W Sylwestra przyszła sąsiadka: – Mogę wpaść na chwilę? Nie dali mi wypłaty. W domu pustka, nawet do herbaty dzieciom nic nie mam. Siedzę sama z chłopcami, a przecież oni chcą poczuć święta…

W Nowy Rok przyszła sąsiadka: Czy mogę wejść na chwilę?
Nie wypłacili mi pensji, w domu pusto, nawet nie mam czego dzieciom do herbaty podać.
Siedzę sama z chłopcami, a im przecież też się marzy świętowanie…
Anna stała przy kuchence, z satysfakcją podziwiając kaczkę z pomarańczami, właśnie wyjętą z pieca.
Zapach był tak intensywny, że aż chciało się zamknąć oczy i głęboko oddychać.
Od rana czarowała nad ptakiem: podlewała go sokiem, pilnowała temperatury, ani na moment nie opuszczała kuchni.
Efekt był doskonały.
Paweł, chodź zobacz!
zawołała męża.
Paweł wszedł do kuchni, zagwizdał i pokiwał głową z uznaniem:
Aniu, to wygląda jak w najlepszej restauracji!
A jakże uśmiechnęła się zadowolona.
Teraz przełożę na półmisek, ozdobię będzie jak z okładki.
Delikatnie przeniosła kaczkę na duży ceramiczny talerz, ułożyła wokół cząstki pomarańczy, dołożyła gałązki rozmarynu.
Wszystko wyglądało jak z magazynu kulinarnego.
Stół był już zastawiony: trzy sałatki jarzynowa, śledź pod pierzyną i grecka, kanapki z łososiem, talerz wyborowych serów i wędlin, owoce w misie winogrona i kiwi.
Na osobnej tacy leżały domowe kotlety i ziemniaki.
My chyba otwieramy bankiet zażartował Paweł.
Nie, spokojnie odpowiedziała Anna.
Po prostu chcę uczcić Nowy Rok jak człowiek.
Pracowaliśmy cały rok, możemy sobie pozwolić na święto.
Mąż objął ją za ramiona:
Zgadzam się.
Dawno tak nie świętowaliśmy.
Rzeczywiście, w ostatnich latach oszczędzali na remont.
Teraz remont był już za nimi, zarobki się ustabilizowały, można było wreszcie pozwolić sobie na prawdziwą uroczystość.
Anna starannie układała sztućce, wyjmowała kryształowe kieliszki, które zwykle stały w szafie.
Wszystko musiało być piękne i odświętne.
O dziesiątej wieczorem stół był gotowy.
Małżonkowie przebrali się, usiedli naprzeciw siebie.
Paweł rozlał napoje.
Za nas?
Za nas.
Stuknęli się kieliszkami.
Anna spróbowała sałatki wyszła wyśmienicie.
Paweł wziął kawałek kaczki i przewrócił oczami z zachwytu:
Co za smak!
Aniu, jesteś czarodziejką.
Było jej miło.
Ten stół, ten ciepły wieczór, spokój i czas bez pośpiechu wszystko wydawało się najprawdziwszym szczęściem.
Dokładnie o jedenastej usłyszeli dzwonek do drzwi.
Spojrzeli na siebie z zaskoczeniem.
Kto mógł przyjść o takiej porze?
Paweł poszedł otworzyć.
Na progu stała sąsiadka Iwona z dwoma synami.
Wyglądała na zagubioną, miała zaczerwienione oczy.
Paweł, wybaczcie, że tak…
zaczęła niepewnie.
Czy mogę wejść na chwilę?
Czuję się fatalnie.
Co się stało?
spytał ostrożnie.
Wszystko naraz…
Iwona zapłakała.
Nie wypłacili pensji.
Pracowałam bez umowy i oszukali mnie tuż przed świętami.
W domu pusto, dzieciom nawet do herbaty nic nie mam.
Przyjaciółki miały wpaść nie przyszły.
A chłopcy chcą choć trochę święta…
Synowie stali za nią chudzi, w znoszonych swetrach, cisi.
Paweł był bezradny.
Wygonić sąsiadkę z dziećmi w sylwestrową noc nie wypadało.
Zapraszamy, powiedział.
Zaraz zawołam Anię.
Gdy Anna zobaczyła gości, od razu zrozumiała: ich spokojny wieczór dobiegł końca.
Witaj, Iwonko…
chłopcy.
Aniu, przepraszam, że tak wpadliśmy, sąsiadka nerwowo pocierała oczy.
Naprawdę nie mamy gdzie pójść.
Tylko chwilę, dosłownie dwadzieścia minut?
Anna spojrzała na dzieci.
Bez słowa patrzyły na kuchnię, skąd rozchodziły się zapachy.
Siadajcie do stołu, westchnęła ciężko.
Goście weszli i wszystko zaczęło się dziać bardzo szybko.
Mamo, zobacz ile jedzenia!
zachwycił się starszy syn.
A łosoś można?
spytał młodszy.
Siadajcie, rzuciła Anna.
Chłopcy usiedli.
Starszy chwycił udko kaczki ręką:
Ciociu Aniu, mogę?
Nie czekając na odpowiedź, ugryzł.
Młodszy już zajadał kanapki z łososiem.
Ale pyszne!
oznajmił uradowany.
Mamo, jeszcze mogę?
Iwona nie powstrzymała synów, sama zaczęła nakładać im jedzenie:
Jedzcie chłopcy, jedzcie.
W domu tylko makaron był, trzeba normalnie pojeść.
Chłopcy jedli szybko i łapczywie.
Starszy zjadł połowę sałatki jarzynowej, młodszy pochłonął cały łosoś.
Potem przyszła kolej na wędliny, sery, szynkę.
