeka, aż kobieta wkłada kartony do koszyka. Co jeszcze?

Pieluchy.

Pieluchy? zdziwia się mężczyzna.

Leżą tam, uśmiechnij się odpowiada kobieta z lekkim uśmiechem.

Weź!

A chusteczki nawilżane?

Proszę.

Podchodzą do kasy. Krzysztof wkłada kartę.

Przyjmujemy tylko gotówkę informuje kasjerka.

Krzysztof wyciąga z portfela zgiętą teczkę z dwoma dwustu złotymi banknotami. Podaje jedną.

Nie ma reszty odpowiada sprzedawczyni.

Daj resztę na czekoladę grzebie palcem, wskazując na półkę.

***

Wchodzą do mieszkania. Kobieta rozgląda się zdziwiona. Właściciel wyciąga buty, rusza do lodówki, wyciąga rybę i podaje ją pędzącemu kotu, a potem sięga po sok i łapczywie pije. Po kilku kieliszkach podchodzi do gościa.

Będziesz spać w tym pokoju wskazuje palcem. Kuchnia, łazienka, toaleta. Ja idę spać.

Zatrzymuje się, odwraca i pyta:

Jak masz na imię?

Jagoda.

***

Wygląda na to, że nie jestem maniakiem! mówi, włączając kuchenkę gazową i stawiając czajnik. Och, głupia! Prawie się utopiłam! Gdyby nie ten szaleńca Co my i Radosław robilibyśmy nocą na zewnątrz? Zmarzłoby nas. Jutro i tak mnie wyrzuci. Lepiej dziś przynajmniej w cieple.

Czajnik zaczyna wrzeć. Jagoda biegnie do pokoju, kładzie płaczące dziecko na łóżko, wyciąga z plecaka małą buteleczkę, wraca do kuchni, myje i nalewa mleka, rozcieńczone gorącą wodą. Maluch łapczywie wypija wszystko i zaczyna zasypiać. Przeciera go wilgotną chusteczką, zakłada pieluchę i kładzie do snu.

Idzie do toalety, myje się, wraca do kuchni i przypomina sobie, że nie jadła od rana. Otwiera lodówkę, ręka łapie kawałek wędzonej kiełbasy i łapie ją w usta. Gdy przeżuwa, odcina kromkę chleba, kawałek sera i jeszcze trochę wędliny.

Gdy głód opada, czuje, że zachowywała się nieco nieprzyzwoicie. Machnąwszy ręką, kładzie się na łóżku obok synka i od razu zasypia.

***

Rankiem, po kilku nocnych pobudzeniach, karmi synka. Ma on osiem miesięcy i ciągle chce jeść. Słyszy, jak właściciel wstaje z kuchni. Teraz sam wstaje.

Czas szepcze, żeby nie obudzić dziecka. Coś dobre nie trwa wiecznie.

Mężczyzna coś miesza przy kuchence. Szybko się myje i podchodzi do stołu.

Siadaj! skinął na krzesło. Zaraz zrobię jajecznicę.

Lepiej ty usiądź! odpycha go lekko od kuchenki.

Dodaje świeży koper, sieka go, posypuje jajka. Patrzy na szklanki, dokładnie je myje i przygotowuje kawę. W międzyczasie rozmawia przez telefon, wydaje polecenia, kłóci się. Jagoda ma wrażenie, że mężczyzna jej nie zauważa. Pije kawę, wstaje.

Jagoda napięta, czeka.

To już koniec, wyprowadzę cię!

Jagodo, słuchaj uważnie! Jadę na tydzień do Warszawy. Najważniejsze, nakarm kota, na imię ma Sokrates. Nie dawaj mu żadnego Wiskasa! Daj mu świeżą rybę, mięso. Nie wchodź do mojego gabinetu! Resztę mieszkania możesz robić, co chcesz.

Z sypialni dobiegł płacz. Jagoda podskoczyła z krzesła, spojrzała pytająco na mężczyznę.

Idź! skinął.

Po pięciu minutach wróciła z dzieckiem na rękach. Na stole leżały dwa banknoty po dwustu złotych.

Myślę, że na tydzień starczy pokazał na pieniądze. Idę.

Zrobił krok w stronę drzwi, a maluszek wyciągnął do niego małe rączki i wymówił coś brzmiącego jak papa. Krzysztof poczuł ukłucie w sercu. Nigdy nie będzie ojcem.

Jagodo, mogę go wziąć na ręce? zapytał niepewnie.

Weź! podała mu dziecko, na twarzy pojawił się uśmiech. Nigdy nie trzymałaś dziecka?

Tak trzeba!

Dziecko wydawało radosne dźwięki i machało rękami. Krzysztof patrzył na to z zachwytem.

Nie będę miał własnego syna westchnął, oddając dziecko matce.

I odszedł.

***

Wracał do domu, a ten warszawski specjalista twierdził, że nie będzie miał dzieci. Humoru mu brak:

Po co mi tyle pieniędzy, czteropokojowe mieszkanie, Kia? Mężczyzna ma zarabiać na rodzinę. W mieszkaniu ciągle bałagan, a w Kia siedzi siedmiu ludzi.

Z ponurą miną wchodzi do swojego mieszkania. Wokół idealna czystość. Na twarzy kobiety widać winny uśmiech.

Papa! przelatują przed oczami małe rączki.

Torba z rzeczami spada na podłogę, a ręce same wyciągają się w stronę malucha