W zestawie z byłą!

Andrzeju, nie możesz po prostu wyrzucić dziecka! To mała dziewczynka, w obcym mieście. Czy wiesz, co może się jej stać? drżał głosem pełnym oburzenia Andrzej. Jesteś jej matką! Pomyśl, co by zrobił ktoś z Kacprem!

Kacper nie zachowuje się tak, odparła Jagoda. Ma może czternaście, ale bezczelności ma trzydzieści. Jeśli ma odwagę zwodzić starszą ciotkę, to sama dotrze aż na dworzec.

Jagoda czuła, że może przesadza. Nie ma biletów dla córki Andrzeja, nie zna nikogo w tym mieście. Właściwie wystawiała dziewczynkę na pastwę losu. Ale już było jej to obojętne. Nie mogła dłużej znosić tego małego diabelka w sukience.

Kiedyś Andrzej wydawał się Jagodzie oddechem świeżego powietrza. Jej pierwszy związek nie był całkiem klapą, lecz miłości w nim brakowało. Z Sergiuszem, pierwszym mężem, wyszła z kalkulacją. Był spadkobiercą zamożnych rodziców, żył na bogato, nie zamartwiając się o jutro, i troszczył się o Jagodę.

Uważała, że taki człowiek idealnie nadaje się do zakładania rodziny, bo ich dzieci nie będą niczego potrzebować. O własnych uczuciach myślała dopiero na końcu. Brakło iskr w relacji, więc cóż? Życie nie jest bajką, nie każdy kocha się po uszy. Co prawda człowiek dobry, nie zranisz się.

Częściowo Jagoda miała rację: ich jedyny syn, Kacper, naprawdę nie potrzebował niczego. Gdy dorósł i stał się bardziej samodzielny, rodzice nagle zdali sobie sprawę, że są dla siebie prawie obcymi. Nie mieli wspólnych zainteresowań, nie mieli tematów do rozmowy. Jagoda nawet wyjeżdżała na wakacje sama, osobno od Sergiusza. Sergiusz, nawiasem mówiąc, przestał się w niej zakochiwać, nie pozostały żadne uczucia.

Na początku próbowali żyć ramię w ramię jak dobrzy przyjaciele. Ten plan runął z hukiem. Irrytowało Jagodę w Sergiuszu wszystko: jak zostawia kałuże w łazience po prysznicu, jak chrapie, jak je, nawet jak oddycha. Sergiusz natomiast zaczął interesować się młodymi dziewczynami, spotykał się z nimi i nazywał to pigułką przeciw nudzie.

W efekcie rozwiedli się. Sergiusz zostawił jedną z kamienic żonie i synowi. Pierwszy czas Jagoda przyzwyczajała się do życia w pojedynkę, po nowemu, a potem zapragnęła miłości. Chociażby raz w życiu.

Z tym marzeniem wyruszyła na portal randkowy, lecz nie wytrzymała długo. Mężczyźni pojawiali się różni. Ktoś nie odnalazł się do czterdziestu i nie pracował, ktoś obrażał byłe partnerki, a ci, którzy wydawali się normalni, znikali po pierwszej randce. Jagoda nie rozumiała przyczyny, dopóki jeden z nowo poznanych nie rozejrzał kurtynę tajemnicy.

Kolejna randka była po prostu ohydna. Po godzinie mężczyzna zaczął nachodzić i całować się. Nie powstrzymało go nawet to, że Jagoda otwarcie powiedziała: to za szybko. Potem nalegał, by zaprosić ją do siebie. Kobieta po chwili zrozumiała sytuację i uciekła, tłumacząc, że musi pojechać po syna do szkoły.

Rozstali się. Lecz późnym wieczorem Jagoda otrzymała wiadomość w prywatnym czacie:

Czy nie mogłaś od razu wszystkiego powiedzieć? Zmarnowałem tylko czas na ciebie. Rozwiedzione nie interesują mnie.

Mówiła tak, kiedy siedzieli w kawiarni. Najprawdopodobniej nie chodziło o syna, lecz etykieta rozwiedziona zgasiła w Jagodzie wszelką ochotę do dalszych poszukiwań. Dla mężczyzn to poważny minus, nawet jeśli syn ma piętnaście lat i latem zarabia więcej niż niektórzy potencjalni zalotnicy.

