Wchodząc do mieszkania, Ola zamarła. Obok jej i Iwana butów, tuż przy progu, stały eleganckie szpilk…

Wchodząc do mieszkania, Olga przystanęła. Tuż przy drzwiach, obok jej i Janusza butów, stały eleganckie szpilki. Rozpoznała je od razu należały do jego siostry, Magdy, były drogie i niezwykle wysokie. Dlaczego Magda tu przyszła? Olga nie przypominała sobie, by Janusz wspominał o jej wizycie.

Olga, twój znowu na delegacji? dogonił ją kolega, Paweł, gdy szła w stronę przystanku autobusowego. Może zajdziemy do kawiarni? Wypijemy twoją ulubioną czekoladę, pogadamy jak dawniej, a nie tylko dzień dobry, do widzenia.

Przepraszam, Pawle, dziś nie mogę. Janusz obiecał wrócić wcześniej, mieliśmy w planie wybrać nowe meble do kuchni po remoncie jeszcze wszystko jest w rozsypce. I od dawna nie wyjeżdżał w delegacje.

A wraca do domu zawsze punktualnie? zapytał Paweł i w jego głosie pobrzmiewała lekka ironia.

Nie zawsze uśmiechnęła się Olga, kręcąc głową. Teraz pieniądze bardzo nam się przydadzą, więc Janusz pracuje dłużej. Jak już wszystko urządzimy, będzie mógł wcześniej wracać.

Rozumiem odpowiedział Paweł i, życząc jej miłego wieczoru, ruszył w inną stronę.

Olga miała dziś szczęście autobus przyjechał szybko. Zajęła miejsce przy oknie i zaczęła rozmyślać.

Kiedyś z Pawłem planowali wspólną przyszłość, jednak niespodziewanie się rozstali nawet już nie pamiętała, z jakiego powodu. Wtedy, niemal zaraz, pojawił się Janusz ślub był dla niej tylko gestem wobec Pawła: Patrz, nie jestem już sama, a ty żałuj.

Paweł próbował ją odzyskać, przepraszał, obiecywał szczęście, lojalność i miłość, ale Olga była już zafascynowana nowym związkiem z Januszem. Uważała, że Pawła nigdy tak naprawdę nie kochała.

Z czasem nawet przestała o nim myśleć, a niedawno przydzielono go do ich oddziału z centrali. Udawał, że jest zaskoczony przypadkowym spotkaniem, ale Olga czuła, że to nie był przypadek. I nawet jej było miło, że Paweł nadal jest samotny i traktuje ją z czułością.

W głębi duszy życzyła mu szczęścia ktoś, kto potrafi być romantyczny, z pewnością zasługuje na miłość. Sama nie mogła narzekać na Janusza, choć ostatnio coraz bardziej oddawał się pracy. Tak, chciał zapewnić im wszystko, co najlepsze, ale czasu dla żony już nie było.

Mieszkali w mieszkaniu Magdy. Zgodziła się ich przyjąć, dopóki jej dzieci są małe. Magda z mężem nie miała kłopotów finansowych ona nawet nigdy nie pracowała, traktowali mieszkania jak inwestycje dla dzieci na przyszłość.

Janusz z Olgą zrobili remont po swojemu, Magda nie miała nic przeciwko, zostało jeszcze kupić meble. Jednak Olga często myślała, że lepiej byłoby wynajmować urządzone mieszkanie. Ile pieniędzy już tu włożyli wystarczyłoby na kilka lat wynajmu albo nawet na początek własnej hipoteki. Ale Janusz zapalił się do pomysłu, gdy Magda zaproponowała im to miejsce.

Olga wysiadła z autobusu, przeszła przez ulicę i skierowała się do bloku. W powietrzu unosił się zapach zapowiadający deszcz, ale nie była gotowa, by nim się cieszyć. Myśli krążyły w głowie, każda inna, żadna nie zostawała długo.

