W jego śladach

– Krzysiu, no czego ci brakuje? Spójrz tylko – polski – dwója, matematyka – pała, a z polskiego w ogóle uciekłeś! Dlaczego się nie uczysz i ciągle wagaryzujesz? Co ja mam z tobą zrobić, ty niedorajdo! – po raz kolejny zmartwiła się Iwona, przewracając kartki dziennika swojego syna, ósmoklasisty.

– Nie wiem. – burknął nastolatek i odwrócił się od matki.

– Iwonka, daj chłopakowi spokój! Polski, biologia… Ja też wagary robiłem i jakoś wyszedłem na ludzi! – dobiegł z drugiego pokoju pijany głos męża Jacka, który wylegiwał się na kanapie.

– A widać! Żeby z synem po szlachecku pogadać, ale tobie przecież nie po drodze – ty od trzech dni nieprzytomny! – krzyknęła Iwona.

– No i co z tego? Mam prawo! Piję na swoje! A poza tym, u naszego Wiesława była feta! Jubileusz, proszę bardzo! – odparł Jacek, opadł na poduszkę i znów zapadł w sen.

Iwona pochodziła z inteligenckiej rodziny. Rodzice wpoili dziewczynie nie tylko dobre maniery, ale i zadbali o porządne wychowanie. Iwonka pilnie uczyła się w szkole, dostała się na prestiżowy kierunek. Tylko przez złośliwość losu poznała Jacka.

Poznali się na studenckiej imprezie. Iwona była na czwartym roku, a Jacek już skończył zawodówkę i pracował w fabryce. Iwona od razu zauważyła przystojnego chłopaka o wyrazistych oczach. Jacek wyglądał trochę starzej niż był w rzeczywistości. Wtedy jeszcze nie podejrzewała, jak ten człowiek zburzy jej uporządkowany świat.

Zaczęli się spotykać, a ślub wzięli latem, gdy Iwona zdała wszystkie egzaminy i obroniła pracę dyplomową. Na początku było całkiem nieźle, ale już wtedy drażniło ją, że mąż nie przepuści żadnej okazji do wypicia. Każda, nawet najbłahsza okazja, zamieniała się u Jacka w biesiadę z litrami wódy…

W końcu Iwona zrozumiała, że popełniła błąd – ona i mąż w ogóle do siebie nie pasowali. Postanowiła się rozwieść. Ale los znów zadrwił – kobieta dowiedziała się, że jest w ciąży.

Nie potrafiła pozbyć się dziecka. Zostawić je bez ojca też nie była dobra opcja. Optymistka z natury, Iwona wierzyła, że mąż się ogarnie, gdy urodzi się ich pierworodny. Ale gdy ten, pijany, przywlókł się do niej do szpitala, z goryczą zrozumiała – ten człowiek nigdy się nie zmieni.

I tak się stało. Jacek pił często i dużo. W domu pomagał byle jak, bo albo szedł na kolejną libację z kumplami, albo odsypiał imprezę.

Iwona specjalnie nie narzekała, ciągnęła wszystko sama: pracowała na pełny etat i zarabiała nieźle, w mieszkaniu było czysto i przytulnie, synowi Krzyśkowi poświęcała uwagę. Ale im chłopak starszy, tym bardziej upodabniał się do ojca. Iwona nie widziała w nim siebie: Krzyś uczył się niechętnie, od zajęć dodatkowych uciekał jak od ognia.

W siódmej klasie chłopak zupełnie się rozpuścił.

– Pani Iwono, proszę porozmawiać z synem. Na lekcjach się wymądrza, nie słucha, a o ocenach już lepiej nie mówić… Ręce opadają… – takie uwagi stale słyszała od wychowawczyni syna. Z każdego wywiadówki wracała do domu i w duchu gniotła się, że pewnie coś schrzaniła, gdzieś syna zawiodła.

Na początku Krzyś tłumaczył się i obiecywał poprawę. Ale wszystkie obietnice były tylko słowami na wiatr.

Krzyś skończył gimnazjum. O liceum nie było mowy. Trzeba było iść do zawodówki. Iwona ze zgrozą widziała, że syn dosłownie idzie w ślady ojca. A Jacek w międzyczasie wpadł w nałóg. Iwona regularnie wyciągała go z ciągówW końcu, gdy samolot oderwał się od ziemi, Iwona spojrzała przez okno na oddalające się miasto swojej młodości i pomyślała, że choć zostawia za sobą przeszłość, to wreszcie ma szansę na nowe życie.