W poszukiwaniu szczęścia na wakacjach

Nareszcie wakacje – cały rok marzyliśmy o tym urlopie, przygotowywaliśmy się, mieliśmy nadzieję, że wrócimy szczęśliwi. A jednak…

Już w maju Krzysztof z Zosią zaczęli planować wyjazd. Wybierali cel, szukali hotelu. Zosia marzyła o piaszczystych plażach w Kołobrzegu – płytka woda, ciepło, idealne dla małego Jasia.

– Chcesz jechać z dzieckiem? – spytał oschle Krzysztof.

– Pytasz, jakby to był tylko mój syn. Tak, a co? Ludzie jeżdżą nawet z niemowlętami.

– Jeśli nie ma z kim zostawić. A my mamy mamę. Poproś ją, na pewno się zgodzi. Całe noce, pieluchy i histerie – to ma być wypoczynek?

Zosia wiedziała, że mąż ma rację, ale nie wyobrażała sobie rozstania z Jasiem na dziesięć dni.

Mama stanęła po stronie Krzysztofa.

– Jedźcie sami, odpocznijcie. Malec i tak nic nie zapamięta, a wy tylko się zamęczycie.

– Zobacz, jaki hotel znalazłem. A widok? Z góry widać morze. – Krzysztof odwrócił laptop ekranem do Zosi.

– Co za różnica, co widać z okna? Jedziemy nad morze, a nie oglądać je przez szybę – odparła Zosia. – Tam kamieniste plaże, nie da się leżeć.

– Po co są leżaki? Za to nie będziemy znosić piasku do pokoju.

Krzysztof zawsze miał argumenty. A Zosia zawsze ustępowała, bo kochała go bez pamięci. Jaka różnica, gdzie i jaki piasek, byle z nim. Przez dwa i pół roku małżeństwa nic się nie zmieniło.

– Najlepiej lecieć samolotem. Drożej, ale szybciej – rzucił Krzysztof.

A Zosia myślała tylko o Jasiu. Choć mały, szybko zauważy jej brak, będzie tęsknił, płakał. Czy mama da radę?

– To rezerwuję? – oderwał ją od myśli mąż.

– Tak, oczywiście.

Mieli różne spojrzenie na wszystko, nawet na rodzinę. Krzysztof wcześnie stracił rodziców, wychowywali go dziadkowie. Dziadek odszedł, gdy kończył szkołę. Babcia przeżyła go dwa lata.

Gdy się poznali, Krzysztof już mieszkał sam. Zosia prawie od razu się wprowadziła, razem remontowali, urządzali swoje przyszłe gniazdko. Wszyscy jej zazdrościli.

– Miałaś fart, Zocha. Przystojniak, do tego z własnym M – mówiła koleżanka. – Tylko nie daj się odbić, bo znajdę chętnych.

– Ty na przykład? – śmiała się Zosia.

– A co? Też nie brzydka.

Pierwsze rozczarowanie przyszło miesiąc po ślubie, przed jej urodzinami, gdy Krzysztof oznajmił, że nie zaprosi mamy.

– Będą znajomi, będzie się nudziła.

– To i jej święto. Urodziła mnie tego dnia, wychowała. Jak jej to powiem? – oburzyła się Zosia.

– Zaproś ją następnego dnia. Usiądziemy, zjemy ciasto.

Zosi się to nie podobało, ale kochała Krzysztofa i nie chciała kłótni. Mama, nawet jeśli była urażona, nie pokazała tego. Przyszła nazajutrz z pięknym serwisem do herbaty. Krzysztof zasypał ją komplementami, pocałował w policzek, dziękował za córkę. Wszystko się ułożyło.

I tak już zostało – na każde święta zjawiali się jego kumple. Wielu nie miało własnych mieszkań, mieszkali na wynajmie lub z rodzicami. A mamy nie zapraszali.

– Jeśli kochasz, trzeba akceptować człowieka takim, jaki jest – mówiła mama. – Wychował się bez rodziców, nie rozumie wartości rodziny. Nie kłóćcie się przez mnie. Żona powinna być cierpliwa i mądra. Zaczniesz wojnę, źle się to skończy. Masz syna, on potrzebuje ojca, a sama nie dasz rady.

Zosia zostawiała Jasia z mamą, a sama biegała po sklepach. Po porodzie przytyła, stare sukienki były za ciasne, potrzebny nowy kostium. Pewnego dnia przymierzała jasną sukienkę.

– Podoba ci się? Jak się opalę, będzie totalny odlot. – Zosia odwróciła się od lustra do Krzysztofa.

– Niczego. Jesteś w niej jakaś blada. Dodaje ci objętości – rzucił, ledwo patrząc.

Zimny prysznic. Zosia znów spojrzała w lustro. Przed ślubem była szczupła, zgrabna, pełna energii. Karmiąc, zaokrągliła się.

– Wcześniej podobało ci się, że mam większy biust – powiedziała urażona.
Sukienka nagle przestała się jej podobać. Schowała ją do szafy.

– Nie gniewaj się. Ale kolor rzeczywiście nie twój – próbował ratować sytuację Krzysztof.

Zbliżał się wyjazd. Zosia pakowała się powoli. Wdychała zapach synka, nie wypuszczała go z rąk. Żałowała, że zgodziła się jechać bez niego. Lepiej odłożyć wyjazd, nikt bez południa nie umrze. Jasiowi też by się przydała morska woda, piasek, słońce. Nic straconego – za rok pojadą razem. Krzysiek nauczy syna pływać. Tylko jeśli…

Zosia przegoniła natrętne myśli. Skąd one? Nigdy nie kłócili się na serio. Kochają się. „Żadnych jeśli…” – powiedziała sobie stanowczo.

Jadła mniej, codziennie sprawdzała w lustrze, czy schudła. I wiedziała, że nawet jeśli, już nie wróci do tej dziewczyny, w której zakochał się Krzysztof.

Zawieźli Jasia do mamy w drodze na lotnisko. Krzysztof niecierpliwie czekał, aż Zosia nacieszy się synkiem.

– Wystarczy. Żegnasz się, jakbyś go już nie zobaczyła. – Mama zabrała Jasia. – O, już się krzywi, czuje. Idźcie, zanim się rozbeczy – machnęła ręką.

Krzysztof cieszył się jak dziecko. W samolocie żartował ze stewardesami. Zosia już wcześniej zauważyła, że przy ładnych kobietach od razu zaczynał flirtować. Tyle że małżeństwo to nie czas na takie zabawy. Co będzie dalej?

– Zoś, sok? Zoo-ś! – zawołał Krzysztof.

– Nie, dziękuję.

– No przestań już. Jasiowi z babcią dobrze. Przywieziemy mu muszelki…
Zosia uśmiechnęła się, odganiając czarne myśli.

Pokój w hotelu był mały, ale wygodny. Nawet z klimą. Morze tuż obok.

– Wolność! – Krzysztof podniósł Zosię, zakręcił i rzucił na łóżko. – No to idziemy nad wodę? – Zerwał się jak sprężyna.

– Tak. Tylko się przebiorę…

Plaża pełna ludzi, wszyscy opaleni na ciemZosia spojrzała przez okno na morze, które nagle wydało się jej zimne i obce, i zrozumiała, że najważniejsza podróż dopiero przed nią – ta w głąb siebie, by odzyskać to, co bezpowrotnie straciła, wierząc, że miłość musi boleć.