W ślad za marzeniami

– Krzysiek, no czego ci brakuje? Spójrz tylko – polski – dwója, matematyka – pała, a z lektury w ogóle uciekłeś! Dlaczego się nie uczysz i ciągle wagaryzujesz? Co ja mam z tobą zrobić, niezdaro! – po raz kolejny zmartwiła się Elżbieta, przeglądając szkolny dziennik syna-ósmoklasisty.

– Nie wiem. – ponuro odparł nastolatek i odwrócił się od matki.

– Ela, daj chłopakowi spokój! Literatura, biologia… Ja też kiedyś wagary stroiłem i jakoś wyszedłem na ludzi! – dobiegł z drugiego pokoju pijany głos męża Jacka, leżącego na kanapie.

– I bardzo widać! Mogłeś z synem po męsku porozmawiać, ale przecież nie masz czasu – bo ty trzy dni z rzędu nie trzeźwiejesz! – krzyknęła Elżbieta.

– No i co z tego?! Mam prawo! Nie piję twoich pieniędzy! A poza tym, u Zdzicha była impreza! Jubileusz, jeśli cię to interesuje! – odpowiedział Jacek, opadł na poduszkę i znów zasnął.

…Elżbieta urodziła się w inteligenckiej rodzinie. Rodzice wpajali córce nie tylko dobre maniery, ale i zadbali o właściwe wychowanie. Ela pilnie uczyła się w szkole, dostała się na prestiżowy wydział. Tylko przez złośliwy los spotkała Jacka.

Poznali się na studenckiej imprezie. Elżbieta była na czwartym roku, a Jacek już skończył zawodówkę i zatrudnił się w fabryce. Ela od razu zauważyła przystojnego chłopaka o wyrazistych oczach. Jacek wyglądał trochę starzej niż jego wiek. Wtedy jeszcze nie przypuszczała, jak ten człowiek zburzy jej uporządkowane życie.

Zaczęli się spotykać, a pobrali się latem, gdy Elżbieta zdała wszystkie egzaminy i obroniła pracę dyplomową. Z początku było w miarę dobrze, ale Ela już wtedy nie lubiła, że mąż nie opuszcza żadnej okazji do picia. Każdy, nawet najmniejszy pretekst, stawał się dla Jacka powodem do hucznej biesiady…

W pewnym momencie Elżbieta zrozumiała, że popełniła błąd – zupełnie do siebie nie pasowali. Postanowiła się rozwieść. Ale los znów zadecydował inaczej – kobieta dowiedziała się, że jest w ciąży.

Nie zdecydowała się na aborcję. Zostawić dziecko bez ojca też nie było dobrym wyjściem. Optymistka z natury, Elżbieta wierzyła, że narodziny dziecka zmienią Jacka. Ale gdy ten pijany przywlókł się do szpitala, z goryczą zrozumiała – nic się w nim nie zmieni.

Tak też było. Jacek pił często i dużo. W domu pomagał byle jak, bo albo wychodził na imprezy z kumplami, albo odsypiał.

Elżbieta szczególnie nie narzekała, dźwigała wszystko sama: ciężko pracowała, zarabiała nieźle, w mieszkaniu było czysto, synowi Krzysiowi poświęcała uwagę. Ale im chłopak starszy, tym bardziej przypominał ojca. Ela nie widziała w nim siebie: uczył się niechętnie, z zajęć dodatkowych kompletnie rezygnował.

W siódmej klasie całkiem się rozwydrzył.

– Elżbieto Andrzejewna, porozmawiajcie z synem. Na lekcjach się wymądrza, nie słucha, a o ocenach już lepiej nie mówić… Płakać się chce… – takie uwagi regularnie słyszała od wychowawczyni. Po każdym zebraniu szła do domu i w myślach miała do siebie pretensje, że coś robi nie tak, że gdzieś zawodzi.

Z początku Krzysiek tłumaczył się i obiecywał poprawę. Ale słowa pozostawały słowami.

Skończył gimnazjum. O liceum nie było mowy. Musiał iść do szkoły zawodowej. Elżbieta z przerażeniem widziała, że syn idzie dokładnie tą samą drogą co ojciec. A Jacek w tym czasie już zupełnie się stoczył. Kobieta regularnie wyciągała go z ciągów, znosiła kłótnie, a co gorsza – chodziła do fabryki i prosiła, żeby męża nie zwalniali.

W szkole zawodowej Krzysiek też sobie nie radził: wagary, chamstwo wobec nauczycieli, kłótnie z kolegami. Matce w domu oznajmiał, że nauka mu nie leży.

– Mamo, może rzucić szkołę i pójdę z ojcem do fabryki? Od razu będę zarabiać. – pewnego dnia zaproponował.

– Synku, co ty mówisz? Zarabiać? Nie, trzeba skończyć szkołę, potem możesz się dalej kształcić. Czy naprawdę chcesz żyć tak jak tata?

– No a co w tym złego? Tata żyje normalnie.

– Właśnie! Co w tym złego? Czego się czepiasz syna, jak rzep psiego ogona? Chłopak chce pracować, niech pracuje! Tym bardziej, że mamy dla niego miejsce. – wtrącił się Jacek.

Elżbiecie udało się przekonać syna, by jednak skończył szkołę. Biegała do nauczycieli, błagała, by przymknęli oko na jego zachowanie.

Jakoś ukończył szkołę i zaraz zaczął mówić o pracy w fabryce. Ela odradzała, bo w myślach widziała, czym to się skończy. Tym bardziej, że Krzysiek był uderzająco podobny do ojca – wyglądem i charakterem. Kobieta z przerażeniem zauważała, że po niej nie ma w nim nic. To był syn Jacka.

Ale jak każda matka, do końca miała nadzieję, że syn się opamięta. Los znów jednak nie był łaskawy. Potwierdziły się jej najgorsze obawy – syn zatrudnił się z ojcem na tę samą zmianę i zaczęli pić razem.

Pewnego dnia Elżbieta wróciła z pracy. Ledwie weszła do mieszkania, gdy potknęła się w przedpokoju. Automatycznie włączyła światło…

Na podłodze leżał kompletnie nieprzytomny Krzysiek. Kobieta uklękła, próbując go obudzić:

– Krzysiu, co z tobą? Synku, źle ci? – zaniepokoiła się, już sięgając po telefon.

– E, mama… Daj spokój, zmęczony jestem… Zostaw mnie. – machnął ręką i znów zasnął.

Elżbieta poczuła woń alkoholu. Syn był wstawiony do nieprzytomności. Upadł w przedpokoju, bo nie dał rady dojść do łóżka. Tak robił kiedyś Jacek.

Przeszła dalej. W kuchni, oparty o stół, drzemał pijany Jacek. Chciała go obudzić i urządzić awanturę, ale w ostatniej chwili zrezygnowała.

Wzięła torbę i wyszła. Szła powoli chodnikiem, nie wiedząc dokąd. Bliskich przyjaciół, u których mogłaby się wygadać, nie miała. Dotarła do pobliskiego parku i usiadła na ławce. Jesień była ciepłaWtem psinka o imieniu Burek podbiegła do niej, merdając ogonem, a za nią szedł uśmiechnięty mężczyzna, który zapytał, czy może przysiąść się obok, i wtedy Elżbieta poczuła, że być może los dał jej jeszcze jedną szansę.