Walizki nie rozpakowuj – dzisiaj się wyprowadzasz. Rozwód w sylwestrową noc: zdrada, królik i Dziadek Mróz w realiach polskich świąt!

Walizki nawet nie rozpakowuj wyprowadzasz się

Co się stało? spytała rozkazującym tonem Iwonka. Lech leżał na kanapie i nawet nie podniósł się, gdy weszła do pokoju.

A to się stało, że odchodzisz ode mnie, myszko! Walizki więc nie rozpakowuj rozwodzimy się i dzisiaj się wyprowadzasz! odpowiedział mąż.

Iwonka przez chwilę myślała, że się przesłyszała. Myszko?

Widzisz mnie? Jaki ja tam zając: prawie dwa metry wzrostu! Lech śmiał się, odpowiadając Sabinie, która zaproponowała mu, żeby został zajączkiem.

No to będziesz zając-gigant: wszystkich rozdeptał i uciekł! dodała dowcipnie koleżanka.

A jaki rozmiar kostiumu zajączka macie? zapytał Lech.

O rany, faktycznie! Zajączek u nas taki mały! Czemu wcześniej nie pomyślałam? powiedziała z irytacją dziewczyna.

Po chwili namysłu rzuciła:

Dobra, słuchaj. Ty będziesz Mikołajem, a Mikołajek (Wilk) przebierze się za zajączka on jest dużo niższy od ciebie!

A czy jego strój na mnie wejdzie? Ten płaszcz czy surdut? Cokolwiek noszą Mikołaje?

Oczywiście. Jemu jest trochę za duży, zawsze musi podwijać rękawy!

A tekst? Nie znam żadnych tekstów!

Boże, jaki tekst? Sama improwizacja przecież dostałeś w szkole złoty medal! Ja cię przypilnuję! uspokoiła koleżanka.

Sabina, z którą Lech przyjaźnił się jeszcze od podstawówki, pracowała w agencji organizującej imprezy. Niestety, tuż przed Sylwestrem zachorował na zapalenie płuc chłopak odgrywający zajączka.

I tak w ekipie, która jeździła z życzeniami po domach, zrobiła się luka.

Co za wymysły? wielu by zapytało i sami mieliby rację! Po co zajączek? Skąd? Ludzie, myślcie! Przecież w polskiej tradycji tylko Mikołaj i Śnieżynka! Po co udziwniać, wszystko już wymyślone, i tak większość powielana jest od lat

Nowy szef agencji okazał się jednak bardzo kreatywnym człowiekiem! A kto płaci, ten wymaga.

Może doktor od psychologii dziecięcej znalazłby u niego jakieś przepracowane kompleksy, niezrealizowane marzenia z dzieciństwa? Pewnie tak! Może jako dziecko właśnie nie został nigdy zajączkiem i teraz postanowił spełniać swoje tęsknoty

I tak w zespole pojawił się zajączek. Kostium klasycznie: biały plusz, czapeczka z uszami, a dla efektu z tyłu wielka pluszowa marchewka.

Wprowadzamy nowości! ogłosił dumnie nowy szef. Trzeba wpuścić trochę świeżego powietrza w tę rutynę!

Przy nim Serafim z „Nocy Sylwestrowej” wydawał się uroczym Misiołakiem.

Więc zaczęli wprowadzać nowości.

Teraz ekipa wyglądała tak: Mikołaj Wilk, Sabina-Śnieżynka i zajączek. Ale zajączek zachorował i nie było nikogo na zastępstwo. Zwłaszcza 30-31 grudnia!

Nic mnie to nie obchodzi, zajączek ma być! powiedział szef.

Wszystko przebiegało jak w znanej piosence: „dzisiaj mi smutno, królikiem złym się czuję”. I dalej już wiadomo.

Lech miał kiepski nastrój. Wizja samotnego Sylwestra była przygnębiająca: żona Iwonka niespodziewanie pojechała do mamy z teściową coraz gorzej i facet został sam.

Ostatnio mama żony ciągle chorowała. Tym razem też jakieś poważne zaostrzenie.

Wiesz, kochany, nie mogę zostawić mamy samej w takim stanie mówiła cicho Iwonka, pakując od kilku dni rzeczy do walizki: to już trzeci raz w ciągu dwóch miesięcy, kiedy jechała do mamy.

To może pojadę z tobą! Co tam będziesz robiła w Sylwestra sama?

Ależ skarbie po co i tobie psuć humor? Wystarczy, że mój i tak będzie do niczego!

A jak to było: na dobre i na złe? Przysięgaliśmy sobie!

No to dzwoń do mnie, wspieraj mnie! Mi to wystarczy! A ty wyjdź do ludzi, zabaw się!

W sumie mógł wprosić się do kogoś na imprezę, ale ekipy już były ustalone.

Wszystko przypominało powtórkę z żartów Barei nastroje do dna, atmosfera paskudna.

Wtedy zadzwoniła Sabina. Ona zawsze była pomocna, taka „przyjaciółka od zadań specjalnych”. Jak w piosence! Wiedziała, jak być lojalną.

