W życiu wszystko wraca na swoje miejsce… Mąż złożył pozew o rozwód i wrócił do byłej!

W życiu wszystko wraca… Mąż złożył pozew o rozwód i wrócił do swojej byłej!

Myślałam, że jestem mistrzynią w grze zwanej miłością. Jednak życie dało mi bolesną lekcję: każde działanie ma swoje konsekwencje i prędzej czy później trzeba za to zapłacić.

Wyszłam za mąż mając 25 lat — ani za wcześnie, ani za późno. Chęć uniknięcia powrotu do rodzinnego prowincjonalnego miasteczka, gdzie każdy mnie obserwował, skłoniła mnie do pozostania w Warszawie. Tu mogłam cieszyć się anonimowością, o której od dawna marzyłam.

Chłopak przyjaciółki…

Mowa o Wojtku. Wysoki, o brązowych oczach, był chłopakiem mojej szkolnej przyjaciółki, Magdy. To tylko podsycało we mnie chęć zdobycia go. Wojtek chyba też nie miał nic przeciwko flirtowi za plecami Magdy.

W ten sposób, żartując, zaczęliśmy się spotykać, gdy był jeszcze z Magdą. Nie ograniczałam się w znajomościach i tego nie ukrywałam. Wojtek wiedział, że nie jest jedynym w moim życiu, ale on również był związany, prawda?

Pewnego dnia Wojtek zauważył, jak wysiadam z samochodu innego mężczyzny. Czekając, aż ten odjedzie, podszedł do mnie i powiedział, że musimy porozmawiać. Oznajmił, że nie chce się mną dzielić z innymi, że nie wyobraża sobie życia z inną kobietą. Zaproponował rozstanie z Magdą i wspólne życie ze mną. Pomysł mi się spodobał, zwłaszcza że rozwiązywał problem mieszkania i pozwalał mi na droczenie się z wyniosłą Magdą.

Zamieszkaliśmy razem, ale po kilku tygodniach zaczęłam się nudzić; pragnęłam różnorodności i emocji. Uświadomiłam sobie to, gdy przypadkowo spotkałam Piotra — jednego z dawnych chłopaków, z którym miałam wiele zabawy. Poszliśmy na kawę, zrelaksowaliśmy się i znaleźliśmy się w jego mieszkaniu. Było to zabawne i odświeżające. Po dwóch tygodniach powtórzyliśmy to i zaczęliśmy się spotykać dla przyjemności, bez zobowiązań.

Stopniowo wróciłam do poprzedniego stylu życia, spotykając się z różnymi mężczyznami. W końcu opuściłam Wojtka, zostawiając kartkę: „Nie chcę już z tobą mieszkać”. Prosto i bez wyjaśnień.

Niespodziewany zwrot…

Miesiąc później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Przerażona, wróciłam do Wojtka. Gdy dowiedział się o ciąży, zaproponował małżeństwo. Zgodziłam się, nie czując szaleńczej miłości, ale uznając to za najrozsądniejsze i najprostsze rozwiązanie. Poza tym pozwalało mi to uniknąć powrotu do nudnego prowincjonalnego miasteczka.

Rok po urodzeniu syna znów byłam w ciąży — kolejny chłopiec. Opieka nad dwójką małych dzieci i prowadzenie domu pochłaniały cały mój czas. Wojtek dużo pracował, był ambitny i często zostawał do późna w pracy. Może po prostu nie spieszyło mu się do wracania do zirytowanej żony i hałaśliwych dzieci. Nie byłam miłym towarzystwem: zmęczona, zirytowana, bez chwili dla siebie. Czekałam na powrót Wojtka, by zacząć narzekać.

Ale… trzeba było zapłacić.

Może zastanawiasz się, kto jest ojcem mojego starszego syna. Wojtek czy ktoś z moich byłych? Uważałam to za nieważne. Może Wojtek, a może nie. Mówiłam sobie: „Wszyscy popełniają błędy, byłam młoda, to nie było celowe…”

Do dziś nie wiem, kto jest ojcem mojego starszego syna, i raczej nigdy się nie dowiem. Wszyscy wierzą, że to Wojtek — i on sam, i syn, i nasi bliscy.

Ale czy to ma znaczenie, skoro Wojtek przestał się interesować dziećmi? Nie dlatego, że miał wątpliwości co do ich ojcostwa. Pewnego wieczoru, gdy dzieci miały 4 i 2 lata, wróciłam do domu i znalazłam kartkę: „Złożyłem pozew o rozwód. Nic już między nami nie wychodzi”.

Rozwiedliśmy się. Teraz sama wychowuję dzieci. Wojtek płaci alimenty, które ledwo wystarczają. Przynajmniej zostawił nam mieszkanie — możemy tam mieszkać, dopóki dzieci nie osiągną pełnoletności.

A Wojtek ożenił się ponownie… z Magdą. I teraz czekają na swoje pierwsze dziecko.