W poszukiwaniu szczęścia na wakacjach

**Wakacje za szczęściem**

Cały rok marzymy o urlopie, przygotowujemy się, mamy nadzieję, że wrócimy z niego szczęśliwi. Ale często bywa odwrotnie…

Jeszcze w maju Krzysztof z Agnieszką zaczęli planować wakacje. Wybierali, gdzie pojadą, gdzie się zatrzymają. Agnieszka marzyła o piaszczystych plażach w Gdańsku. Tam płytka woda sięga niemal kilometra, a morze jest ciepłe. Idealne dla małego Jasia.

– Chcesz jechać z dzieckiem? – sucho zapytał Krzysztof.

– Pytasz, jakby to tylko moje dziecko było. No tak. A co? Ludzie jeżdżą nawet z niemowlakami.

– Jeśli nie ma z kim zostawić. A my mamy mamę. Poproś ją, żeby posiedziała z wnukiem, zobaczysz, nie odmówi. Wszystkie nieprzespane noce, pieluchy i kaprysy zabierzemy ze sobą. Jakie to będą wakacje?

Agnieszka zgadzała się z mężem, ale nie potrafiła sobie wyobrazić rozstania z synkiem na całe dziesięć dni.

Mama stanęła po stronie Krzysztofa.

– Jedźcie sami, odpocznijcie. On jest mały, tylko się zmęczycie, a on i tak nic nie zrozumie.

– Zobacz, jaki hotel wybrałem. A widok z okna? Z wyższych pięter widać morze. – Krzysztof odwrócił laptop ekranem do Agnieszki.

– Jaka różnica, jaki widok z okna? Jedziesz nad morze, a nie żeby patrzeć na nie z pokoju – powiedziała Agnieszka. – Tam są kamieniste plaże, nie da się leżeć.

– A leżaki po co? Za to nie będziemy wnosić piasku do pokoju.

Krzysztof zawsze miał odpowiednie argumenty. A Agnieszka zawsze ustępowała, bo kochała go szaleńczo. Jaka różnica, gdzie jechać, jaka plaża, byle z nim. Od dwóch i pół roku ich wspólnego życia nic się nie zmieniło.

– Myślę, że najlepiej lecieć samolotem. Drożej, ale szybciej – stwierdził Krzysztof.

A Agnieszka myślała o rozstaniu z Jasiem. Choć mały, szybko zorientuje się, że mamy nie ma, będzie tęsknił, płakał. Czy mama sobie poradzi?

– To zamawiam ten hotel? – oderwał ją od rozmyślań mąż.

– Tak, oczywiście.

Mieli różne wyobrażenia o wszystkim, nawet o rodzinie. Krzysztof wcześnie stracił rodziców, wychowali go dziadkowie. Dziadek odszedł, gdy kończył szkołę. Babcia przeżyła go o dwa lata.

Gdy się poznali, Krzysztof już mieszkał sam. Prawie od razu Agnieszka się do niego wprowadziła, razem robili remont, urządzali swoje przyszłe gniazdko. Wszyscy zazdrościli Agnieszce.

– Masz szczęście, Agnisia. Przystojny narzeczony, a do tego z własnym mieszkaniem, bez irytującej teściowej. Uważaj, nie trzaskaj drzwiami, bo ci odbiją – radziła koleżanka.

– A może ty? – śmiała się Agnieszka.

– No co? Też jestem ładna.

Pierwsze rozczarowanie przyszło miesiąc po ślubie, przed urodzinami Agnieszki, gdy Krzysztof powiedział żonie wprost, żeby nie zapraszała mamy.

– Przyjdą znajomi, będzie się z nami nudzić.

– To też jej święto. Urodziła mnie tego dnia, wychowała. Jak mam jej to powiedzieć? – oburzyła się Agnieszka.

– Zaproś ją następnego dnia. Posiedzimy, napijemy się herbaty z ciastem.

Agnieszce się to nie podobało, ale kochała Krzysztofa i nie chciała się z nim kłócić. Mama, jeśli była urażona, nie okazała tego. Przyszła następnego dnia, podarowała piękny serwis do herbaty. Krzysztof sypnął komplementami, pocałował ją w policzek, dziękował za córkę. Wszystko się ułożyło, awantury nie było.

I tak się przyjęło, że na wszystkie imprezy w ich domu zbierali się znajomi Krzysztofa. Wielu z nich nie miało swoich mieszkań, żyli na wynajmie lub z rodzicami. A mamę nie zapraszali.

– Jeśli kochasz, trzeba przyjąć człowieka takim, jakim jest. Wychował się bez rodziców, nie rozumie wartości rodziny – mówiła mama. – Tym bardziej nie kłóć się o mnie. Co tam urodziny. Żona musi być mądra i cierpliwa. Zaczniesz się kłócić, nie licz na dobre. Masz syna, on potrzebuje ojca, a sama trudno wychowasz dziecko, wierz mi.

Agnieszka zostawiała Jasia z mamą, a sama biegała po sklepach. Po porodzie przytyła, sukienki stały się za małe, potrzebny był nowy kostium. Kiedyś kręciła się przed lustrem w nowej, jasnej sukience.

– Podoba ci się? Jak się opalę, będzie bomba. – Agnieszka odwróciła się od lustra do Krzysztofa.

– Niby nic. Jesteś w niej jakaś blada. Dodaje ci ciała – powiedział mąż, ledwo na nią spojrzawszy.

Poczuła się, jakby oblał ją zimny prysznic. Obróciła się do lustra i przyjrzała się krytycznie swojemu odbiciu. Przed ślubem była chuda, szczupła, pełna energii. Karmiąc piersią, zaokrągliła się.

– Wcześniej podobało ci się, że biust się powiększył – powiedziała urażona.

Sukienka już jej się nie podobała. Zdjęła ją i schowała do szafy.

– Nie gniewaj się. Ale kolor naprawdę nie twój – próbował naprawić sytuację Krzysztof.

Zbliżał się dzień wyjazdu. Agnieszka powoli pakowała rzeczy. Starała się nacieszyć synem, nie wypuszczała go z rąk. Żałowała, że zgodziła się jechać bez niego. Lepiej odłożyć wyjazd na rok, nikt bez południa nie umrze. Jasiowi też by się przydało popluskać w morzu, pobiegać po gorącym piasku, opalić się, nabrać sił. Nic, podrośnie, na pewno pojadą wszyscy razem. Krzyś nauczy syna pływać. O ile…

Agnieszka przestraszona odgoniła natrętAgnieszka wzięła głęboki wdech, otarła łzy i powiedziała cicho: „Już nigdy więcej nie pozwolę ci złamać mojego serca”, po czym zamknęła za nim drzwi, wiedząc, że dla niej i Jasia zaczyna się teraz nowe życie.