To już rok, półtora, jak mieszkają na tym osiedlu? Olga nie była pewna, ale czuła, że to miejsce wciąż jest tymczasowe. Remont, urządzanie, nieustanne czekanie na jakieś lepsze. Prawdziwe życie miało nadejść później, ale kiedy?

Zbliżając się do bloku, zauważyła, że idzie powoli jakby celowo odwlekała moment wejścia do środka. W klatce schodowej czuła rosnące napięcie, wspinała się na czwarte piętro.

Wchodząc do mieszkania, zamarła. Obok własnych oraz Janusza butów stały szpilki Magdy. Dziwne. Nie przypominała sobie, by Janusz mówił o jej wizycie.

Już miała zawołać, że wróciła, lecz coś ją powstrzymało. Intuicja podpowiadała, by nie wchodzić od razu. Stała więc, nasłuchując.

Wiesz, chciałam z mężem wyjechać na urlop, rozbrzmiał głos Magdy, ale jemu nie pasuje. Pomyślałam, że oddam ci te wczasy, ale pod jednym warunkiem pojechałbyś z Weroniką.

Olga zesztywniała. Z Weroniką?. Przypomniała sobie, że Janusz kiedyś wspominał o tej dziewczynie Magda wydawała się marzyć o ich związku.

Wtedy nie zwracała uwagi, lecz teraz jej serce zabiło mocniej.

Nie potrzebuję Weroniki, Marcelina usłyszała głos Janusza, pełen irytacji. Magdo, mówiłem już, że jestem z Olgą. Po co to wszystko?

Olga odetchnęła z ulgą. Magda znów próbuje narzucać swoje zdanie, tak jak zawsze. Już miała wejść do pokoju, gdy Magda powiedziała:

Daj spokój, pamiętam jak Weronikę kochałeś. Plany były poważne, wszystko rozpadło się przez drobiazg. Olga ci nie pasuje. Weronika to zupełnie inna sprawa.

Olga czuła, jak jej serce zamarło. Kochał? Plany małżeńskie? A jej mówił, że Weronika go wcale nie interesuje! Patrzyła w podłogę, próbując się uspokoić, lecz słowa Magdy nie dawały jej spokoju.

Co z tego? odpowiedział Janusz z nutką niepewności. To wszystko przeszłość. Kocham swoją żonę.

Kochasz? prychnęła Magda. Na Olgę się ożeniłeś, bo Weronika uciekła do kogoś innego, a potem próbowała wrócić. Ty zrobiłeś to tylko po to, by się odegrać.

Olga poczuła się nieswojo. Czy Janusz naprawdę ożenił się z nią na złość komuś? Przypomniała sobie, jak sama zdecydowała się na Janusza po rozstaniu z Pawłem.

Ale przecież teraz kochają się prawdziwie. Czyż nie? Wstrzymała oddech, czekając na kolejne słowa męża.

To przeszłość powiedział Janusz. Mam wobec Olgi zobowiązania.

Jakie zobowiązania? Magda przestawała żartować. Nie macie dzieci, mieszkacie kątem u mnie. Weronika niedawno dostała nowiutkie trzy pokoje od rodziców Nadal cię kocha, czeka na twój powrót.

Olga oparła się o zimną ścianę. Magda mówiła z lekkością, która bolała. Ale jeszcze bardziej przerażało ją to, co powiedział Janusz.

Magdo, daj spokój odezwał się, ale miał już mniej pewny głos. Liczy się coś więcej niż mieszkanie. Damy radę sami, potem kupimy własne za oszczędności albo na kredyt.

Ale Magda nie odpuszczała:

Ciągle żyjesz przeszłością. Zawsze myślałeś, że Weronika jest lepsza. Z Olgą nigdy nie będziesz szczęśliwy. Z Weroniką byłbyś u siebie, miałbyś stabilizację, wszystko co ci się należy.

