W GOŚCINIE…DO SYNA…

Hej kochana, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio przydarzyło. Nie, przyjeżdżać teraz naprawdę nie ma sensu. Pomyśl sama, mamo. Droga jest długa, całą noc w pociągu, a nie jesteś już młoda. Po co Ci ten kłopot? Poza tym wiosna, w Twoim ogródku na pewno mnóstwo roboty mówił mi mój syn, Aleksander.
Synu, a po co? Nie widzieliśmy się od lat, a przy okazji chciałabym zobaczyć Twoją żonę, jak mówią, lepiej poznać synową bliżej szczerze przyznałam.
Dobra, umówmy się. Poczekajmy do końca miesiąca, wtedy przyjedziemy wszyscy razem, a na Wielkanoc będzie dużo wolnych dni uspokajał mnie Aleksander.

Szczerze mówiąc, już planowałam się do nich wpakować, ale po jego słowach wstrzymałam się i postanowiłam poczekać w domu. Nikt jednak nie przyjechał. Kilkakrotnie dzwoniłam do syna, on odrzucał mój telefon. W końcu sam zadzwonił i powiedział, że jest bardzo zajęty i nie warto, żebym go czekała.

Zasmuciło mnie to. Przygotowywałam się do ich wizyty: Aleksander ożenił się pół roku temu, a ja wciąż nie widziałam jego żony. Moim synem, Aleksandrem, zostałam, jak mówią, na własny użytek. Miałam już trzydzieści lat, nie wyszłam za mąż i postanowiłam mieć choćby jedno dziecko. Może to był grzech, ale nie żałuję tej decyzji, choć nie brakowało trudnych chwil nie miałam pieniędzy, ledwo wiązało się nam z życiem, a nie z życiem w luksusie. Pracowałam na kilku etatach, żeby maluch miał wszystko, czego potrzebuje.

Syn dorósł i wyjechał studiować do Warszawy. Na początku wspierałam go, wyjeżdżając do Polski po pracę, żeby przesłać mu fundusze na czesne i koszty utrzymania w stolicy. Moje serce rosło, widząc, że mogę mu pomóc. Aleksander w trzecim roku studiów zaczął dorabiać i sam się utrzymywać. Po studiach znalazł pracę i już sam na siebie radził. Do domu przyjeżdżał rzadko, może raz w roku. A ja w Krakowie, szczerze mówiąc, nigdy nie była w Warszawie.

Kiedy usłyszałam, że syn ma wziąć ślub, odłożyłam oszczędności sześćdziesiąt tysięcy złotych. Pół roku temu zadzwonił i ogłosił tę długo wyczekiwaną nowinę idzie w małżeństwo.

Mamo, nie przyjeżdżaj, bo najpierw tylko zaręczymy się, a wesele zrobimy później ostrzegł mnie. Byłam rozczarowana, ale co zrobić. Aleksander przedstawił mi swoją żonę przez wideo. To była Jadwiga, piękna i jak się później okazało zamożna. Jej ojciec, bogaty właściciel firmy, miał ich zapewnić wszystko, co najlepsze. Ja mogłam tylko cieszyć się, że w końcu wszystko się układa.

Minęły tygodnie, a syn wciąż nie przyjeżdżał i nie zapraszał mnie. Nie mogłam już dłużej czekać, więc kupiłam bilet kolejowy, spakowałam domowe jedzenie, upiekłam chleb, wzięłam trochę konfitury i ruszyłam w drogę. Zadzwoniłam do niego, zanim wsiadłam do pociągu.

No co, mamo, dajesz radę? Nie mogę Cię przyjąć, jestem w pracy. Oto adres, złap taksówkę powiedział Aleksander.

Rano wylądowałam w Warszawie, zamówiłam taksówkę i niemal nie mogłam uwierzyć w cenę przejazdu. Ale wiosenny poranek w stolicy był piękny, więc z okna mogłam podziwiać panoramę.

Drzwi otworzyła mi Jadwiga. Nie uśmiechnęła się, nie przytuliła, po prostu suchą nutą pokazała, żebym poszła do kuchni. Aleksander już nie był w domu, wyjechał wcześnie do pracy. Rozpakowałam torby: ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, marynowane grzybki, ogórki, pomidorki i kilka słoików konfitury. Jadwiga patrzyła w milczeniu, po czym stwierdziła, że nic z tego nie zjedzą, bo nie gotują w domu, a codziennie zamawiają jedzenie.

