Wczesna śmierć 💡

Wczesna śmierć
Wędrował po nocnym mieście, mocno chwianiając się po wypiciu solidnej porcji wódki. Dokąd zmierzał? Nie interesowało go to. Miasto było mu bliskie, a nogi same zaprowadzą go do domu. Zajmował się ważniejszą sprawą głośno rozważał filozoficzne tematy.

Dlaczego, dlaczego mam takie życie? Mam dwadzieścia siedem lat znajomi już mają dzieci w szkole, a moje dziewczyny po miesiącu odchodzą. Czy to grubość? Nie, nie jestem szorstki choć może trochę. uśmiechnął się Michał. Jedyne, co udało mi się osiągnąć, to biznes. Milionerem jeszcze nie zostanę, ale na przyzwoite życie starczy.

Nagle zatrzymał się, chwycił się za głowę, a z oczu popłynęły łzy:

Oddałem tej lekarzowi fortunę, a on mówi: Nic nie mogę zrobić. Oto adres jednego warszawskiego specjalisty, ale i on pewnie nic nie da. pomyślałem, że jutro go odwiedzę.

Podszedł do mostu i spojrzał w czarną taflę Wisły:

Utopię się? Rzeka jest głęboka wszystko kończy się w wodzie. rozejrzał się jeszcze raz. Nie, nie będę tonąć. Zimno. I Sokrates nie jest najedzony. Wrócę do domu.

Ruszył wzdłuż mostu, kiedy dostrzegł pośrodku kobietę, bardzo młodą, z plecakiem na piersi, w którym siedział mały chłopiec. Stała i patrzyła na wodę, po czym podeszła do barierki, wspięła się na górny poręcz i rozpostarła ręce. Michał rzucił się do niej, chwycił ją za talię, przyciągnął do siebie i razem upadli na zakurzoną nawierzchnię. Dziecko zaczęło płakać.

Co ty, głupia? krzyknął, nagle trzeźwiejąc.
Czego chcesz? Dlaczego się wtrącasz, kiedy nie proszą? zapłakała.
Wydawało mi się, że umierasz za wcześnie, skinął w stronę płaczącego malucha. A on jeszcze bardziej. Wstań i wróć do męża albo do mamy! Kto cię tam czeka?
Nie mam domu, męża ani mamy. Nikt nie jest przy mnie!
To jeszcze mnie dopadła, podniósł ją i dziecko i szedł dalej.
Nie pójdę z tobą. Może jesteś maniakiem!
Utopić się można w każdej chwili, proszę! A z maniakiem strasznie? wymordował rękę. Chodźmy!

***

Szli nocą po mieście, a dziecko wciąż płakało. W końcu Michał nie wytrzymał:

Dlaczego on ciągle płacze?
Chce jeść? przytuliła matkę dziecko do piersi.
Daj mu mleka.
Nie mam mleka, nie mam pieniędzy.
I rozumu nie mam odwrócił się. Widzisz ten nocny sklep spożywczy? Idźmy po mleko.

***

Kasjer i ochroniarz spojrzeli nieufnie na nocnych klientów. Michał wziął koszyk i skinął głową do towarzyszki:

Idziemy, zwrócił się do kasjera. Gdzie macie mleko?
Tam, wskazała palcem.

Podeszli do wystawy.

Weźcie, ile potrzeba! rozkazał.
To weź jedną paczkę.
Weź więcej. Ile potrzeba, tyle weź! czekał, aż ułoży paczki w koszyku. Co jeszcze?
Pampersy.
Pampersy? zapytał.
Leżą tam, uśmiechnęła się.
Weź!
A chusteczki nawilżane?
Proszę.

Podszedł do kasy, wyciągnął kartę.

Przyjmujemy tylko gotówkę oznajmił kasjer.

Wyciągnął z portfela kilka dwutysięczników i podał jedną.

Nie ma reszty.
Na resztę daj czekoladę pokrzyknął. Tam tę.

***

Weszli do mieszkania. Kobieta rozejrzała się zaskoczona. Właściciel zdjął buty, pobiegł do lodówki, wyciągnął rybę i rzucił ją podbiegającemu kotu, potem nalał soku i wypił go z zapałem. Gdy się najadł, podszedł do gościa:

Będziesz spać w tym pokoju wskazał na drzwi. Kuchnia, łazienka, toaleta. Ja idę spać.

Usiadł w innym pokoju, odwrócił się i zapytał:

Jak masz na imię?
Zuzanna.

