W POSZUKIWANIU KOCHANKI — Waro, co ty robisz? — zdziwił się mąż, widząc żonę, która podaje mu spodenki i koszulkę. — Nic, po prostu, jak będziesz tu dłużej spał, to wszystkie kochanki już zostaną zabrane! — żona zrzuciła z niego kołdrę i gęsia skórka natychmiast zaatakowała nieprzygotowanego Romka, który aż zadrżał. — O czym ty w ogóle mówisz? — Po twoich wczorajszych słowach, że niedługo znajdziesz sobie kochankę, podjęłam decyzję. Wybiła godzina, Romek. Pół do szóstej: czas wstać i ruszać na front niewierności. — Ja przecież żartowałem. Pokłóciliśmy się, już nie pamiętasz? Wybacz, byłem nie w porządku. — Nie, wszystko dobrze powiedziałeś. To ja zawiodłam. Zaniedbałam nasz ogień namiętności. Całą benzynę wypaliłam na siebie. Teraz została sama popiołu, w którym nawet ziemniaka nie upieczesz, nie mówiąc o czymś więcej. Naprawiam się. Wstawaj. — Wyganiasz mnie z domu? — Pcham cię do działania. Każdego dnia ćwiczysz, aż ten cały tłuszczyk zrzucisz. Kochanka to nie żona, ona nie zniesie przy sobie Michelin man. Wstawaj, powiedziałam! Rozumiejąc, że żona nie ustąpi, Romek posłusznie zsunął się z łóżka i, przepraszając za grzechy sportem, z trudem naciągnął spodenki na bokserki. — Przypomnij, żebyśmy kupili ci kąpielówki. W tych spadochronach to cię z łóżka wywieje. Po dziesięciu minutach biegu wokół bloku pod czujnym okiem „trenerki”, Romek, półżywy, wturlał się do mieszkania, padł na podłogę i, trzymając się zębami dywanu, zaczął czołgać się w stronę łóżka. — A gdzie to? — zatrzymała go żona. — Chcę umrzeć na swoim łóżku we śnie. — Umierać nie można, szukamy kochanki, nie patologa. Marsz pod prysznic. Teraz codziennie co najmniej dwa razy. Mnie nie oszczędzałeś, ale obcej dziewczyny własnymi aromatami nie katuj. I dwa razy dziennie zęby — rano i wieczorem! — dobiegło zza drzwi. — I dobrze umyj głowę, dziś idziemy do studia zdjęciowego. — Po co? — Zrobimy porządne zdjęcie na portal randkowy. Ja nie dam rady cię sfotografować, bo znam cię jak własną kieszeń i przez obiektyw i tak będę widzieć tragarza, piwnego króla i miłośnika smażonych klusek z olejem, a potrzebujemy zdjęcia prawdziwego alfy. — Waro, może już wystarczy? — Nie marnuj słownictwa na mnie, przydadzą ci się na ucho słodkiej dziewczynie. Wybieramy kandydatkę. Tu Romek trochę odżył: lubił czasem pooglądać zdjęcia na portalach randkowych, a tu raz w życiu może to zrobić oficjalnie i bez konsekwencji. Zaczął więc wybierać palcem. — Może ta? — Żartujesz? — A co nie tak? — Romek, na widok twojej kochanki mam się wstydzić za siebie, nie za ciebie. Popatrz, twój stary „maluch” przed sprzedażą lepiej wyglądał. — To może ta? — NIE, to chciałeś powiedzieć? Boże, Romek, jak potem znajomym w oczy spojrzę? Chcę, żebyś miał taki egzemplarz, żebym to ja była zazdrosna. O, patrz, super opcja! — Zwariowałaś? Taka na mnie nawet nie spojrzy… — I co w tobie wyczaiłam przez te piętnaście lat, niezdarny Pinokio? Czym mnie zaciągnąłeś? — Poczuciem humoru? — Romek, szczerze: gdyby śmiech wydłużał życie, to przez twoje żarty już na miesiącu miodowym bym owdowiała. Daj spokój, szukajmy kostiumu — kochankę złapiemy na dobrego garnituru. — Waro, dość już, pogódźmy się. — Tu nie ma kłótni! Kochanka — dowód sukcesu faceta; jego żona to też status. Może na jednej się nie skończy. W galerii Wara zaciągnęła męża do najdroższego butiku i