„Valeria zmywała naczynia w kuchni, gdy wszedł tam Jan i wyłączył światło. — Przecież jest jeszcze jasno, po co marnować prąd — mruknął ponuro. — Chciałam nastawić pranie — powiedziała Valeria. — Zrobisz to w nocy, gdy prąd tańszy — odburknął Jan i zmniejszył strumień wody, karcąco dodając, że Valeria marnuje za dużo wody i przez to trwoni pieniądze. Valeria wyłączyła wodę, otarła ręce i usiadła do stołu. — Jan, przyjrzałeś się kiedyś sobie z boku? — zapytała. — Każdego dnia się obserwuję — odpowiedział z irytacją Jan. — Jaki z ciebie mąż i ojciec? — Jak to jaki? Przeciętny. — Chcesz powiedzieć, że wszyscy mężowie są tacy? — zapytała Valeria. Między małżonkami zaczyna się szczera rozmowa o rozczarowaniu wspólnym życiem, o niekończącej się oszczędności, o piętnastu latach zgromadzeń pieniędzy, nigdy niespełnionych marzeniach o wakacjach, o mieszkania u teściowej i wiecznie przyniszczonych ubraniach ‘po rodzinie’. Na prośbę o nowe rzeczy Jan reaguje: — Po co ci się stroić? Masz trzydzieści pięć lat, nie czas na szmatki, myśl o duchowym rozwoju. Valeria przerywa: — Dlaczego jeszcze ode mnie nie odszedłeś? — Z żądzy pieniędzy. Bo rozstanie to dla ciebie strata finansowa. Nie kochasz mnie i dzieci, po prostu boisz się stracić to, co odkładasz. — Ale przecież oszczędzam dla was! — upiera się Jan. — To daj pieniądze na nowe mieszkanie, ubrania! — Nie mogę, bo wy wszystko wydacie — krzyczy Jan. — A kiedy wreszcie zaczniemy żyć normalnie? — ripostuje Valeria. Padają gorzkie słowa o oszczędzaniu nawet na mydle i papierze, o braku planów na zmianę. Valeria zapowiada odejście: — Mam własną pensję, wynajmę mieszkanie, kupię dzieciom ubrania i przestanę słuchać twoich wykładów o prądzie, wodzie i gazie. Już więcej nie będę odkładać, od dziś będę żyć, nie oszczędzać. Pieniądze i tak podzielimy na pół. Moje marzenie? By na końcu życia nie zostało mi na koncie ani grosza, bym wiedziała, że przeżyłam wszystko, co miałam do przeżycia.”

Magda zmywała naczynia w kuchni, kiedy do środka wszedł Marek. Wcześniej wyłączył światło.
Przecież jeszcze jasno, nie ma sensu zużywać prądu mruknął ponuro.
Chciałam zrobić pranie powiedziała Magda, nie podnosząc głowy.
Nocą zrób. Prąd jest tańszy odparł chłodno Marek. I nie puszczaj takiej mocnej wody. Zupełnie niepotrzebnie tyle zużywasz, Magda. To tak nie może być. Nie rozumiesz, że wylewasz nasze pieniądze do zlewu?
Przekręcił kurek i zmniejszył strumień. Magda spojrzała na niego zrezygnowana. Zakręciła wodę, wytarła ręce w ścierkę i usiadła przy stole.
Marek, patrzyłeś kiedyś na siebie z boku? zapytała.
Codziennie na siebie patrzę z boku odpowiedział opryskliwie.
I co myślisz? dociekała Magda.
O kim? dopytał Marek.
O sobie jako mężu i ojcu.
Zwykły ze mnie mąż i ojciec. Ani dobry, ani zły. Po prostu jak wszyscy odparł zniecierpliwiony. Dlaczego się czepiasz?
Naprawdę uważasz, że wszyscy są tacy jak ty? nie odpuszczała Magda.
Co znowu chcesz osiągnąć? Kłócić się chcesz? zapytał Marek.
Magda wiedziała, że nie ma odwrotu i musi pociągnąć rozmowę do końca. Musiał usłyszeć, jak ciężko z nim żyć.
Wiesz, Marek, czemu sam ode mnie nie odszedłeś? spytała cicho.
A niby dlaczego miałbym odejść? parsknął Marek z krzywym uśmiechem.
Choćby dlatego, że mnie i naszych dzieci nie kochasz wypaliła Magda. I proszę, nie zaprzeczaj. Nikogo nie kochasz. A o tym dyskutować nie zamierzam, bo szkoda czasu. Chciałam ci powiedzieć, czemu wciąż ze mną siedzisz.
No to czemu? burknął Marek.
Z własnego skąpstwa. Jesteś tak straszliwie oszczędny, że rozstanie ze mną oznaczałoby dla ciebie stratę pieniędzy. Ile już jesteśmy razem? Piętnaście lat? I co osiągnęliśmy przez ten czas? Poza tym, że dzieci nam się urodziły i jesteśmy małżeństwem.
Całe życie jeszcze przed nami rzucił Marek.
Nie całe, Marek. Zostało tylko to, co zostało. Przez te wszystkie lata ani razu nie pojechaliśmy nad morze. Nawet w Polsce. Nawet na grzyby za miasto nie jeździliśmy bo koszty za duże.
Bo oszczędzamy na przyszłość odpowiedział Marek.
My? Może raczej ty? uniosła brwi Magda.
Przecież dla was, dla rodziny! odburknął Marek.