Jagoda już prawie postanowiła, że jej marzenie zostanie przekreślone. Jednak najprzyjemniejsze zdarza się niespodziewanie.

Spotkała Andrzeja na przyjęciu u przyjaciółki Marii. Galanterował się, nalewał jej szampana, podawał sałatki. Śmiał się, kiedy Jagoda żartowała, a na koniec poprosił o numer.

Maria ostrzegła:

Jagodo, uważaj. Z nim w pakiecie są była żona i córka.

Jagoda nie zadrżała.

No i co? Nie jestem już dziewczyną, odparła. W życiu wszystko się zdarza.

Później Andrzej delikatnie wyjaśnił, że nie mógł zamieszkać z byłą żoną, a Jagoda zrozumiała, że jego była regularnie wywoływała kłótnie. To ją zaskoczyło człowiek taki cichy, łagodny. Skąd więc mogły wynikać konflikty?

Wkrótce poznała odpowiedź, i nie spodobała się jej.

Jasiu, dzisiaj trochę się spóźnię. Muszę wstawić się do Wiktorii. Poprosiła, żebym zebrał rower dla Kristyny, ostrzegł Andrzej.

Było to już trzeci raz w tygodniu, kiedy Andrzej się spóźniał. Wiktoria nie mogła samodzielnie wymienić żarówki. Na początku Jagoda podchodziła do tego ze zrozumieniem: kobieta dopiero po rozwodzie przyzwyczaja się do nowego życia, tak jak kiedyś ona. Z czasem jednak irytacja rosła.

Znasz moje podejście. Czy nie możesz po prostu powiedzieć jej nie? Zaczynam podejrzewać, że między wami coś się dzieje.

Jagodo, bój się Boga! Nie mogę zostawić Kristyny. Rodziny się rozpadają, a dzieci zostają, rozumiesz

Rozumiem. Nie mam nic przeciwko, żebyś pomagał, ale bez wiecznych wyjazdów. Po prostu wyślemy Wiktorii pieniądze na fachowca. Twoja obecność nie jest konieczna.

No, Jagodo

Bez Jagodo. Jedziesz do domu, albo zostajesz u Wiktorii na zawsze.

Nie bez walki, Jagoda wywalczyła swój punkt. Andrzej przestał wstępować do byłej żony, lecz wciąż chciał widywać córkę, więc Kristyna przyjeżdżała w weekendy, a każdy jej pobyt był próbą wytrzymałości dla Jagody.

Podczas pierwszej nocy dziewczynka zażądała, by ojciec spał w jej pokoju zawsze. Boję się sama. Potem wylała na siebie cały flakon drogich perfum z szafki Jagody. Trzeci raz zaczęła kaprysować jedzenie.

Nie będę tego jeść powiedziała Kristyna, odpychając talerz. To nie smakuje. Mama gotuje lepiej.

Chodź głodna, nie wytrzymała Jagoda. Nie będę tańczyć przed tobą. Idź do mamy.

Wypędzacie mnie? Powiem mamie, że nie karmili mnie tutaj! zagniewana Kristyna skrzyżowała ręce na klatce piersiowej.

Dziewczynki mruknął Andrzej. Nie kłótnijmy się. Zamówię pizzę.

Po każdym spotkaniu z Kristyną w domu wybuchały kłótnie. Dziewczynka zachowywała się, jakby Jagoda nie była jej mamą, i traktowała dom obcych jak własny. Kobieta rozumiała: dziewczynka chce, by ojciec częściej przyjeżdżał, a może nawet wrócił do mamy. Metodycznie wywierała wpływ na relacje ojca.

Może w innym mieście musisz z nią iść rzuciła kiedyś przyjaciółka. A ja cię ostrzegałam.

Nie myślałam, że spotkasz rozwiedzione z męskim przyczepkiem westchnęła Jagoda.

Zatem rozważyła przeprowadzkę. Syn już mieszkał sam, w innym mieście. Nic nie trzymało jej w tym miejscu.

W końcu przeprowadzili się na południowy zachód, do małego domku na skraju miasteczka, niedaleko Bałtyku. Dwa lata płynęły w ciszy, spokoju i przyjemności rodzinnego życia. Lecz nagle

Jagodo, nie gniewaj się nieśmiało zaczął Andrzej. Wiktoria dzwoniła. Prosiła, żebym wziął Kristynę na letnie wakacje, przynajmniej na miesiąc. Ma problemy zdrowotne, lekarz zalecił morze, a wyjazd wiesz, drogi.

