W letni dzień nad rzeka…

Pewnego letniego dnia nad rzeką…
Rodzina Weroniki była zgodna. Gdy uczyła się w trzeciej klasie, urodziła się jej siostra Kinga. Rola starszej siostry i pomocnicy mamy bardzo Weronice odpowiadała. Z radością spacerowała z wózkiem, podczas gdy mama gotowała obiad lub sprzątała w mieszkaniu.

Gdy Kinga podrosła, nie przyjęto jej do przedszkola, bo grupy były przepełnione, a nauczycielek brakowało. Nikt nie chciał pracować z dziećmi za grosze. Dyrektorka przedszkola obiecała przyjąć Kingę, jeśli mama podejmie u nich pracę. Mama, oczywiście, zgodziła się, choć zarabiała mniej niż na poprzedniej pracy.

Kinga urodziła się słaba i chorowita. Wszyscy się nad nią trzęśli. W przedszkolu była pod ciągłą opieką mamy. Po szkole Weronika często wpadała do mamy do pracy. Nie wszystkie dzieci lubią zapiekanki i sałatki, kakao i kisiel, ale Weronika uwielbiała. Mama zostawiała jej porcje, które odrzucały inne dzieci. I Weronika najadała się do syta.

Najedzona pyszną zapiekanką zabierała Kingę do domu i do powrotu mamy opiekowała się siostrzyczką. Kingę kochała. Tyle że później siostra podrosła i stała się okropnie nieznośna.

Kinga miała cztery lata, gdy zginął ojciec. Lato było upalne. Od trzech tygodni temperatura nie spadała poniżej trzydziestu dwóch stopni. W weekendy ludzie uciekali z duszącego się miasta, by spędzić czas na łonie natury, na działce lub nad rzeką.

Rodzice zabrali ze sobą wodę, kanapki i od rana pojechali z dziećmi za miasto. Nad rzeką było już pełno ludzi, że nie sposób było przecisnąć się między nimi. Od upału ratowano się w nagrzanej słońcem wodzie. Przy brzegu woda wrzała od pluskających się dzieci w każdym wieku i dorosłych, którzy ich pilnowali. Kinga też brodziła w płytkiej wodzie, a Weronika uważała, by ktoś jej nie nadepnął, nie popchnął, albo by sama nie poszła za głęboko.

Gdy tata z rozbiegu wskoczył do wody, wzbijając fontannę bryzgów, Weronika pomyślała, że po prostu postanowił się wykąpać. Płynął coraz dalej od brzegu. Wtedy zauważyła na środku rzeki dwóch nastolatków.

Najpierw wydawało jej się, że się wygłupiają. Zastanawiała się, jak rodzice mogli pozwolić im zapłynąć tak daleko. Rzeka była dość szeroka. Dla dorosłego mężczyzny przepłynięcie jej byłoby trudne, choć nikt nawet nie próbował. A tu nagle nastolatki dotarli do środka.

Jeden ciągle znikał pod wodą, a drugi za nim nurkował. Gdy zobaczyła, że ojciec płynie w ich stronę, wtedy zrozumiała, że nie bawią się, tylko toną. A raczej tonął jeden, a drugi próbował go wyciągnąć i utrzymać na powierzchni.

Wszyscy wokół pluskali się, bawili i nikt nie widział, co dzieje się na środku rzeki. Weronika napięcie śledziła ojca i nastolatków, zapominając o Kinga, która kręciła się jej u nóg.

Ojciec dopłynął do nich i od razu zanurkował, wyciągnął jednego na powierzchnię i popłynął z nim ku brzegowi. Płynął powoli, bo wiosłował jedną ręką, drugą trzymając chłopaka, by jego głowa nie zanurzyła się pod wodę. Drugi nastolatek też był zmęczony, co chwilę chwytał się ojca, utrudniając mu płynięcie.

– On go utopi! – krzyknęła Weronika.

Na jej okrzyk zareagowali dwóch mężczyzn. Spojrzeli w tę stronę, gdzie ona patrzyła, wszystko zrozumieli i ruszyli na pomoc tacie. Wielu na brzegu także zaczęło się przyglądać.

Mężczyźni zajęli się nastolatkami. Weronika radośnie zamachała rękami. Ale szybko zrozumiała, że nie widzi ojca. Wpatrywała się, aż oczy ją bolały, ale taty nigdzie nie było.

– Tato! Tato! – krzyczała.
Na jej krzyk podbiegła mama.

– Tam… – Weronika wskazała ręką na środek rzeki. Ze strachu nie mogła mówić. – Taty nie ma!

Mama złapała Kingę na ręce i zaczęła wypatrywać męża wśród kąpiących się ludzi. Czasem zdawało jej się, że go widzi, i mówiła córce: „Przecież jest”, ale Weronika kręciła głową i ciągle pokazywała na środek rzeki. Tymczasem mężczyźni dopłynęli z nastolatkami do brzegu, zostawili ich i rzucili się ratować ojca.

Gdy wyciągnęli go z wody, był już martwy. Mama nie chciała w to uwierzyć i nie zgadzała się wracać do domu. Weronika uspokajała płaczącą Kingę.

Po pogrzebie mama chodziła po mieszkaniu jak zombie, nie zwracając uwagi na dziewczynki. Weronika odprowadzała Kingę do przedszkola, a sama biegła do szkoły. Potem zabierała siostrę. Ta nie chciała z nią iść, marudziła, że chce, by odebrała ją mama.

– Mama jest chora – mówiła Weronika.

– To niech zabierze mnie tata – fukała Kinga.

Weronika wracała do domu i zastawała mamę w tej samej pozycji, w której ją zostawiła – leżącą na kanapie, odwróconą do ściany.

Mama nic nie jadła. Przestraszona o nią, Weronika poszła do sąsiadki i poprosiła o pomoc. Po rozmowie mama wstała, zajęła się domem. Następnego dnia wróciła do pracy ku radości Kingi.

Teraz żyły we trzy. Początkowo starczało pieniędzy. Kolej, gdzie pracował ojciec, przyznała mamie zapomogę. Były też jakieś oszczędności. Ratowało przedszkole – mama zabierała resztki jedzenia. Weronika podejrzewała, że sama nie jadła, zostawiając wszystko jej i Kindze.

Po skończeniu szkoły Weronika postanowiła, że nie będzie dalej się uczyć, tylko pójdzie do pracy, by pomóc mamie. Ale ta nie pochwaliła jej decyzji. Namówiła ją na zaoczne studia, by zdobyła wykształcenie. Z dyplomem łatwiej znaleźć dobrą pracę. Mówiła, że ojciec by jej tego nie wybaczył. I dziewczyna ustąpiła.

Dostała się na zaoczne studia. Wybrała wydział z największą liczbą miejsc na budżecie. Mało ją obchodziło, kim zostanie. Jak mówiła mama – z papierem zawsze się gdzieś trafi. I poszła do pracy. Zarabiała niewiele, ale pieniądze nie leżą na ulicy i same nie spadają z nieba.

Dawno temu ojciec kupił działkę i zaczął budować duży dom. Planował założyć ogródek. A mama marzyła o kwiatach pod oknami. Ale ojciec zdążył tylko wylać fundamenty. Jeden z jego przyjaciół zaproponWeronika spojrzała na Gładię, która bawiła się w ogrodzie, i zrozumiała, że choć życie nie oszczędzało ich rodziny, to właśnie ta mała dziewczynka stała się ich największą nadzieją i powodem, by iść dalej.