Dla nas? Naprawdę? Czy od piętnastu lat odkładasz na nasze konto, czy raczej na swoje? dopytywała Magda. Może powiedz, ile tych pieniędzy dla mnie i dla dzieci przeznaczasz?
Dzięki mnie uzbierała się już ładna suma! rzucił Marek.
U nas? Czy u ciebie na koncie? Magda skrzywiła się z ironią. To ja sprawdźmy. Daj mi trochę pieniędzy, kupię nowe ubrania sobie i dzieciom. Bo od ślubu chodzę w tym samym, a dzieci noszą po swoich kuzynach. I wynajmę mieszkanie, bo już nie mogę mieszkać z twoją mamą.
Mama dała nam dwa pokoje, nie powinnaś narzekać. A na ubrania szkoda wydawać, skoro dzieci po kuzynach mają odparł Marek.
A ja? Po czyjej żonie mam nosić? spytała Magda.
Po co ci nowe ubrania? rzucił Marek pogardliwie. Masz trzydzieści pięć lat, jesteś matką dwojga dzieci! W tym wieku trzeba myśleć o poważniejszych rzeczach.
Na przykład?
O sensie życia. O duchowym rozwoju. O tym, co ważniejsze niż ciuchy i cała ta powierzchowna bieganina wyjaśnił Marek.
Czyli dlatego wszystkie pieniądze trzymasz na swoim koncie, żebyśmy duchowo się rozwijali, tak? spytała drwiąco Magda.
Bo nie można ci ufać. Roztrwonisz od razu wszystko. A co, jeśli coś się stanie? Na czym przeżyjemy? Marek podniósł głos.
Dobre pytanie pokiwała głową Magda. Kiedy w końcu zaczniemy żyć, Marek? Bo patrząc na nas, to tak, jakbyśmy już byli w tym twoim coś się stało.
Marek zamilkł, patrząc na nią wściekłym wzrokiem.
Oszczędzasz nawet na mydle, papierze toaletowym, na chusteczkach! Znosisz z pracy mydło i krem do rąk ciągnęła Magda.
Grosz do grosza odburknął. Ze wszystkiego się zbiera, nie opłaca się przepłacać za takie bzdury.
To powiedz mi chociaż, jak długo jeszcze mam to znosić. Dziesięć lat? Dwadzieścia? Kiedy uznasz, że możemy zacząć normalnie żyć w mieszkaniu, gdzie jest porządny papier toaletowy? Teraz mam trzydzieści pięć, jeszcze czas nie nadszedł?
Marek milczał.
No to może jak będę miała czterdzieści lat? drążyła Magda.
Cisza.
To może pięćdziesiąt. Wtedy zaczniemy życie?
Cisza.
No cóż, może w sześćdziesiątce już uzbieramy tyle, że pozwolisz nam zacząć żyć: kupić sobie i dzieciom ubrania, pojechać nad morze…
Marek nadal milczał.
Wiesz, co sobie pomyślałam? A co, jeśli nie dociągniemy z tobą do tej sześćdziesiątki? Przez oszczędności źle się odżywiamy bo jem byle co, tanie, a przez to i więcej. Nigdy nie myślałeś, że to niezdrowe? Ale nawet to nie jest najważniejsze. My po prostu jesteśmy ciągle w złym nastroju. Z takim podejściem nikt długo nie pożyje.
Gdybyśmy wyprowadzili się od mamy i jadali lepiej, nie moglibyśmy tyle odkładać rzucił Marek.
To prawda. I dlatego odchodzę od ciebie odpowiedziała Magda spokojnie. Mam dość ciągłego oszczędzania. Nie chcę już zbierać pieniędzy. Tobie to odpowiada, mi nie.
Jak sobie poradzisz?
Poradzę. Wynajmę mieszkanie, starczy i na jedzenie, i na dzieci. Moja pensja jest taka jak twoja. Najważniejsze nie będę już musiała słuchać wiecznych wykładów o oszczędzaniu prądu czy wody. Pralkę włączę nawet po południu. Jeśli zapomnę światła w łazience wyłączyć, przeżyję. Papier toaletowy kupię najlepszy, a na stole zawsze będą chusteczki. W sklepach kupię to, na co mam ochotę, a w weekend oddam wam z mamą dzieci. Dla mnie to czysta oszczędność w tym czasie pójdę na teatr, do restauracji, na wystawę. A w wakacje pojadę nad morze. Może do Międzyzdrojów, a może do Gdańska. Zobaczę, zdecyduję.
Marek zbladł. Przeliczył w głowie, ile zostanie mu po alimentach i kosztach weekendowych. Ale myśl o tym, że Magda wyda wszystkie pieniądze na podróże, najbardziej go bolała. Uznał je za swoje.
Jeszcze jedno, Marek. Pieniądze z naszego wspólnego konta dzielimy odezwała się Magda.
Jak to dzielimy? Marek aż się zatrząsł.
Po równo. I też je wydam. Wszystkie, co przez piętnaście lat uzbierałeś. Nie odkładam już na życie będę żyła tu i teraz.
Marek poruszał ustami, chciał coś powiedzieć, ale zabrakło mu słów. Strach go sparaliżował nie o żonę, nie o dzieci, lecz o siebie.
Wiesz, o czym marzę, Marek? O tym, żeby na moim koncie nie było ani złotówki, kiedy czas odejść z tego świata. Wtedy będę pewna, że wydałam wszystko na życie.
Dwa miesiące później Magda i Marek byli po rozwodzie.