Znali się od dzieciństwa i po szkole nadal utrzymywali kontakt. Chociaż Iwonka krzywiła się i twierdziła, że przyjaźń między kobietą i mężczyzną nie istnieje.

Na ślub Sabiny nawet jej nie pozwoliła zaprosić, choć Sabina była już wtedy żoną.

Lech nie naciskał nie chciał psuć humoru ukochanej. Wiedział, że Sabina i tak się nie obrazi.

Tak, nie obraziła się. Nadal się spotykali, tylko nie tak otwarcie zwykle rozmawiali przez telefon z pracy.

I tak, samotny Sylwester i Sabina z propozycją: praca, a jeszcze za to płacą!

Lech, choć zajmował solidne stanowisko w firmie analitycznej i Iwonka mogła sobie pozwolić na dłuższy urlop od pracy, zgodził się. Wcale nie dla pieniędzy. Chciał oderwać się od codzienności.

Płaszcz Mikołaja naprawdę był na niego dobry. Walonki też. Przylepiono mu brodę, wąsy i gotowe, można iść do „klienta”!

Okazało się, że dzieci deklamują wierszyki, zajączek z marchewką tańczy przy choince, potem wszyscy śpiewają jednym słowem, wszystko się udało!

Została ostatnia wizyta: o 22:00, 31 grudnia. Potem wolne! Do domu jak na sygnał!

Dobra Sabina, wiedząc o jego samotności, zaprosiła go na Wigilię miała świętować z mężem i mamą, która znała Lecha z czasów szkolnych. Dzieci Sabina nie miała.

Pojechali więc na ostatnie zlecenie w dobrym nastroju. Wilk nawet wypił kielicha, pierwszy raz od lat, będąc Mikołajem.

O 21.45, z samochodu, Lech zadzwonił do żony:

No i jak się trzymasz, kochanie?

No jakoś wytrzymuję, misiu!

Szczęśliwego Nowego Roku! Daj mamie słuchawkę, chcę i ją pozdrowić!

Dopiero zapadła w lekką drzemkę nie chcę jej budzić! Oglądam coś w słuchawkach i myślę o tobie!

Kocham cię! Zadzwonię o północy!

Ja ciebie też! Uważaj na siebie, zajączku! odpowiedziała żona.

Kiedy drzwi ostatniego klienta się otworzyły, Lech zaniemówił. W progu stała jego żona Iwonka, która miała przecież być w Toruniu. Sam zamawiał jej taksówkę na dworzec! Z którą 15 minut temu rozmawiał przez telefon…

Proponował ją osobiście odwieźć, ale Iwonka się uparła: Poradzę sobie, odpocznij!

Miała na sobie swoją sukienkę wieczorową i szpilki.

„Kiedy ona to wzięła? Pakowała przecież rzeczy przy mnie!” pomyślał Mikołaj Lech. „Cudotwórczyni, jak Houdini w spódnicy”.

A może nie to Iwonka? Może ma siostrę bliźniaczkę? Ale to ona charakterystyczny pieprzyk nad lewą brwią!

Albo to halucynacja? Czemu nie coś wisi nad Polską, asteroida czy co tam mówiła Wróżbita Maciej! Na pewno coś się zdarzy!

Tylko, że halucynację widziałby sam, a widzieli ją wszyscy.

Zajączku! krzyknęła „halucynacja” w głąb korytarza.

Zajączku? Ale to przecież on, Lech! Przed chwilą tak go żona nazwała przez telefon!

Lech był kompletnie zamroczony. Wydawało mu się, że uczestniczy w scenie jak statysta, nie aktor.

Idę, myszeczko! dobiegło z głębi i w przedpokoju pojawił się zajączek: łysy, gruby facet…

A gdzie dziecko? Chłopczyk Władek? zapytała Śnieżynka (Sabina).

To ja, Władek! zaśmiał się łysy i poklepał się po wielkim brzuchu. Idzie się zabawić!

Lech patrzył z przerażeniem to dla tego coś jego Iwonka tak kłamała? W jednej chwili wszystko stało się jasne…

Pierwsza myśl: zrobić awanturę na miejscu, nie odkładać na później. Ale było mu wstyd przed Sabiną nie wypadało.

Dlatego Lech, zmieniwszy trochę głos, by Iwonka nie poznała, kazał twardo: Mów wierszyk, Władek!

Władek coś tam wymamrotał. Ale Iwonka męża nie rozpoznała razem z nowym kawalerem byli już po kilku drinkach. Sylwester, nie?

Jak Iwonka, perfekcjonistka i estetka, mogła związać się z takim typem?

Przylgnęła do tamtego i chichotała upojnie.

No to już wiedział, skąd były te prezenty, które podobno dostawała od ubogiej mamy z Torunia…

Teraz chodźmy w kółko! krzyknął Władek. I zaczęli tańczyć.

Kochanie, puść naszą! poprosiła Iwonka, sepleniąc.