razem rozebrali kilka manekinów. — Waro, te spodnie z marynarką kosztują jak komplet zimowych opon. — Oponę też ci kupimy w aptece, nawet z podwójną ochroną! Żadnych bukietów w domu nie chcę. — WARO!!! — Bezpieczeństwo przede wszystkim, nie wybieramy hulajnogi, tylko nową przyprostokątną w naszym trójkącie. — Szefowi już dzwoniłeś? — W jakiej sprawie? — Oczywiście o podwyżkę! Teraz musisz dwie kobiety utrzymać. Ja wytrzymam na rosole, ale kochanka nie. Tam jest jak z betonem: jedna kolacja, trzy kieliszki wina, pięć gwiazdek w hotelu — oszczędzisz na czymś, to fundament popłynie. Gdy Romek się przebrał i poprawił krawat… — Przystojniak, jak w dniu ślubu — Wara otarła łzę. — Ładnie panu — potwierdziła pani z przymierzalni obok. — Chce pani zabrać? On szuka kochanki. — Dziękuję, ja już mam kochanka — i bezczelnie się uśmiechnęła — nawet trzech. — Romek, takiej to nie bierz, — rzekła surowo Wara. — Musi być wierna i solidna jak karta do innego banku, na którą można spokojnie przelać część środków. Teraz do perfumerii — popsikam cię i możesz latać. Chodzili jeszcze godzinę po galerii, aż Wara stwierdziła, że jest gotowy. — Romek, jesteś gotów. Nawet bez zdjęcia. Idź i pamiętaj wszystko, czego cię nauczyłam: bądź uparty, szarmancki i pewny siebie — jak przy sprzedaży naszego „malucha”. Wara poszła do domu gotować rosół, a Romek ruszył na podryw, do którego go tak pilnie przygotowywano ten cały długi dzień. Po godzinie, w mieszkaniu Wary rozległ się dźwięk domofonu. — Dzień dobry, śliczna dziewczyno. Czy mąż w domu? — głos był nieznajomy, głęboki, namiętny i już przez domofon wywoływał ogień w sercu. — Oj — jęknęła Wara, ledwo utrzymując chochlę. — Nie, poszedł do kochanki. — To może mnie pani wpuści, mam dla pani propozycję. Od tych słodkich tonów Wara rozgrzała się do czerwoności, potem wystygła, w końcu nacisnęła domofon. Po chwili Romek stanął w drzwiach z ogromnym czerwonym bukietem, delikatnie przysunął żonę za talię. — Płakałaś? — zapytał, widząc jej czerwone oczy. — Trochę. Myślałam, że narozrabiałam, ale teraz widzę, że te drzazgi były potrzebne na ognisko. — Skoro tak, pozwoli pani, że ten wieczór spędzimy w towarzystwie czarującego rozmówcy? — w oczach Romka błyszczała namiętność i… chyba pięćdziesiąt gramów koniaku na odwagę. — Zapraszam do restauracji, gdzie opowiem niesamowitą historię o twoim pięknie. To czysta dokumentalna proza, ale polubisz ją. — Ch-ch-cę — wyjąkała Wara, podejmując grę, — tylko rosół zdejmę i rzęsy poprawię. — A ja zamówię taksówkę. — Gdzie jedziemy? — Do restauracji pięciu gwiazdek! — U nas są tylko „Pięć serów”, czyli pizzerie. — To do nich! Dla mojej kochanki — tylko najlepsze. — A twoja żona nie będzie zazdrosna? — Postaramy się, żeby była — mrugnął Romek. W POSZUKIWANIU KOCHANKI, czyli jak żona zrobiła z męża Casanovę i wysłała na podbój randkowej Warszawy

W POSZUKIWANIU KOCHANKI

Weronika, co ty wyprawiasz? zdziwił się mąż, gdy żona podała mu szorty i podkoszulek.
Nic takiego. Jak będziesz dłużej spał, to wszystkie kochanki przepadną! odpowiedziała, zrywając kołdrę z bezbronnego Romana, na którego natychmiast napadły ciarki.
Co ty w ogóle mówisz?
Po twoich wczorajszych słowach, że niedługo znajdziesz sobie kochankę, podjęłam decyzję. Godzina wybiła, Roman. Jest wpół do szóstej: czas wstawać i ruszać na pole walki namiętności.
