W deszczowy wieczór października…

Pewnego październikowego wieczoru, gdy deszcz smagał szyby i zmieniał się w mokry śnieg, wieczorna msza dobiegła końca. W kościele zostało niewielu wiernych – większość wolała przeczekać niepogodę w domach.

Świątynia pustoszała powoli, tylko od czasu do czasu ktoś otwierał drzwi, wprawiając w drżenie płomienie świec i podnosząc chmurki dymu. W końcu ucichło szuranie butów po kamiennej posadzce. Została tylko Sabina.

Wyszła zza lady kościelnego sklepiku i obeszła świątynię, gasząc świece i ścierając wosk z lichtarzy. Potem zgasiła lampki przed ikonami. Przez wąskie, fasetkowe okna ledwie sączyło się światło latarni. Tylko jedna żarówka nad stołem ze świecami wciąż się paliła. Jej blask odbijał się w złoconych ramach najbliższych ikon.

Z lewej nawy wyszedł ksiądz Marek, z czarną kurtką narzuconą na sutannę.

– Woźny już przyszedł? – zapytał, zatrzymując się obok Sabiny.

– Jeszcze nie. Dodać coś do listy? – odpowiedziała.

– Nie. Do jutra – skinął głową na pożegnanie i ruszył ku wyjściu.

Sabina poszła po wiadro z wodą i mopa, zaczęła myć podłogę. Lubiła przychodzić rano do czystego kościoła. Nagle przeciąg znów szarpnął drzwiami, i ciężkie skrzydło zatrzasnęło się z cichym stuknięciem. Sabina odwróciła się. Woźny przeżegnał się od progu, kiwnął jej głową i minął ją, kierując się do swojej izdebki. Sabina nigdy nie słyszała jego głosu, choć ksiądz Marek twierdził, że mężczyzna nie jest niemy.

Sabina odstawiła wiadro, ubrała się, ostatni raz rozejrzała po kościele, sprawdzając, czy wszystkie lampki zostały pogaszone. Jej wzrok zatrzymywał się na kolejnych ikonach, a w myślach powtarzała: „Święty Józefie, módl się za nami”, „Matko Boża, wspomagaj nas”, „Jezu Chryste, Synu Boży…”

– Wychodzę! – krzyknęła w stronę woźnego.
Głos odbił się echem od sklepień.

Sabina zgasiła światło i pchnęła ciężkie drzwi. Na schodach przystanęła, nasłuchując. Kroków nie usłyszała, ale rozległ się zgrzyt ryglowanego zamka – woźny zamknął kościół od środka. I wtedy Sabina usłyszała cichutki pisk.

Spojrzała pod nogi, czekając, że zobaczy szczeniaczka lub kotka, który schował się przed deszczem pod daszkiem. Zamiast tego w półmroku dostrzegła biały zawiniątko, z którego dochodziło ciche kwilenie.

– Dziecko! I kto cię tu porzucił? – Pochyliła się i podniosła niemal nieważką paczuszkę. Odgarnęła róg kocyka i ujrzała pomarszczoną, malutką buzię.

– Jezu, matka chyba bez serca, żeby zostawić cię w taką pogodę. Jak to nikt cię nie zauważył? A może dopiero co cię tu przyniesiono?

„Co mam zrobić? Pukać do kościoła? Wezwać policję i karetkę?” To byłoby rozsądne, ale pod wpływem impulsu Sabina postanowiła zabrać dziecko do domu i dopiero stamtąd zadzwonić do księdza Marka, by wspólnie zdecydować, co dalej.

Nie zdążyła zejść ze schodów, gdy z ciemności wyłoniła się kobieta.

– Oddaj! – krzyknęła i wyrwała Sabinie zawiniątko.

Głos miała młody, może ledwie dwadzieścia lat.

– Twoje dziecko? To grzech – porzucać własne dziecko. A co, gdyby zachorowało? – powiedziała ostro Sabina.

– Nie porzuciłam, tylko na chwilę zostawiłam – odparła młoda kobieta, dusząc się w łzach.

– Dlaczego nie weszłaś do kościoła? – zapytała łagodniej Sabina.

Nieszczęsna matka nie odpowiedziała i zaczęła odchodzić, tuląc dziecko.

– Masz gdzie iść? – krzyknęła Sabinie za nią.

Kobieta zwolniła i obejrzała się.

– Widzę, że nie – mruknęła pod nosem Sabina. – Zaczekaj! – Zawołała i szybkim krokiem ruszyła za nią. – Nie masz gdzie się podziać, praw– Chodź do mnie, mam niedaleko, ogrzejesz się, dziecko nakarmisz, a potem zobaczymy, co dalej.