Tańczyli: Władek, Iwonka i Wilk-zajączek, który wypił jeszcze kieliszek, bo do domu blisko! Lech, odzyskawszy nieco przytomności, nagrał wszystko na telefon: Iwonki alibi topniało jak marcowy śnieg…

Wkrótce gospodarz się zmęczył i wszystkich wyrzucił za drzwi:

Starczy, spać chcę! Było miło, ale już wystarczy! Odprowadź ich, myszko!

Iwonka ich pożegnała…

Dziwne, ładna dziewczyna, a z takim śluzem się zadała? powiedziała Sabina, wracając. On chyba nie jest jej mężem

Ja jestem jej mężem! chciał krzyknąć Lech, ale się powstrzymał.

Do Sabiny już nie pojechał, nie potrafiłby udawać. Tego upokorzenia nie był w stanie znieść.

Skłamał, że pewnie choruje gorączka, coś go łamie. Pojechał do domu. Nie zadzwonił do Iwonki o północy. Ani później. Niech się bawi z własnym zajączkiem…

Sylwestra spędził samotnie. Przynajmniej miał czas przemyśleć wszystko.

Kochał żonę. Ale po tym wszystkim miłości znacznie ubyło. I nie zamierzał wybaczać. Zatem: tylko rozwód! Mieszkanie było jego własnością.

Iwonka, nie doczekawszy się telefonu, zaczęła się niepokoić. Jak to zwykle po kilka telefonów na dzień, teraz dwa dni ciszy?

Czując coś nie tak, wróciła z od mamy nie 4 stycznia, jak planowała, ale już wieczorem 2-go.

Musiała wziąć taksówkę nikt jej nie odebrał. Choć wysłała sms z godziną przyjazdu.

Co się stało? weszła do mieszkania, ton rozkazujący jak zwykle. Lech leżał na kanapie, nawet nie wstał.

A to się stało, że odchodzisz ode mnie, myszko! Walizki nie rozpakowuj: dziś się wyprowadzasz, rozwodzimy się! powtórzył spokojnie.

Iwonka aż przysiadła. Myszko? Skąd on to wie tak nazywał ją tylko Władek…

Ciekawe dokąd niby odchodzę? próbowała coś ugrać atakiem.

Nie wiem. Do zajączka, albo do mamy do Torunia. Aha, lepiej się już jej zrobiło? zapytał chłodno.

To nie tak… jęknęła. Cholera, wie! Ale skąd? Gdzie popełniła błąd? Mamie zabroniła odbierać do 4. A Władek nie mógł

Może ktoś widział? Ale kto?

No to opowiedz swoją wersję! poprosił już tylko z ciekawości. Może ten łysy facet to lekarz, z którym konsultowałaś zdrowie mamy?

Albo może to alchemik, co miał sporządzić cudowny lek? Może, jak mu tam, Paracelsus!

Albo opiekun medyczny, którego ja, oczywiście, opłacałem, by czuwał przy twojej mamie! Pampersy zmienia i podkłada termofory

Albo, broń Boże nic nie sugeruję! pan od pogrzebów, o którym już z wyprzedzeniem myślisz, jako kochająca córka?

Nie krępuj się. Kiedy podnosiłaś nogi przy zajączku, też się nie krępowałaś! Dwóch: swoim i tym naszym! No, dalej, myszko?

I Lech puścił jej film

Iwonka siedziała cicho i po prostu nie miała nic do powiedzenia. Tak, miała kochanka. Dlaczego? Bo szukała wrażeń. Było nudno, sama w domu! A Władek niebiedny, dawał ładne prezenty.

Pracować, żeby zabić nudę? Phi! Nie po to taka róża rozkwita

Straszny zbieg okoliczności kto by pomyślał?

Męża na swój sposób lubiła. Może raczej była od niego zależna? Dlatego tak skrzętnie to ukrywała, nie chciała podgryzać ręki, która ją karmi

Tym boleśniejsze było wszystko to, co się wydarzyło.

Gdyby powiedziała, że pokochała i odchodzi do swojego łysego zająca może dałoby się to jakoś zrozumieć i przeżyć.

Albo przyznała się do jednorazowego wyskoku: wybacz, kochanie, szatan mnie podkusił! Może nawet Lech by wybaczył był wielkoduszny. Ale już nie był jej.

A tu zdrada plus morze kłamstw o mamie. Tak misternie tkanych przez długie tygodnie!

To wyglądało wręcz na przestępstwo z premedytacją. I z pewnością byłoby to okolicznością obciążającą wyrok

Iwonka płakała, błagała, obiecywała, powoływała się na sumienie. Ale Lech był nieugięty: powiedział koniec i koniec! Tacy właśnie są polscy Mikołaje

W końcu się rozwiedli: Lech pozostał z całkowitą pewnością swojej racji. Żałował tylko jednego: że nie zrobił awantury od razu w Sylwestrową noc

A przecież byłby efekt jak z filmu! Do czego prowadzi nadmierna grzeczność i uprzedzenia?

Ale cóż i tak wyszło nieźle. Czyż nie?