W domu siedzisz, nic nie robisz

Dzisiaj znów miałam ten sam dzień. Czułam się, jakbym kręciła się w kółko bez końca.

„Mamusiu, chodźmy się pobawić samochodami, obiecałaś…” – pięcioletni Kacper spojrzał na mnie swoimi dużymi oczami, stojąc w drzwiach kuchni. Spojrzałam najpierw na niego, potem na stertę brudnych naczyń i kurczaka, który czekał cierpliwie na desce do krojenia. Westchnęłam.

„Kacperku, jeszcze troszkę poczekaj, dobrze? Zaraz przyjdę.” – powiedziałam cicho, bo sama nie wierzyłam w to „zaraz”.

„Znowu tak mówisz! Zawsze tak mówisz, a potem nie przychodzisz! Nie chcę się bawić sam!” – krzyknął i pobiegł do pokoju.

Jego krzyk obudził półtoraroczną Zosię, która natychmiast zaczęła płakać. Usiadłam na krześle, zakrywając twarz dłońmi. Czułam, jakby świat mnie przytłaczał.

…Zawsze chciałam dzieci. Kocham je nad życie. Ale w tej chwili marzyłam tylko o chwili samotności, gdzie nie ma niekończącego się sprzątania, gotowania, pieluch, logopedy, spacerów, wieczornych kąpieli, kolacji, bajek…

Wiele kobiet tak żyje, ale większość ma pomoc – babcie, dziadków, mężów, którzy się angażują. Ja? Moi rodzice są tysiąc kilometrów stąd, teściowa zajęta pracą i swoim życiem, a mój mąż, Bartek, wraca z pracy, gdy dzieci już śpią. Zjada kolację, siada przed komputerem lub telewizorem. Nie pomaga. Ostatnio nasza relacja stała się napięta, bolesna…

„Maaamooo…” – rozległ się przeciągły głosik Zosi.

„Idę, kochanie!” – odpowiedziałam i pośpieszyłam do ich pokoju.

Poświęciłam czas dzieciom, zrobiłam szybkie porządki. Po obiedzie Kacper miał zajęcia z logopedą. W tym czasie ja z Zosią poszłyśmy na plac zabaw.

Wróciłyśmy pod wieczór. Wykąpałam dzieci, nakarmiłam, sama ledwo zdążyłam napić się herbaty. Zerknęłam na kurczaka – „nie zdążę”. Postanowiłam ugotować pierogi dla Bartka.

Wrócił około dziewiątej, jak zwykle w złym humorze.

„Jestem! Nikt mnie nie wita?” – ryknął z przedpokoju.

„Bartku, nie krzycz, Zosia śpi.” – starałam się mówić łagodnie, żeby nie eskalować konfliktu.

„No tak, wracam do domu, a tu cmentarz!” – burknął i poszedł do łazienki.

Nakryłam do stołu – pierogi, śmietana, świeża pietruszka. Zagotowałam wodę na herbatę.

„Ola, znowu pierogi na promocji kupiłaś? Już nie mogę na nie patrzeć!” – syknął.

„Bartku, jutro usmażę kurczaka, obiecałam.”

„W końcu! W poniedziałek były pierogi, dziś znowu! Czy ty w ogóle myślisz?” – warknął i zaczął jeść.

Nawet nie zadbał, czy ja coś dziś jadłam. Ostatnio zupełnie przestałam go interesować.

„Bartku, oderwij się od telefonu. Jak w pracy?”

„Co tam ma być? Męczy mnie, a ty jeszcze w domu o tym gadaj!” – odciął się i wrócił do scrollowania.

„No to smacznego. Idę do dzieci.”

„Idź.”

Położyłam je spać, zgasiłam światło. Wróciłam na kuchnię.

„Idę spać.” – rzucił sucho i wyszedł, nawet nie patrząc na mnie.

„Dobranoc.” – szepnęłam w pustkę.

Kiedyś całował mnie na dobranoc, życzył słodkich snów. Kiedy Kacper był mały, wieczorami rozmawialiśmy przy herbacie, oglądaliśmy filmy… Teraz to wspomnienie zaczynało blaknąć.

Bartek pochłonięty był pracą, ja – przemęczona dwójką dzieci. Kacper miał iść do przedszkola, ale w grupie logopedycznej zabrakło miejsc, więc został w domu, a ja woziłam go na prywatne zajęcia.

Westchnęłam. Już prawie 23:00. Muszę pozmywać, umyć się i spać…

Do sypialni weszłam koło północy. Bartek chrapał. Jego telefon zadzwonił – SMS.

„Kto pisze o tej porze?” – pomyślałam, ale zignorowałam.

Ledwie zamknęłam oczy, a już budzik wył o 5:30.

„Czy ja w ogóle spałam?” – wstałam, naciągnęłam szlafrok i pobiegłam do łazienki.

Po umyciu się zrobiłam kawę i zaczęłam śniadanie. O 6:00 obudził się Bartek.

„Znowu owsianka i kanapki?!” – warknął, zanim wszedł do kuchni.

„Dzień dobry.”

„Mama zawsze smażyła mi naleśniki albo serOtworzyłam oczy i zrozumiałam, że od teraz moje życie należy tylko do mnie i dzieci – i to wcale nie było takie straszne.