W poszukiwaniu szczęścia na wakacjach

**Wakacje za szczęściem**

Cały rok marzymy o urlopie, przygotowujemy się, wierzymy, że wrócimy szczęśliwi. A często bywa odwrotnie…

Już w maju Krzysztof z Kasią zaczęli planować wakacje. Wybierali miejsce, szukali noclegów. Kasia marzyła o piaszczystych plażach w Kołobrzegu. Tam płytka woda ciągnie się niemal kilometr, jest ciepło. Idealnie dla małego Wojtusia.

— Chcesz jechać z dzieckiem? — spytał sucho Krzysztof.

— Pytasz, jakby to tylko moje dziecko. No tak. A co? Ludzie jeżdżą nawet z niemowlakami.

— Jeśli nie ma z kim zostawić. A my mamy mamę. Poproś ją, żeby posiedziała z wnukiem, zobaczysz, nie odmówi. Wszystkie nieprzespane noce, pieluchy i kaprysy weźmiemy ze sobą. Jakie to będą wakacje?

Kasia zgadzała się z mężem, ale nie wyobrażała sobie rozstania z synem na dziesięć dni.

Mama stanęła po stronie Krzysztofa.

— Jedźcie sami, odpocznijcie. On malutki, tylko się zmęczycie, a on i tak nic nie zrozumie.

— Patrz, jaki hotel wybrałem. A widok z okna? Z wyższych pięter widać morze. — Krzysztof odwrócił laptop ekranem do Kasi.

— Jaka różnica, co widać z okna? Jedziesz nad morze, a nie oglądać je z pokoju — powiedziała Kasia. — Tam kamieniste plaże, nie poleżysz.

— Na co są leżaki? Przynajmniej nie będziemy znosić piasku do pokoju.

Krzysztof zawsze znajdował odpowiednie argumenty. A Kasia zawsze ustępowała, bo kochała go bez pamięci. Jaka różnica, gdzie jechać, jaka plaża, byle z nim. Przez dwa i pół roku wspólnego życia nic się nie zmieniło.

— Myślę, że najlepiej lecieć samolotem. Drożej, ale szybciej — stwierdził Krzysztof.

A Kasia myślała tylko o rozstaniu z Wojtusiem. Choć mały, szybko zrozumie, że mamy nie ma, będzie tęsknił, płakał. Czy mama sobie poradzi?

— Więc rezerwuję hotel? — oderwał ją od myśli mąż.

— Tak, oczywiście.

Mieli różne wyobrażenia o wszystkim, nawet o rodzinie. Krzysztof wcześnie stracił rodziców, wychowywali go dziadkowie. Dziadek odszedł, gdy kończył szkołę. Babcia przeżyła go o dwa lata.

Gdy się poznali, Krzysztof już mieszkał sam. Prawie od razu Kasia się do niego wprowadziła, razem remontowali, urządzali swoje przyszłe gniazdko. Wszyscy zazdrościli Kasi.

— Masz fart, Kasieńka. Przystojny narzeczony, do tego z mieszkaniem, bez teściowej na głowie. Uważaj, żeby cię nie porwali — żartowała przyjaciółka.

— A może ty? — śmiała się Kasia.

— Czemu nie? Też jestem ładna.

Pierwsze rozczarowanie przyszło miesiąc po ślubie, przed urodzinami Kasi, gdy Krzysztof powiedział żonie wprost, żeby nie zapraszała mamy.

— Przyjdą znajomi, będzie się z nami nudzić.

— To przecież i jej święto. Urodziła mnie tego dnia, wychowała. Jak jej to powiem? — oburzyła się Kasia.

— Zaproś ją następnego dnia. Usiądziemy, napijemy się herbaty z tortem.

Kasi się to nie podobało, ale kochała Krzysztofa i nie chciała się z nim kłócić. Mama, jeśli była urażona, nie dała po sobie poznać. Przyszła następnego dnia, wręczyła piękny serwis do herbaty. Krzysztof sypnął komplementami, ucałował ją w policzek, dziękował za córkę. Wszystko się ułożyło, awantury nie było.

I tak już zostało, że na wszystkie święta zbierali się u nich znajomi Krzysztofa. Wielu z nich nie miało swoich mieszkań, żyli na wynajmie lub z rodzicami. A mama nie była zapraszana.

— Jeśli kochasz, trzeba akceptować człowieka takim, jaki jest. On wyrósł bez rodziców, nie rozumie wartości rodziny — tłumaczyła mama. — Tym bardziej nie kłóćcie się przeze mnie. Co to za święto? Żona musi być mądra i cierpliwa. Zaczniesz się awanturować, nic dobrego z tego nie wyniknie. Masz syna, potrzebuje ojca, a sama trudno wychowasz dziecko, wierz mi.

Kasia zostawiała Wojtusia z mamą, a sama biegała po sklepach. Po porodzie przytyła, sukienki stały się za małe, potrzebny był nowy kostium. Pewnego dnia kręciła się przed lustrem w nowej, jasnej sukience.

— Podoba mi się? Jak się opalę, będzie bomba. — Kasia odwróciła się od lustra do Krzysztofa.

— Nic specjalnego. Jesteś w niej jakaś blada. Dodaje ci objętości — powiedział mąż, ledwo na nią spojrzawszy.

Jakby ją zimną wodą oblało. Obróciła się do lustra i przyglądała się krytycznie swojej sylwetce. Przed ślubem była chuda, zgrabna, pełna energii. Karmiąc piersią, zaokrągliła się.

— Wcześniej podobało ci się, że biust mi urósł — powiedziała urażona.
Sukienka już jej się nie podobała. Zdejmowała ją, chowała do szafy.

— Nie gniewaj się. Ale kolor rzeczywiście nie twój — próbował naprawić sytuację Krzysztof.

Zbliżał się dzień wyjazdu. Kasia po cichu pakowała rzeczy. Starała się nacieszyć synem, nie wypuszczała go z rąk. Żałowała, że zgodziła się jechać bez niego. Lepiej odłożyć wyjazd na rok, nikt bez południa nie umrze. Wojtusiowi też by się przydało pluskać w morzu, biegać po gorącym piasku, opalić się, nabrać sił. Nic straconego, jak podrośnie, na pewno pojadą wszyscy razem. Krzysiek nauczy syna pływać. Jeśli tylko…

Kasia przestraszona odgoniła myśl, która narodziła się w jej głowie. Skąd to przyszło? Nigdy się nawet nie pokłócili na poważnie. Kochają się. *Żadnych „jeśli”* — rozkazała sobie.

Starała się jeść mniej, codziennie wpatrywała się w lustro, czy nie schudła. I wiedziała, że nawet jeśli schudnie, nigdy nie wróci do tej, w której Krzysztof się zakochał.

Zawieźli syna do mamy w drodze na lotnisko. Krzysztof niecierpliwie czekał, aż Kasia naokłada go pocałunkami na pożegnanie.

— Wystarczy. Żegnasz się, jakbyś wyjeżdżała na zawsze. — Mama zabrała malca. — Już się krzywi, czuje. Idźcie, zanim się rozpuści — machnęła ręką.

Krzysztof cieszył się jak dziecko. W samolocie żartował ze stewardesami. Kasia już wcześniej zauważyła, że gdy tylko pojawiła sięKasia spojrzała na niego, czując, jak jej serce pęka po raz ostatni, i odwróciła się, wiedząc, że to koniec ich wspólnej drogi.