Poza tym dodała ja już mam inne plany na mieszkanie. Będziecie musieli się wyprowadzić.

A Weronika wie o tym wszystkim? zapytał nagle Janusz.

Wie! odpowiedziała Magda bez namysłu. Sama mnie o to poprosiła. Ten wyjazd do Sopotu to jej pomysł, poprosiła, żeby cię namówić.

Olga wybiegła z mieszkania, nie chcąc już niczego słyszeć.

Znalazła się w przytulnej kawiarni, gdzie niemal panowała cisza. Przez okno spływały krople deszczu, a ona siedziała zamyślona przy stoliku z zamówioną waniliową czekoladą. Słowa Magdy, usłyszane w domu, powracały jak refren.

Czy jej życie, małżeństwo to tylko zemsta wobec byłej ukochanej Janusza? Myślała, że oboje wybrali się sercem, a tu stare sprawy wracają. Ale przecież ona odmówiła Pawłowi nawet wspólnej kawy jej wybór był świadomy i prawdziwy.

Za oknem zrobiło się ciemno, lecz Olga nadal siedziała, nie ruszając napoju. Miała wrażenie, że czas się zatrzymał.

Janusz nie dzwonił, nie pytał gdzie jest czy już wybrał wyjazd z Weroniką? Chciała sprawdzić godzinę, ale telefon był rozładowany.

Z ciężkim sercem wstała, narzuciła płaszcz i ruszyła w stronę domu, próbując pogodzić się z myślą o rozstaniu. Każdy krok trudził ją coraz bardziej.

Wchodząc do mieszkania, zastała ciszę. Janusz pakował rzeczy do walizek. No tak, wyjeżdża pomyślała.

Co robisz? zapytała cicho.

Olga, wyprowadzamy się odpowiedział nagle Janusz. Wynająłem mieszkanie, na razie, potem pomyślimy o kredycie. Próbowałem do ciebie dzwonić cały wieczór nie miałem kontaktu. Też podjęłaś dodatkową pracę?

Olga nie dowierzała wszystkie przygotowane słowa straciły sens. Nic już nie wiedziała.

Wyprowadzamy się? powtórzyła z niedowierzaniem.

Janusz zbliżył się, usiadł i zaczął opowiadać jej o rozmowie z Magdą.

Powinienem był powiedzieć ci wcześniej wyznał zmienionym głosem. Tak, miałem kiedyś romans z Weroniką. Była planowana nasza przyszłość. Na tobie się ożeniłem, by zapomnieć o tamtym rozczarowaniu. Ale, Olgo, teraz ty jesteś tą jedyną, którą naprawdę kocham, nie chcę cię stracić.

Olga słuchała, czując ulgę pomieszaną z żalem. Zabolała ją przeszłość, lecz doceniła, że teraz rozmawiają szczerze.

Przepraszam, że nie powiedziałem ci wszystkiego wcześniej dodał Janusz, spuszczając wzrok. Bałem się, że to nie będzie miało sensu, a potem już nie chciałem wracać do dawnych spraw.

Olga poczuła łzy w oczach, ale były to łzy ulgi.

Dobrze powiedziała cicho. Co było, minęło. Wynająłeś mieszkanie?

Tak potwierdził Janusz. Na razie tak, ale potem na własność. Bez Magdy, bez jej wtrącania się. Poradzimy sobie. Za kilka miesięcy spróbujemy z kredytem i urządzić własny dom.

Olga poczuła, że to właściwa decyzja. W końcu będą żyć po swojemu, bez cudzych rad i nacisków.

No to co uśmiechnął się Janusz pomożesz mi pakować?

Olga tylko skinęła głową. Wierzyła, że teraz ich życie ruszy nowym torem, że stare sprawy przestaną ciążyć. Bo czasem trzeba mieć odwagę zamknąć przeszłość i budować przyszłość według własnych marzeń to jest sens życia.