Ale ja przecież żartowałem. Pokłóciliśmy się, pamiętasz? Przepraszam, byłem nie w porządku.
A skądże znowu, wszystko miałeś rację. To ja się zaniedbałam. Nasz ogień namiętności przegasiłam, całe paliwo zużyłam na siebie. Teraz tylko popiół, w którym nawet ziemniaka nie upieczesz. Naprawiam swój błąd. Wstawaj.
Wyrzucasz mnie z domu?
Wpycham cię na trening. Codziennie masz ćwiczyć, dopóki nie zrzucisz brzucha. Kochanka to nie żona ona nie zniesie przy sobie oponki Michelin. Wstawaj, nie dyskutuj!
Roman, wiedząc, że żona nie odpuści, posłusznie zszedł z łóżka i pociągnął na siebie szorty na rodzinne slipy.
Przypomnij, żebyśmy ci kąpielówki kupili. W takich majtasach, to cię z łóżka kochanki zdmuchnie pierwszy lepszy przeciąg.
Po dziesięciu minutach truchtania wokół bloku pod czujnym okiem trenerki, półżywy Roman dotarł z powrotem do mieszkania, padł na podłogę i zaczął czołgać się w stronę łóżka.
Gdzie się pełzniesz? zatrzymała go żona.
Chciałem umrzeć we własnym łóżku podczas snu.
Śmierć nie wchodzi w grę, szukamy kochanki, nie patologoa. Marsz pod prysznic. Teraz bierzesz prysznic dwa razy dziennie. Mnie nie żałowałeś, przynajmniej obcej kobiecie nie funduj swoich naturalnych aromatów. I zęby myjesz rano i wieczorem! już zza drzwi dobiegł głos Weroniki. I głowę porządnie wyszoruj, idziemy dziś do fotografa.
Po co?
Zrobić dobre zdjęcie na portal randkowy. Ja cię nie sfotografuję obiektywnie, bo znam cię za dobrze zawsze widzę w obiektywie sterownika dźwigu, piwnego króla i wielbiciela smażonych ziemniaków z masłem. A tu trzeba zrobić zdjęcie prawdziwego samca alfa.
Weronika, może już wystarczy tych żartów?
Szkoda twoich słów, zachowaj sobie na łaskawe powitania z kandydatkami. Chodź, wybierzmy kogoś.
Roman się ożywił zawsze lubił bezkarnie przeglądać zdjęcia na randkowych portalach, a teraz mógł to robić zupełnie oficjalnie. Zaczął przeglądać profile.
Może ta?
Żarty sobie robisz?
Co z nią nie tak?
Roman, kiedy zobaczę twoją kochankę, mam się wstydzić za siebie, a nie za ciebie. Popatrz twoja stara skoda przed sprzedażą lepiej się prezentowała. Można na niej tabliczkę zawiesić: Uwaga, odpadające elewacje.
No to może ta dziewczyna.
To? Chyba żartujesz. Jak ja spojrzę rodzinie w oczy, jeśli mój mąż zdradzi mnie z kimś takim? Tu masz idealna kandydatka!
Zwariowałaś? Taka nawet na mnie nie spojrzy
Jeju Co ja w tobie widziałam, jak naszą piętnastoletnią historię ciągnęliśmy? Czym mnie wtedy ująłeś?
Poczuciem humoru? podsunął Roman.
Roman, bądźmy szczerzy: gdyby śmiech naprawdę wydłużał życie, to twoimi kawałami byłbyś wdowcem już w miodowym miesiącu. Lepiej nie kusić losu i nie szukać przyczyn. Chodź, kupimy ci normalny garnitur, a kandydatkę znajdziesz sobie już na żywo.
Już dość, Weronika, pogódźmy się.
Gdzie tu widzisz kłótnię? Kochanka to dowód sukcesu faceta, a żona takiego faceta to też prestiż! Skończmy na jednej? Może jednak znajdziemy więcej
W centrum handlowym Weronika zaciągnęła go do najdroższego sklepu i przymierzyli niemal wszystkie ubrania z manekinów.
Weronika, te spodnie i marynarka kosztują tyle, co komplet zimowych opon buntował się Roman, gdy wciskano go do przymierzalni.
Nic się nie martw, opony też ci kupimy chociaż w aptece, masz wybór: letnie, zimowe, ale z podwójną ochroną! Jakiś inny prezent w domu mi niepotrzebny.
