W tej rodzinie nie masz miejsca

Dzisiaj stało się… Matka wpadła w furię. „Ciębie tu nie ma! – głos Elżbiety dzwonił wściekłością. – Rozumiesz? W tej rodzinie twoje miejsce zniknęło!”

– Elu, uspokój się – Marek próbował wtrącić, lecz żona go uciszyła.

– Cicho! Milczeniem pozwalałeś latami, by uważała, że wszystko jej wolno!

Stałam w progu salonu, walizkę w dłoni. Twarz miałam bladą, usta drżały, lecz wzrok zachowałam wyniosły.

– Dobrze, mamo. Niech będzie jak chcesz.

– Nie nazywaj mnie mamą! – wrzasnęła Elżbieta. – Córkę mam jedną, i to nie ty!

Marek ciężko opadł w fotel, zakrywszy twarz rękami. Spojrzałam na ojca, licząc na choć słowo obrony. Milczał.

– Tato? – szepnęłam.

– A jakże, Aniu, może bez tej ostrości? – podniósł w końcu głowę. – Pomówmy spokojnie.

– O czym? – Elżbieta porwała ze stołu fotografię, ciskając nią o podłogę. Szkło rozprysło się. – Okryłaś hańbą naszą rodzinę! Całe miasto wytyka nas palcami!

Spojrzałam na rozbitą ramkę. Zdjęcie sprzed Nowego Roku – szczęśliwa rodzina, uśmiechnięte twarze. Dziś to był okrutny żart.

– Mamo… Elżbieto – sprostowałam – ja nie winna, że tak wyszło.

– Nie winna? – matka podeszła bliżej. – Romansujesz z żonatym mężczyzną! Rozbijasz rodzinę! A teraz jeszcze dziecko jego nosisz!

Instynktownie przycisnęłam dłoń do brzucha. Brzemienna byłam krótko, lecz wieść obiegła nasze miasteczko.

– Kocham go – rzekłam cicho.

– Kochasz! – przedrzeźniała Elżbieta. – Czterdziestoletniego dziada z trójką pociech! Co w tobie takiego, że dla ciebie żony porzuci?

Pobladłam jeszcze bardziej.

– On mnie kocha. Zamieszkamy razem.

– Gdzie? – spytała kąśliwie matka. – Tu? W moim domu? Sądzisz, że wpuszczę tu tego… tego błazna?

– Elżbieto, dość – wtrącił Marek. – To wciąż nasza córka.

– Nasza? – żona zwróciła się do męża. – Ja takich dziewcząt nie rodziłam! Chowałam ją, na studia posłałam, pracę znalazłam. A ta? Zauroczyła się pierwszym lepszym guzdłałą!

Postawiłam walizkę na podłodze.

– Witold nie jest pierwszym lepszym. Znamy się ponad rok.

– Ach, ponad rok! – klasnęła w dłonie Elżbieta. – Rok mnie okłamywałaś! Mówiłaś o robotę, a sama do kochanka biegałaś!

– Nie kłamałam, tylko…

– Tylko co? Ukrywałaś? Toż to oszustwo!

Marek podniósł się i podszedł do okna. Za szybą mżył deszcz, szare chmury zwisały nisko nad dachami.

– Aniu – rzekł, nie odwracając się – a co ten Witold gada? Czyżby się rozwodził?

– Pewnie, że rozwodzi. Złożył papiery do sądu.

– Złożył papiery – powtórzyła Elżbieta. – A rodzinę już zniszczył. Dzieci bez ojca zostaną.

– Nie mieli miłości – próbowałam tłumaczyć. – Dawno żyli obok siebie. Mówił, że małżeństwo z rozsądku, nie z uczucia.

– Jasne, że mówił! – zaśmiała się matka. – Wszyscy żonaci tak mówią! Żon nie kochają, dzieci nie chcieli, zmuszono ich! A potem, gdy się nakażą z kochanką, do rodziny wracają!

– Witold nie taki – uparłam się.

– Wszyscy tacy! – odcięła Elżbieta. – Myślisz, życia nie znam? Ile takich historyj widziałam! Obiecują złote góry, a potem znikają, gdy tylko o ciąży się dowiedzą!

Wzdrygnęłam się.

– On wie o dziecku. I radością przejęty.

– Radością? To gdzież on teraz? Czemu nie stanął przy tobie? Nie broni umiłowanej?

– On… On w delegacji. Wróci za tydzień.

– Jak wygodnie – zauważyła zjadliwie Elżbieta. – Wybrał się właśnie wtedy, gdy wszystko wyszło na jaw.

Spuściłam wzrok. Zdziwiłam się sama, że Witold wyjechał tego dnia, gdy postanowiłam się zwierzyć. Twierdził, że wyjazd zaplanowany.

– Elu, może nie śpieszmy się z osądem? – poprosił Marek. – Dajmy Ani czas na rozeznanie.

– Na rozeznanie? – żona spojrzała na męża jak na szaleńca. – Ona już za nas zdecydowała! Zaszła w ciążę z żonatym! Całe miasteczko wie, że córka Marka Sowińskiego żyje z cudzym małżonkiem!

– Nie żyjemy razem – szepnęłam. – Jeszcze nie.

– Ach, jeszcze nie! Ale dzieciak już jest! Nieślubny dzieciak! Czy pojmujesz, co to znaczy?

Podniosłam głowę.

– Znaczy to, że będę matką. Nie dbam, co sąsiedzi myślą.

– Nie dbasz? – Elżbieta chwyciła się za serce. – Ja dbam! Ja tu żyję, pracuję! Będą mnie obmawiać! Powied
Wszystko mi się w głowie poplątało, gdy deszcz za oknem przestał być tylko szarugą, a stał się ostatecznym znakiem, że moje wyobrażenie o miłości jest jak jego krople na szybie – rozpływająca się iluzja.