W zestawie z byłą dziewczyną

Jadwiga, nie możesz po prostu wyrzucić dziecka! To mała, w obcym mieście. Rozumiesz, co się z nią może stać? Andrzej mówił drżącym głosem, pełnym oburzenia. Jesteś przecież matką! Pomyśl, co by się stało, gdyby ktoś tak potraktował Kamila!

Wiesz, Kacper nie zachowuje się w ten sposób odpowiedziała Jadwiga. Ma może czternaście lat, ale obyczajowo nie dorasta. Jeśli ma wystarczająco odwagi, by drwić z dorosłej ciotki, to sama dotrze do dworca.

Jadwiga wiedziała, że przesadza. Nie ma biletu dla córki Andrzeja, nie zna nikogo w tym mieście. Właściwie wystawiała dziewczynkę na pastwę losu. Ale zaczęło jej to już przeszkadzać. Nie mogła dłużej znosić tego małego diabelstwa w spódnicy.

Kiedyś Andrzej wydawał się Jadwidze oddechem świeżego powietrza. Jej pierwszy związek nie był totalną katastrofą, ale miłości w nim nie było. Za Szymona, pierwszego męża, Jadwiga poślubiła z myślą o racjonalnym układzie. Był on spadkobiercą zamożnych rodziców, żył na pełnej petardzie, nie myśląc o niczym, a przy tym dbał o Jadwigę.

Myślała, że taki człowiek idealnie nadaje się do założenia rodziny ich potomkowie nie będą mieli braków. Własnych uczuć Jadwiga rozważała dopiero na końcu. Nie było iskry w związku, więc cóż? Życie nie jest bajką, nie każdy kocha się do szaleństwa. Przynajmniej facet był dobry, nie zraniłby jej.

W pewnym stopniu była w tym racja: ich jedyny syn, Kacper, naprawdę niczego nie potrzebował. Gdy dorósł i stał się bardziej samodzielny, rodzice nagle zrozumieli, że są sobie prawie obcy. Nie mieli wspólnych zainteresowań, brakowało tematów do rozmowy. Jadwiga nawet same wyjeżdżała na wakacje, oddzielnie od Szymona. Szymon z kolei stracił zapał, uczucia przestały istnieć.

Na początku próbowali żyć obok siebie jako dobrzy przyjaciele. Próba ta rozpadła się z hukiem. Jadwigę denerwowało w Szymonie wszystko: jak zostawia kałuże w łazience po prysznicu, jak chrapa, jak je, a nawet jak oddycha. Szymon natomiast zaczął interesować się młodymi dziewczynami, spotykał się z nimi i nazywał to tabletka na nudę.

W efekcie rozwiedli się. Szymon zostawił jedną z mieszkań żonie i synowi. Pierwsze tygodnie Jadwiga przyzwyczajała się do życia w pojedynkę, a potem znów poczuła potrzebę miłości. Chociażby raz w życiu.

Z tą myślą wzięła się na portal randkowy, ale szybko się poddała. Mężczyźni podsuwały się jej różnie. Jedni nie mogli się odnaleźć do czterdziestki i nie pracowali, inni obrażali byłe partnerki, a ci, którzy wydawali się normalni, znikali po pierwszej randce. Jadwiga nie rozumiała przyczyny, dopóki jeden z nowych znajomych nie podsunął jej kawałka układanki.

Kolejna randka była po prostu obrzydliwa. Po godzinie mężczyzna zaczął nachodzić, całować się. Nie powstrzymało go to, że Jadwiga jasno powiedziała: to za szybko. Potem nalegał, by zaprosić ją do domu. Kobieta pojąwszy, co się dzieje, wymknęła się, tłumacząc, że musi pojechać po syna do szkoły.

Rozstali się, lecz późnym wieczorem Jadwiga otrzymała prywatną wiadomość:

Nie mogłeś od razu wszystkiego powiedzieć? Zmarnowałem tylko czas na ciebie. Nie interesują mnie rozwiedzione z przyczepką.

Wypowiedział to, kiedy siedzieli w kawiarni. Najpewniej nie chodziło o syna, a etykietka rozwiedzona zabiła w Jadwidze ochotę dalszych poszukiwań. Dla mężczyzn to naprawdę ciężka przeszkoda, nawet jeśli syn ma piętnaście lat i latem zarabia więcej niż niektórzy potencjalni kawalerowie.

