Wchodząc do mieszkania, Ola zatrzymała się zdziwiona: przy wejściu, tuż obok jej i Iwana butów, stał…

Wszystko zdarzało się jakby we śnie, rozmytym i nieskładnym. Kiedy tylko Aldona przestąpiła próg mieszkania, poczuła się dziwnie przy drzwiach, obok jej i Wojciechowych butów, stały eleganckie szpilki, czarne i prawie lśniące. Nikogo nie było w przedpokoju, a ona od razu rozpoznała to obuwie należały do Barbary, siostry jej męża. Były kosztowne, wysokie, z lakierowanej skóry, prawdziwy pokaz stylu. Po co ona tu przyszła? Aldona nie mogła sobie przypomnieć, by Wojciech cokolwiek wspominał o odwiedzinach Barbary.

Aldona, czy twój Wojtek znowu wyjechał służbowo? dobiegł ją głos Zbyszka, jej kolegi z pracy, gdy maszerowała przez śpiącą ulicę w stronę przystanku autobusowego. Może wpadniemy na gorącą czekoladę do „Cukierni Pod Kogutem”, twojej ulubionej? Porozmawiamy, bo ciągle tylko „cześć” i „do widzenia”.

Nie dzisiaj, Zbyszek mruknęła cicho Wojtek obiecał, że wróci wcześniej i wybierzemy wreszcie meble do kuchni, bo po remoncie wciąż żyjemy na kartonach. Zresztą, już od dawna nie jeździ w delegacje.

A zawsze jest na czas w domu? Zbyszek próbował mówić żartobliwie, lecz w jego głosie czaił się cień rozgoryczenia.

Nie zawsze, Zbyszek uśmiechnęła się Aldona skrzywieniem bardzo potrzebujemy teraz pieniędzy, więc pracuje, ile może. Jak mieszkanie już sobie urządzimy, będzie wracał punktualnie.

Zbyszek tylko się uśmiechnął, życząc jej miłego wieczoru, po czym zniknął w mgle jakby rozpłynął się w powietrzu.

Tym razem autobus przyjechał niepokojąco szybko, tak jakby wiedział, że wszystko jest teraz odrobinę nierealne. Aldona usiadła przy oknie i zapatrzyła się w przesuwające się za szybą kamienice puste, mroczne, nieco rozpływające się w kształtach. Coraz częściej wracały do niej dawne myśli: kiedyś czy to było w Poznaniu czy w Warszawie? planowała wyjść za Zbyszka, ale rozstali się bez słowa, bez przyczyny, jakby nie byli już sobą. Potem, jakby wyjęty z innej opowieści, pojawił się Wojciech. Zgodziła się wyjść za niego, żeby pokazać Zbyszkowi, że nie jest pustą, porzuconą skorupą. Przez chwilę wydawało jej się, że to zemsta, tak samo zresztą jak wszystkie decyzje w snach.

Zbyszek próbował się zbliżyć przepraszał, przysięgał, szeptał obietnice szczęścia, ale ona już była oddana Wojciechowi. Uznała, że to złośliwość losu, a potem całkowicie zapomniała o koledze, aż ten, nieoczekiwanie, pojawił się znowu przesunięty z centrali do filii, do ich działu.

Udawał, że jest zaskoczony, choć Aldona była pewna, że przyszedł tu celowo. Lubiła tę myśl wciąż był sam, wciąż ją traktował tak łagodnie, z czułością. Gdzieś głęboko życzyła mu szczęścia, czasem nawet zazdrościła mu przyszłej narzeczonej, bo potrafił być wdzięcznym romantykiem.

Jej własne życie nie było złe, tylko ostatnio Wojciech zanurzył się w pracy. Owszem, starał się, by żyli wygodnie, bez trosk, ale nie miał już czasu dla żony. A i mieszkali w mieszkaniu Barbary ona bez skrupułów oddała im swój lokal, twierdząc, że dzieci jeszcze wyrosną, a nieruchomości to najlepszy interes.

Barbara z mężem finansów nie odczuwała jak inni nigdy nie przepracowała ani dnia, wynajmowanie mieszkań uważała za coś śmiesznego, po prostu inwestowała w kolejny apartament, mówiąc, że dzieci będą miały gdzie mieszkać.

Wojciech i Aldona wyremontowali mieszkanie, urządzili je po swojemu, Barbara nie stawiała granic. Ale często Aldona myślała, czy nie lepiej byłoby wynajmować już wyposażone miejsce ile pieniędzy poszło na ten remont, ile by wystarczyło na kilka lat najmu albo na wkład pod hipotekę… Ale oczy Wojciecha rozświetliły się wtedy, gdy Barbara zaproponowała im ten lokal.

Wysiadła z autobusu, ślady deszczu na chodniku były poszarpane, powietrze pachniało burzą. Wszystko wydawało się mokre i rozmyte. Myśli Aldony rozchodziły się promieniami po głowie ile lat było od przeprowadzki? Rok? Dwa? Całość wydawała się nadal tymczasowa, nigdzie nie było utulenia, wciąż czekała na coś więcej, co nigdy nie mogło się wydarzyć.