Co wy jecie? spytałam zdziwiona.
Dostawa przychodzi codziennie. Nie lubię gotować, bo po tym w kuchni zostaje nieprzyjemny zapach, który długo się rozwiewa odparła Jadwiga.

Zanim zdążyłam się otrząsnąć, do kuchni wpadł mały chłopiec, trzykrotnastek, którego Jadwiga nazwała Danielek.

Poznaj, to mój syn, Daniel przedstawiła.
Daniel? zapytałam.
Nie, Daniel, nie Daniel, nie lubię, jak mieszają imiona.
Dobra, jak powiesz, Ilono.
Nie, Ilono, ja Jadwiga. W naszym mieście nikt nie miesza imion, ale skąd wam to wiadomo? dodała.

Płakało mi w środku, nie dlatego, że syn wziął żonę z dzieckiem, ale że nie powiedział mi o tym wcześniej.

Potem zobaczyłam na ścianie duży portret ze ślubu.

O, nie było wesela? To przynajmniej zdjęcia piękne zwróciłam uwagę, zmieniając temat.
Co? Nie było? Było dla dwustu osób, po prostu nie było Was, bo Aleksander powiedział, że jesteście chorzy. Może tak lepiej, że tak się stało odparła Jadwiga, przeglądając mnie od stóp po głowę.

Będziesz śniadanie?
Będę odpowiedziała nieśmiało.

Postawiła przede mną filiżankę herbaty i kilka kawałków drogiego sera tak ona rozumieła śniadanie. Ja potrzebowałam solidnego posiłku po podróży, więc chciałam usmażyć jajka i zjeść domowy chleb. Jadwiga zakazała smażenia, bo zapach w kuchni. Nie chciała też zjeść mojego chleba, twierdząc, że oni z Aleksandrem jedzą zdrowo.

Zrezygnowałam z jedzenia, bo naprawdę bolało mnie to, że nie zostałam zaproszona na ich wesele. Po latach oszczędzania, teraz wszystko poszło na marne. Wypiłam herbatę, a Jadwiga milczała jakby nic nie słyszała.

Nagle podbiegł chłopiec i przytulił się do mnie. Chciałam go objąć, ale Jadwiga machnęła ręką, że to nie można, bo nie wie, co ze mną robię. Nie miałam dla niego miejsca, więc podałam mu słoiczek malinowego dżemu, mówiąc, że będzie miał pyszny dodatek do naleśników. Jadwiga wyrywała mi słoik z ręki:

Ile razy mam powtarzać? Jesteśmy na diecie, nie jemy cukru!

Poczułam, że łzy zaraz wyleją. Nie wypiłam herbaty do końca, poszłam w korytarz, włożyłam buty. Jadwiga nie zareagowała, nie zapytała, dokąd idę. Wyszłam na zewnątrz, usiadłam na ławce pod wiatą i wypuściłam łzy. Nigdy nie czułam się tak źle.

Po chwili zobaczyłam, jak Jadwiga z dzieckiem wychodzi na spacer i wyrzuca całą moją konfiturę do kosza. Nie miałam słów. Zwinęłam wszystko do torby i pobiegłam na dworzec. Miałam szczęście ktoś oddał mi bilet na wieczorny pociąg.

Przy dworcu była mała jadłodajnia. Kupiłam sobie talerz barszczu, kawałek smażonego mięsa, ziemniaki i sałatkę. Zapłaciłam sporą sumę, ale przecież zasługuję na coś smacznego.

Odłożyłam torby do schowka w pociągu i miałam jeszcze kilka godzin, by pospacerować po Warszawie. Miasto mi się spodobało, aż trochę zapomniałam o smutku.

W pociągu nie spałam, płakałam. Boleło, że syn nawet nie zadzwonił i nie zapytał, gdzie jestem. Myślałam, że raczej w lecie zobaczę śnieg niż że mój jedyny syn przywita mnie z otwartymi ramionami. On jest jedynym, na którym pokładałam tyle nadziei, a w efekcie okazał się niepotrzebny.

Teraz zastanawiam się, co zrobić z tymi sześćdziesięcioma tysiącami złotych, które odkładałam na jego wesele. Oddać mu wszystko, niech wie, że mama zawsze o niego dbała? Czy zostawić, bo nie zasłużył?

Co myślisz, kochana? Czy powinnam im to oddać, czy zostawić? Co dalej?

Czekam na Twoją radę. Trzymaj się.