Jadwiga już zamierzała położyć kres swoim marzeniom, kiedy wydarzyło się coś przyjemnego.

Spotkała Andrzeja na urodzinach przyjaciółki, Marii. On galancko podawał jej szampana, serwował sałatki, uśmiechał się, gdy Jadwiga żartowała, a pod koniec poprosił o numer.

Maria ostrzegła wtedy:

Jadwiga, uważaj. On ma byłą i córkę w pakiecie.

Jadwigę to nie zmartwiło.

I co? Ja też nie jestem dziewczyną odparła. W życiu zdarza się wszystko.

Później Andrzej delikatnie wyjaśnił, że nie mógł dojść do porozumienia z żoną; według niego była ona stałym źródłem kłótni. To go zaskoczyło bo Andrzej wydawał się miły, spokojny, łagodny. Skąd więc takie konflikty?

Wkrótce ujawniła prawdę i nie spodobała się jej.

Aniu, dziś nieco się spóźnię. Muszę wpaść do Wiktorii. Poprosiła, żebym zebrał rower dla Krysii uprzedził Andrzej.

To nie był pierwszy raz. W ciągu ostatniego tygodnia Andrzej spóźniał się już trzeci raz. Wiktoria nie potrafiła sama wymienić żarówki. Najpierw Jadwiga próbowała to zrozumieć: kobieta niedawno się rozwiodła i przyzwyczaja do nowego życia, tak jak kiedyś ona. Z czasem jednak zaczęło to ją irytować.

Wiesz, jak do tego podchodzę. Nie możesz po prostu powiedzieć jej nie? Mam wrażenie, że między wami coś się dzieje.

Aniu, bój się Boga! Po prostu Nie mogę zostawić Krysii. Rodziny się rozpadają, a dzieci zostają, rozumiesz

Rozumiem. Nie mam nic przeciwko temu, że pomagasz, ale bez ciągłych wyjazdów. Poślijmy Wiktorii pieniądze na fachowca, nie musisz tam być osobiście.

No więc, Jad

Żadnych Jad. Albo jedziesz do domu, albo zostajesz u Wiktorii na stałe.

Bez walki udało się Jadwidze wymusić swój sposób. Andrzej przestał odwiedzać byłą, lecz wciąż chciał widywać się z córką, więc Krysia przyjeżdżała na weekendy. Każda wizyta była dla Jadwigi próbą wytrzymałości.

Podczas pierwszej nocy dziewczynka zażądała, by ojciec spędzał noc w jej pokoju. Zawsze. Boję się zostawać sama. Potem wyciągnęła flakon drogich perfum i rozlała je na siebie. Trzeci raz zaczęła marudzić z jedzenia.

Nie będę tego jeść odrzuciła Krysia, odciągając talerz. To nie smakuje. Mama robi lepsze jedzenie.

To chodź głodna, traciła cierpliwość Jadwiga. Albo jedź do mamy.

Wasze mnie wypędzacie? Powiem mamie, że tutaj mnie nie nakarmiły! Krysia skrzyżowała ręce w gniewie.

Dziewczynki zaczął z marszem Andrzej. Nie kłóćmy się. Zamówię pizzę.

Po każdym spotkaniu z Krysią w domu wybuchały kłótnie. Nie słuchała, dawała wyraźnie do zrozumienia, że Jadwiga nie jest jej mamą, i zachowywała się w domu jak właścicielka. Kobieta pojąła: dziewczynka chce, by tata częściej przyjeżdżał lub wrócił do mamy. Działała więc metodycznie, podsycając relację z ojcem.

No, teraz będziesz musiała uciekać do innego miasta powiedziała kiedyś przyjaciółka. A ja ci mówiłam.

Nie myślałam, że będą rozwiedzione z przyczepką męską westchnęła Jadwiga.

Jednak podjęła radę przyjaciółki pod serio. Po co nie przeprowadzić się? Syn już mieszkał osobno, w innym mieście. Nic nie trzymało jej tutaj.

W efekcie przenieśli się do innej części kraju, do domku na obrzeżach Gdańska, niedaleko morza. Dwa lata mijały w spokoju: cisza, słońce i możliwość cieszenia się życiem we dwoje. Lecz potem

Aniu, nie gniew się nieśmiało zaczął Andrzej. Wiktoria dzwoniła. Poprosiła, żebym wziął Krysię na wakacje, przynajmniej na miesiąc. Ma problemy zdrowotne, lekarz zalecił wypoczynek nad morzem, a wyjazd wiesz, kosztowny. A Vika ma urlop zimowy.