Przystąpiła do bloku, kroki miała niezmiernie powolne, niby zwlekała z wejściem do wnętrza. Pukanie do drzwi wydało się znajome, jakby codziennie je słyszała, a ciemny korytarz oddychał jej na plecy. Szła po schodach na czwarte piętro klatka schodowa oddzielała ją od zwyczajności; wszystko było napięte, surowe, rzeczywistość zwijała się wokół jej nóg.

I znowu przy wejściu do mieszkania szpilki Barbary. Po co ona tutaj, dlaczego Wojciech nic nie powiedział? Chciała już zawołać że jest w domu, ale coś ją powstrzymało. W snach tak bywa intuicja szeptała, żeby nasłuchiwać.

My z mężem chcieliśmy wyjechać zabrzmiał głos Barbary, lekko, jakby płynący zza ściany. Ale urlop się nie udał, więc pomyślałam, że oddam wam te wycieczki. Tylko pod jednym warunkiem… jej głos stawał się ostrzejszy, wyjechać musisz nie z żoną, a z Martą.

Aldona drgnęła. Z Martą? Pamiętała, że Wojciech kiedyś mimochodem mówił o tej koleżance Barbary że siostra próbowała ich połączyć. Wtedy nie zwróciła na to uwagi, ale dziś, słysząc te imię, poczuła ścisk w żołądku.

Nie chcę Marty głos Wojciecha był porywczy, poirytowany. Ile razy mam powtarzać, że jestem teraz z Aldoną. Mam żonę! Po co znów zaczynasz, Barbaro?

Aldona prawie się uśmiechnęła, odetchnęła. Znowu siostra męczy, zwykła codzienność. Miała już wejść do salonu i oznajmić powrót, ale Barbara znów powiedziała:

Kogo teraz oszukujesz, Wojtku? Doskonale pamiętam, jak kochałeś Martę. Nawet chcieliście się pobrać, a potem, ot tak, obraziłeś się przez drobiazg. Nie bądź uparty, wszystko widzę do Aldony ci nie po drodze. A Marta to co innego.

Aldona drżała, powtarzając w myślach kochał? Chciał się żenić? Powiedział jej, że Marta go nie interesowała… Patrzyła na podłogę, próbując się uspokoić, lecz słowa Barbary nie dawały jej spokoju.

I co z tego? odpowiedział Wojciech, głos miał szorstki z nutą wahania. To minęło. Nie zaprzeczam, było, ale już nie wróci. Kocham swoją żonę.

Skończ, Wojtku Barbara pukała palcami w stół. Oboje wiemy, że z Aldoną się ożeniłeś, żeby Marta poczuła zazdrość, gdy przeniosła się do innego. Potem chciała wrócić, przepraszała, żałowała. A ty? Żeniłeś się z Aldoną tylko po to, by się odegrać.

Uderzyło ją to jak ciężki sen odegrać się? Czy Wojciech ją wybrał z zemsty? Chciała uwierzyć, że teraz to miłość, że nie liczą się stare motywy. Wstrzymała oddech, czekała co Wojciech powie dalej.

Było i minęło usłyszała tylko. Jestem żonaty, mam obowiązki wobec Aldony.

Ach, co to za obowiązki prychnęła Barbara. Dzieci nie zrobiliście, dzięki Bogu. Mam nadzieję, pamiętasz gdzie mieszkasz? Całe życie z Aldoną będziecie się tułać po kątach. A Marta, nawiasem mówiąc, niedawno dostała od rodziców przestronne trzypokojowe mieszkanie, świeżutkie, i wciąż cię kocha, czeka aż się opamiętasz.

Aldona oparła się o zimną ścianę. Jak Barbara może tak mówić? Jeszcze bardziej przerażało ją, co powie Wojciech. Milczała, czekając na dźwięk jego głosu.

Barbara, skończ Wojciech zaczął powoli, ale ton już nie był tak pewny, jak dawniej. Mieszkanie nie jest najważniejsze. Teraz mamy gdzie spać, potem kupimy swoje.

Ale Barbara nie przestawała:

Ty boisz się zmian. Marta zawsze była dla ciebie lepsza, tylko ból jeszcze cię trzyma, ale wszystko można odwrócić. Z Martą będziesz miał dom, stabilność, wszystko na co zasługujesz. Sami widzicie, z Aldoną nigdy nie będzie prawdziwego szczęścia.

No i jeszcze ciągnęła Barbara przecież nie będę wam tej kawalerki wiecznie wynajmować. Mam własne plany, niebawem będziecie musieli się wyprowadzić.

A Marta wie o twoich kombinacjach? zapytał Wojciech z zaskoczeniem.

Oczywiście, że wie! Barbara zareagowała natychmiast. Co więcej, sama mnie poprosiła. Wie, że ją wciąż kochasz. To ona wymyśliła te wycieczki, kazała mi podpuścić ciebie.

Zapadła cisza. Aldona czuła, jak jej wnętrze wiruje, jakby pływała w mlecznej wodzie. Dlaczego on milczy? Czy naprawdę rozważa tę propozycję?