Wygląda na to, że nie jestem maniacem! weszła do kuchni, włączyła gaz, postawiła czajnik. Och, głupia! Nie utopiłam się! Gdyby nie ten szaleńca, co byśmy z Rafałem robili nocą na dworze? Zmarzłoby nas. Jutro i tak mnie wyrzuci. Dobrze, przynajmniej dziś będziemy w cieple.

Czajnik się zagotował. Pobiegła do pokoju, który wskazał, położyła płaczące dziecko na łóżku, wyciągnęła z plecaka małą butelkę i wróciła do kuchni. Umyła, nalała mleka, rozcieńczyła je wodą. Maluch napił się zachłannie i zasnął. Przetarła go chusteczką i założyła pieluchę.

Poszła do toalety, umyła się. Wróciła do kuchni, nagle przypomniała sobie, że nie jadła od dawna. Otworzyła lodówkę, ręka sama sięgnęła po kawałek wędzonej kiełbasy i wciągnęła go do ust. Żując, odcięła kawałek bułki, kiełbasy i sera.

Kiedy głód ustąpił, poczuła, że zachowywała się nieco nieprzyzwoicie. Machnęła ręką, położyła się obok syna i od razu zasnęła.

***

Ranek. W nocy kilka razy wstawała, karmiła syna. Miał osiem miesięcy ciągle chce jeść. Słyszała, jak właściciel wstaje w nocy. Teraz i on wstał.

Czas, ostrożnie wstała, żeby nie obudzić dziecko. Dobre rzeczy nie trwają wiecznie.

Mężczyzna coś robił przy kuchence. Szybko umyta, weszła do kuchni.

Usiądź! skinął w stronę krzesła. Zaraz zrobię jajecznicę.
Lepiej ty usiądź! odpychając go lekko od kuchenki.

Wyciągnęła świeży koper, drobno go posiekała i posypała jajka. Uważnie przyjrzała się szklankom, dokładnie je umyła i przygotowała kawę. On przez cały czas rozmawiał przez telefon, rozkazywał, obrażał się. Zuzanna miała wrażenie, że mężczyzna jej nie zauważa. Zjadł, wypił kawę, wstał.

Kobieta napięła się, czekając:

To już, zaraz mnie wyrzuci!

Zuzanno, uważaj! zawołał. Jadę na tydzień do Krakowa. Najważniejsze, nakarm kota, ma na imię Sokrates. Nie dawaj mu żadnego Wiskusa! Lubi świeżą rybę, świeże mięso. Nie wchodź do mojego gabinetu! W pozostałych pokojach rób, co chcesz.

Wtedy z sypialni dobiegł płacz. Zuzanna podskoczyła z krzesła, spojrzała pytająco na mężczyznę.

Idź! skinął.

Po pięciu minutach wróciła z dzieckiem na rękach. Na stole leżały kilka dwutysięczników:

Myślę, że na tydzień ci starczy, wskazał na pieniądze. Idę.

Zrobił krok w stronę drzwi, a maluch wyciągnął do niego małe rączki i wymówił coś, co brzmiało jak papa. Michał poczuł ukłucie w sercu. Przecież nie zostanie ojcem.

Zuzanno, mogę go wziąć na ręce? zapytał niepewnie.
Weź! podała dziecko, na twarzy pojawił się uśmiech. Nigdy nie trzymałeś dziecka?
Tak trzeba!

Dziecko wydawało radosne dźwięki i machało małymi rękami. Michał patrzył na to z zachwytem.

Nigdy nie będę miał własnego syna jego twarz się zmarszczyła, oddał dziecko matce i odszedł.

***

Wracał do domu. Ten warszawski specjalista powiedział mu, że nie będzie miał potomstwa. Nastrój był ponury:

Po co mi tyle pieniędzy, czteropokojowe mieszkanie, Kia? Mężczyzna ma zarabiać dla rodziny. W mieszkaniu ciągle bałagan, w Kia siedzą siedmiu ludzi.

Z pochmurną twarzą wszedł do swojego mieszkania Wokół idealna czystość. Na twarzy kobiety pojawił się winny uśmiech.

Papa! przelatały przed oczami małe rączki.

Torba z rzeczami upadła na podłogę, a ręce same sięgnęły po dziecko

Czasami przypadkowe spotkanie z nieznajomym otwiera drzwi do współczucia i odpowiedzialności. Nawet jeśli nie możemy zmienić własnego losu, możemy dać innym odrobinę nadziei i ciepła. To właśnie w drobnych gestach kryje się prawdziwa wartość życia.