Jagoda patrzyła na męża jak baran na nowe wrota.

Nie! Tylko nie Kristyna! wykrzyknęła.

Jagodo rozmawiałem z nią, wszystko zrozumiała i obiecała się nie zachowywać tak.

Na początku Jagoda opierała się, ale ostatecznie poddała się. To była córka ukochanego mężczyzny, którego nie widziała od dawna. Może naprawdę się zmieniła?

Niestety nie.

Pierwszy tydzień dziewczynka zachowywała się spokojnie, siedząc w pokoju albo spacerując z ojcem. Potem zaczęło się.

Kristyno, nie mogłabyś chodzić po domu w obuwiu ulicznym? Nie mamy takiej tradycji.

Ojej, zapomniałam zdjąć, odpowiedziała z uśmiechem. Tu i tak jest brudno.

Kristyna bez pytania przyprowadzała gości, brała jedzenie, które Jagoda prosiła nie dotykać, słuchała głośno wideo nocą. Gdy proszono ją o ciszę, tłumaczyła, że zapomniała słuchawek, ale jeśli dostaną nowe, oczywiście uszanuje prośby. Często narzekała mamie, co powodowało, że Wiktoria telefonowała do Jagody z kłótniami.

Cierpliwość Jagody pękła, kiedy Kristyna przypadkowo rozbiła filiżankę, tę samą, którą Kacper podarował jej przy pierwszej wypłacie. Było to wyjątkowo bolesne.

Och, co z tego? Jakbyście mieli mało filiżanek, zorganizowali mi małe męczeństwo wzruszyła ramionami Kristyna.

Tego dnia Jagoda powiedziała mężowi, że nie zamierza już tego znosić. Tak, radykalnie, ale wystarczyło jej to, by usunąć małego łobuza ze swojej przestrzeni.

Andrzej stanął w obronie córki.

Jagodo, może ona ma rację, ale to wciąż dziecko. Ty jesteś dorosła. Mogłabyś spróbować znaleźć wspólny język, wytrzymać raz w roku, w końcu argumentował. A tak to chyba nie zależy ci, co będzie ze swoją córką.

Jagoda spędziła noc w pokoju gościnnym, nie chciała widzieć Andrzeja w sąsiednim łóżku. Rano odkryła, że ani mężczyzna, ani jego córka nie ma w domu.

Nic nie byłoby straszne, gdyby nie fakt, że Andrzej zniknął na trzy dni. Najwyraźniej wybrał się z Kristyną na wszelki wypadek. Nie odbierał telefonów, nie pisał. Jagoda mogła jedynie spekulować, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami.

Pojawił się dopiero po czterech dniach.

No to jadę do domu. Czekaj, będę jutro, o szóstej wieczorem zwyczajowo doniósł Andrzej.

Jagoda mogła udawać, że wszystko w porządku, tak jak kiedy odwiedzał byłą co drugi dzień. Lecz wojna w jej sercu rosła; Andrzej wyraźnie nie był po jej stronie.

Andrzeju, nie obrażaj się, ale jedź z powrotem do Wiktorii. Są ludzie, którym razem jest lepiej, a osobno nudno. Wydaje mi się, że to właśnie wy.

Jagodo, co się stało? Wszystko w porządku, po prostu zawiozłem córkę.

Byłoby fajnie, gdyby w ogóle nie przyjeżdżała. Albo gdybyś postawił ją na miejsce. Nie zrobiłeś tego przez te wszystkie lata. Nie, Andrzeju, mam dość walki w własnym domu i w naszym związku.

Andrzej próbował ją przekonać, lecz Jagoda pozostała nieugięta. Nie dowiedziała się, czy zdradza ją, czy po prostu tkwi pod obcasem Wiktorii i Kristyny. Nie sprawdzała jego profili w mediach społecznościowych.

Kiedyś Jagoda pragnęła miłości. Co zrobić, gdy mężczyzna obok kocha bardziej siebie, wygodę i półśrodki? Jagoda postanowiła zacząć od miłości do samej siebie. Śledzenie byłych nie wpisuje się w tę definicję.