Co powiem Aldonie? wyszeptał Wojciech prawie bezdźwięcznie.

Powiesz, że pomagasz mi na działce pod Konstancinem. Robimy remont. A sam pojedziesz z Martą nad morze. Proste.

Aldona nie mogła już tego wytrzymać. Cicho wyszła z mieszkania, nie patrząc za siebie, i przebiegła przez ulice miasta, które już nie miało okien ani progów.

Nogi prowadziły ją do niewielkiej kawiarni, „Pod Chmurką”. Było tam ciemno lampy świeciły nierealnie, muzyka płynęła spod blatów, a za oknem padał deszcz. Usiadła przy stoliku pod oknem, zamówiła czekoladę z wanilią nieświadomie, ledwie mruknęła kelnerowi.

W głowie miała chaos fragmenty niedawnej rozmowy i odłamki snów, w których przeszłość scaliła się z teraźniejszością. Powtarzała w myślach co powiedziała Barbara życie, jej związek, czy to wszystko tylko rewanż? Brakowało tchu.

Jak on mógł tak długo milczeć, ukrywać prawdę? A jeśli ona też była tylko kartą w tej dziwnej grze? Przecież sama, ku Pawłowi nie zgadzała się nawet na kawę, na wyjazd, a Wojciech… Wojciech był jej wszechświatem.

Późny wieczór zlewał się z ulicą, światła świeciły jak w kroplach, nierealne, oddalone. Czekolada stygnie, czas stoi w miejscu Aldona czuje, jak bardzo jest rozbita.

Wojciech nie dzwonił, nie pytał, gdzie jest. Może właśnie pakuje torbę, może już myśli o wyjeździe z Martą przecież to typowe. Wyciągnęła telefon, by sprawdzić godzinę. Rozładowany jakby w tym śnie nic nie było w stanie działać.

Westchnęła głęboko, poczuła chłód wieczornego wiatru, gdy wychodziła czas wracać, niech stanie się to, co ma się stać. Kroki na chodniku brzmiały jak echo dawnych, niespełnionych obietnic. Wiedziała, że wszystko się kończy rozstanie nieuniknione, próbowała poczuć ulgę.

Weszła na czwarte piętro, przekręciła klucz twardo, jakby wszystko było zamknięte na amen. W mieszkaniu panowała cisza, groźna jak w najdziwniejszych snach; żadnego dźwięku telewizora, żadne ślady gotowania. Na środku pokoju stały torby Wojciech pakował rzeczy. „To już” pomyślała „pewnie wyjeżdża”.

Co robisz? zapytała odruchowo, wiedząc, że zaraz usłyszy: „jadę do Barbary na działkę”. Ale Wojciech odpowiedział inaczej:

Aldona, wyprowadzamy się. Znalazłem mieszkanie, tymczasowe, potem spróbujemy z kredytem. Zatrzymał się i spojrzał na nią, jakby widział ją pierwszy raz. Czemu tak długo cię nie było? Dzwoniłem, ale nie odbierasz. Dorabiasz po godzinach?

Nie dowierzała. Wszystkie słowa, które planowała powiedzieć odpłynęły. Kiwnęła tylko głową, nie wiedziała, jak się zachować.

Wyprowadzamy się? powtórzyła półszeptem.

Wojciech chyba poczuł jej osłupienie, podszedł bliżej, wyjaśniał:

Pokłóciłem się z Barbarą, mam dosyć. Czas przestać być od niej zależnym. Musimy mieć własne miejsce.

Napięcie w jej ciele minęło, ale jeszcze nie była to ulga. Wojciech na moment usiadł i opowiedział jej o rozmowie z siostrą.

Powinienem był ci powiedzieć wcześniej ściszył głos. Faktycznie, byłem kiedyś z Martą, a z tobą się ożeniłem trochę na złość. Ale teraz… Ty jesteś jedyną, którą kocham. Nie chcę cię stracić.

Aldona słuchała, a w niej narastał spokój. Uczucie zdrady nie znikało, ale najważniejsze było to, że mówią otwarcie.

Przepraszam, że nie znałaś tej historii mruknął Myślałem, że po tym jak opowiedziałaś o Zbyszku, nie muszę już wracać do przeszłości.

Aldona westchnęła łzy napłynęły do oczu, ale to były łzy ulgi.

Nieważne powiedziała cicho liczy się, co będzie. Znalazłeś mieszkanie?

Tak Wojciech pokiwał głową tymczasowe, ale nasze. Bez Barbary. Poradzimy sobie, obiecuję. Potem może kredyt, własny dom…

Aldona skinęła głową, wiedząc, że to właściwa ścieżka. Wreszcie będą żyć dla siebie, nie pod dyktando cudzych planów i niechcianych rad.

No dobrze uśmiechnął się Wojciech zbieramy się?

Aldona przytaknęła, nie dając rady nic powiedzieć. Pozostawało już tylko wierzyć, że ich życie wreszcie skręci w nową stronę, gdzie przeszłość pozostanie snem, a wszystko co ważne zacznie się od nowa.