Weronika!!!
Co Weronika? Bezpieczeństwo ważniejsze od wszystkiego. Nie wybieramy sobie hulajnogi, tylko hipotenuzę w naszym trójkącie. Zadzwoniłeś już do szefa?
W jakiej sprawie? spytał Roman, zapinając marynarkę.
Oczywiście w sprawie finansowej. Teraz czeka cię awans jak zamierzasz utrzymać dwie kobiety za swoją pensję? Ja, to ja, na kapuśniaku mogę pociągnąć, ale z kochanką nie przejdzie. Tam równanie jak do betonu: jeden obiad, trzy kieliszki wina, pięć gwiazdek w hotelu poskąpisz na czymś, to fundament się rozleci.
Roman dokończył przymiarkę i wyprostował krawat.
Wyglądasz jak w dniu naszego ślubu łza zakręciła się w oku Weroniki.
Pasuje panu potwierdziła pani z sąsiedniej przebieralni.
Chce go pani zabrać? Szukamy mu kochanki.
Nie, dziękuję, już mam kochanka odpowiedziała, bez wstydu, nawet trzech.
Roman, takiej nigdy nie bierz ostrzegła Weronika nam trzeba wiernej, porządnej, jak karta z innego banku żeby dało się bezpiecznie przelać część środków. Chodź, po perfumy, popsikamy cię i lecisz w świat.
Chodzili po galerii kolejną godzinę dopóki Weronika nie przytaknęła z zadowoleniem.
Dobra, Roman, jesteś gotowy. Nawet bez sesji zdjęciowej. Idź, pamiętaj, czego cię nauczyłam: bądź pewny siebie, szarmancki i z humorem, jak wtedy, gdy udało ci się sprzedać naszą starą skodę.
Weronika poszła do domu gotować kapuśniak, a Roman ruszył na łowy kochanki, do której przygotowywała go cały ten długi i męczący dzień.
Po godzinie domofon w mieszkaniu Weroniki zadzwonił.
Dzień dobry, śliczna pani. Czy mąż jest w domu? usłyszała zupełnie nieznajomy, głęboki, zmysłowy głos, który z miejsca rozpalił jej serce. Nawet trzeszczący domofon dodawał mu uroku.
Ojej westchnęła, gdy łyżka wypadła jej z ręki. Nie ma, poszedł do kochanki.
Może mnie pani wpuści, chciałbym zaproponować coś specjalnego.
Od tego głosu Weronika na zmianę pociła się i marzła, już chciała wypić gripek, ale zamiast tego trzy razy nacisnęła przycisk domofonu. Roman stanął w drzwiach z ogromnym bukietem czerwonych róż. Delikatnie objął Weronikę w talii i w ciasnym przedpokoju zrobiło się gorąco.
Płakałaś? zdziwił się, widząc jej czerwone oczy.
Trochę, myślałam, że narobiłam głupstw, ale rozumiem, że to było potrzebne, by podpalić ogień.
Zatem, mam nadzieję, że masz ochotę spędzić ten wieczór z miłym i interesującym rozmówcą? w oczach Romana błyszczała namiętność i, chyba, pięćdziesiąt gram żubrówki dla odwagi. Zapraszam cię do restauracji i opowiem niezwykłą historię o twojej urodzie. To dokument, ale bardzo ci się spodoba.
C-ch-chętnie wyjąkała Weronika, włączając się do gry. Tylko kapuśniak z kuchenki zdejmę i rzęsy pomaluję.
A ja dzwonię po taksówkę przytaknął Roman.
Gdzie jedziemy? zapytała z szerokim uśmiechem.
Do pięciogwiazdkowej restauracji!
U nas takich nie ma. Za to mamy pizzerię Pięć Serów.
To tam pójdziemy. Dla mojej kochanki tylko to, co najlepsze.
A żona nie będzie zazdrosna?
Postaramy się, by była mrugnął Roman z szelmowskim uśmiechem.

Czasem, by odnaleźć prawdziwe uczucie, trzeba pozwolić mu na nowo zapłonąć i zapomnieć o codziennych przyzwyczajeniach. Miłość nie lubi rutyny wymaga od nas zaangażowania, spontaniczności i humoru. Bo ostatecznie to, co najważniejsze, często kryje się bliżej, niż myślimy.