Jadwiga patrzyła na męża jak baran na nowe wrota.

Nie! Tylko nie Krysię! wybuchnęła.

Jad Rozmawiałem z nią. Zrozumiała i obiecała się poprawić.

Najpierw Jadwiga opierała się, ale w końcu uległa. To przecież córka ukochanego mężczyzny. Nie widziała jej od dawna. Może Krysia naprawdę się zmieniła?

Niestety nie.

Pierwszy tydzień dziewczynka zachowywała się cicho, siedząc w pokoju albo spacerując z ojcem. Potem zaczęła.

Krysiu, nie mogłabyś chodzić po domu w obuwiu ulicznym? U nas tak nie robi się.

Ojej, zapomniałam zdjąć odpowiedziała z uroczym uśmiechem. Po prostu i tak jest brudno.

Krysia sama przywoływała gości, brała jedzenie, które Jadwiga prosiła, by nie dotykała, oglądała głośno filmy po nocach. Gdy proszono ją o ciszę, twierdziła, że zapomniała słuchawek, ale że gdy kupią nowe, już będzie respektować zasady. Dodatkowo ciągle narzekała mamie, przez co Wiktoria telefonowała do Jadwigi w kłótniach.

Cierpliwość Jadwigi wyczerpała się, gdy Krysią rzekomo przypadkowo rozbiła filiżankę. Tę samą, którą Kacper podarował jej na pierwszą wypłatę. Było to wyjątkowo bolesne.

No i co? Jakbyśmy mieli mało filiżanek, to nam przygoda wzruszyła ramionami Krysia.

Tego dnia Jadwiga powiedziała mężowi, że już nie wytrzyma. Było to radykalne, ale nie mogła dłużej znosić obecności małego zawadiaka na swojej ziemi.

Andrzej stanął w obronie córki.

Jad, może ona ma rację w pewnych sprawach, ale to wciąż dziecko. Ty jesteś dorosła. Mogłabyś spróbować dojść do porozumienia, choćby raz w roku rzekł. A tak to wygląda, jakbyś nie przejmowała się, co stanie się z moją córką.

W tę noc Jadwiga spała w gościnnym pokoju, nie chcąc widzieć Andrzeja. Rano obudziła się i odkryła, że ani męża, ani jego córki nie ma w domu.

Nic nie groziło, gdyby Andrzej zniknął na trzy dni. Najwyraźniej pojechał z Krysią na wszelki wypadek. Cały ten czas nie odbijał telefonu ani wiadomości. Jadwiga mogła tylko spekulować, co tak naprawdę się dzieje poza jej oczyma.

Powrócił dopiero po cztery dni.

No więc jedzie w końcu do domu. Będę za sobą, zobaczysz, wrócę jutro przed szóstą zwyczajowo poinformował Andrzej.

Jadwiga mogła udawać, że wszystko gra, tak jak wtedy, gdy codziennie wyjeżdżał do byłej. Ale już nie chciała tej wojny Zwłaszcza że Andrzej nie stał po jej stronie.

Andrzeju, nie obrażaj się, ale jedź z powrotem do Wiktorii. Są ludzie, którym razem jest ciasno, a osobno nudno. Myślę, że tak właśnie jest w waszym wypadku odpowiedziała Jadwiga.

Jad, po co tak? Wszystko w porządku. Po prostu odwoziłem córkę.

Byłoby w porządku, gdyby w ogóle nie przyjeżdżała. Albo gdybyś postawił ją w miejscu. Nie zrobiłeś tego przez wszystkie te lata. Nie, Andrzeju, mam dość ciągłej walki w domu i w związku z tobą.

Andrzej próbował ją przekonać, ale Jadwiga nie ustąpiła. Nie dowiedziała się, czy zdradza ją, czy po prostu jest pod butem Wiktorii i Krysii. Nie sprawdzała jego profili w mediach społecznościowych.

Tak, kiedyś Jadwiga pragnęła miłości. Ale co zrobić, gdy mężczyzna obok kocha bardziej siebie, swój komfort i półśrodki? Jadwiga postanowiła zacząć od miłości do samej siebieW końcu zrozumiała, że najważniejsze jest kochać siebie i podążać własną ścieżką.