Po kilku minutach talerz z wędlinami był pusty.
Anna patrzyła, jakby śniła zły sen.
Paweł próbował załagodzić sytuację:
Ale macie apetyt, chłopaki!
Nikt nie słuchał.
Teraz jedli kaczkę.
Duże kawałki znikały jeden po drugim.
Macie chleb?
spytał starszy.
Anna bez słowa przyniosła chleba.
Chłopcy zrobili z niego kanapki.
Iwona też nie krępowała się nakładała sałatki, próbowała kaczkę, brała kotlety.
Przepraszam, że tak, mówiła z pełną buzią.
Ale rozumiecie, dzieci głodne.
Po dwudziestu minutach ze świątecznego stołu zostały tylko resztki.
Sałatki zniknęły, kaczka została rozebrana, łosoś, sery, wędliny i owoce wszystko pożarte przez nieproszonych gości.
Anna siedziała nieruchomo z kamiennym wyrazem twarzy.
Dwa dni spędziła w kuchni, wydała niemało pieniędzy, włożyła serce i duszę, marząc o spokojnym święcie z mężem.
W końcu dostała coś zupełnie innego.
Gdy zegar wskazywał za piętnaście dwunasta, Iwona wstała od stołu:
To już czas.
Dziękujemy bardzo!
Naprawdę uratowaliście nas!
Chłopcy też się szykowali do wyjścia.
Młodszy w biegu złapał ciastko i spytał:
Czy mogę je zabrać?
Bierz, odpowiedziała Anna zmęczona, nawet nie spojrzawszy.
Goście wyszli, wymienili tylko zwykłe życzenia.
Drzwi się zamknęły.
Anna i Paweł znów zostali na kuchni, patrząc milcząco na coś, co jeszcze pół godziny temu było świątecznym stołem.
Na talerzach tylko okruchy, salaterki puste, owoce zniknęły całkowicie.
Zostało tylko kilka mandarynek w misie.
Widziałeś to?
cicho spytała Anna.
Widziałem, równie cicho odpowiedział Paweł.
W pół godziny zjedli wszystko.
Absolutnie wszystko, co szykowałam dwa dni.
Aniu
Nawet dobrze nie podziękowali.
Żaden.
Po prostu brali, jedli i żądali więcej.
Paweł objął żonę.
Anna nie płakała tylko patrzyła na puste talerze, próbując zrozumieć, co się wydarzyło.
W rytmie dzwonów o północy stuknęli się kieliszkami.
Ale święto było bezpowrotnie zepsute, podobnie jak nastrój.
Następnego dnia Anna sprzątała na kuchni: zmywała naczynia, zbierała resztki z tego, co zostało.
W zasadzie, z tego, co można w ogóle nazwać resztkami.
Wiesz Paweł, powiedziała, rozumiem, że ludzie mają trudności.
Rozumiem, że nie wypłacili jej pensji.
Ale czemu ona nie zatrzymała chłopców?
Czemu nie powiedziała: Dość, to nie nasze?
Nie wiem, wzruszył ramionami mąż.
Może naprawdę byli głodni.
Głodni to jedno, odpowiedziała spokojnie Anna.
A chciwość to zupełnie co innego.
Oni nie jedli, oni brali, jakby już nigdy nie mieli zobaczyć jedzenia.
Paweł milczał, więc Anna mówiła dalej:
I ta Iwona…
Siedzi, wzdycha, udaje nieszczęśliwą, a sama podsuwa talerze dzieciom: Jedzcie, chłopcy.
Czy myśli, co zostanie nam?
Wieczorem, pierwszego stycznia, Anna spotkała Iwonę na klatce.
Ta uśmiechnęła się radośnie:
Aniu, cześć!
Szczęśliwego Nowego Roku jeszcze raz!
Dziękuję za wczorajszą gościnę!
Anna spojrzała na zadowoloną twarz sąsiadki i coś w niej ostatecznie pękło.
Witaj, powiedziała sucho, mijając ją obojętnie.
Iwona zdziwiona patrzyła za nią.
Anna wyrzuciła śmieci i wróciła do domu.
Spotkałaś Iwonę?
spytał Paweł.
Tak.
I jak?
Nie będę już z nią rozmawiać.
Niech poszuka innych sponsorów.
Minęło kilka dni.
Anna kilka razy mijając sąsiadkę w windzie i na klatce, zawsze odwracała się, udając, że nie widzi.
Iwona próbowała zagadywać odpowiadała milczeniem.
Aniu, może już przestań się gniewać?
powiedział Paweł pewnego wieczoru.
Nie gniewam się, odparła spokojnie Anna.
Po prostu zrozumiałam, że litość to zły doradca.
Żałowaliśmy, wpuściliśmy.
W zamian mamy pusty stół i zniszczone święto.
Ale oni naprawdę mieli trudną sytuację
Paweł, Anna spojrzała poważnie, trudności nie dają prawa tracić sumienie.
Można było poprosić o herbatę, trochę jedzenia.
Ale oni pożarli wszystko.
I nawet szczerze nie przeprosili.
Mąż westchnął nie było sensu się kłócić.
Minął miesiąc.
Relacje z sąsiadką nie wróciły do poprzednich.
Anna witała się oschle lub całkiem ignorowała.
Iwona żaliła się innym, że Anna nabrała się na wyższe sfery, lecz Ania miała to gdzieś.
Tamten Nowy Rok zapisał się jej w pamięci na zawsze.
Pusty stół, zadowolone twarze nieproszonych gości i własne poczucie pustki.
I Anna postanowiła: nigdy więcej nie wpuszczać do domu ludzi, którzy mylą gościnność z okazją do zysku.