Valeria zmywała naczynia w kuchni, gdy wszedł Ivan. Wcześniej zgasił światło, mówiąc: – Jest jeszc…

W kuchni stała Weronika i zmywała naczynia, gdy do pomieszczenia wszedł Janusz. Zanim to zrobił, oczywiście zgasił światło.

Jeszcze widno, szkoda prądu burknął ponuro.
Ja chciałam pranie nastawić powiedziała Weronika.
To nastawisz w nocy rzucił sucho Janusz. Wtedy prąd tańszy. I nie odkręcaj tak mocno wody, jak myjesz. Za dużo zużywasz, Weroniko. Za dużo. To już przesada. Ty w ogóle nie rozumiesz, że przez to z naszych pieniędzy robi się odpływ?
Janusz skręcił wodę do minimum. Weronika spojrzała na męża z rezygnacją. Wyczerpana, zakręciła kran, wytarła ręce i usiadła przy stole.

Słuchaj Janusz, patrzyłeś kiedyś na siebie z boku? zapytała.
Ja to codziennie siebie z boku oglądam burknął Janusz ze złością.
I co o sobie myślisz? ciągnęła Weronika.
Jako o człowieku? upewnił się Janusz.
Jako o mężu i ojcu.
Mąż jak mąż, ojciec jak ojciec. Zwyczajny jestem. Ani lepszy, ani gorszy. Jak wszyscy. Co ci znowu nie pasuje?
Chcesz przez to powiedzieć, że wszyscy mężowie i ojcowie są tacy jak ty? dopytywała Weronika.
Co ty właściwie chcesz osiągnąć? Kłótni szukasz?

Weronika czuła już, że odwrotu nie ma. I wiedziała, że musi mówić, aż w końcu Janusz dotrze, że życie z nim to istna udręka.

A wiesz, Janusz, dlaczego ty jeszcze ode mnie nie odszedłeś? zapytała niespodziewanie.
A niby czemu miałbym odchodzić? Janusz krzywo się uśmiechnął.
Przynajmniej dlatego, że mnie nie kochasz powiedziała Weronika. Dzieci naszych też nie.
Janusz już otwierał usta, ale Weronika nie dała mu dojść do słowa:
I nie mów, że jest inaczej. Ty w ogóle nikogo nie kochasz. Ale nie o tym chciałam. Powiedz, dlaczego tak się mnie i dzieci ciągle trzymasz?
No, dawaj, dlaczego? Janusz sięgnął po szklankę.
Przez swoją skąpstwo odpowiedziała. Jesteś tak skąpy, Janusz, że rozstanie ze mną to dla ciebie po prostu strata pieniędzy. Ile lat już jesteśmy razem? Piętnaście? I co się w tym czasie udało osiągnąć? No, poza tym, że mamy dzieci i jesteśmy małżeństwem. Jakie mamy sukcesy po tych piętnastu latach?
Całe życie jeszcze przed nami rzucił Janusz.
Oj, Janusz, nie całe. Zostaje już tylko reszta. Słuchaj, przez te wszystkie lata nie pojechaliśmy ani razu nad morze na urlop. Ani raz. Nie wspominam nawet o zagranicy my nawet po Polsce nie jeździmy. Wakacje zawsze spędzamy w mieście. Nawet na grzyby za miasto nie pojechaliśmy. Bo za drogo.
Bo oszczędzamy odparł Janusz. Dla przyszłości naszej.
My? Weronika uniosła brwi. Może raczej ty siebie starasz się uszczęśliwić?
Przecież wszystko robię dla was rzucił Janusz.
Uważasz, że dla mnie i dla dzieci? Co miesiąc odkładasz i moje, i swoje pieniądze na konto dla nas?
Jasne! Wiesz, ile już mamy odłożone?
My? Weronika się uśmiechnęła. Raczej to TY masz coś odłożone. Ale może czegoś nie rozumiem. Sprawdźmy. Daj mi proszę trochę pieniędzy na nowe ubrania dla mnie i dzieci. Bo już piętnaście lat chodzę w tej samej sukience, w której szłam do ślubu, a reszta to dary od żony twojego starszego brata. Dzieci to samo wszystko po kuzynach noszą. I najważniejsze! Wynajmę sobie w końcu osobne mieszkanie. Bo mam już dosyć mieszkania z twoją mamą.
Mama nam dała dwa pokoje, nie narzekaj. A dzieciakom strój? Po co? Jak dzieci brata wyrosły, to ubrania jak nowe zostały po co wydawać?
A ja? zapytała Weronika. Mi kto ma jakieś ubrania oddać? Tej twojej bratowej?
No a dla kogo ty masz się stroić, powiedz? Ty jesteś matką dwójki dzieci, masz już 35 lat! Pomyśl o czymś poważniejszym niż szmatki.
O czym mam, Janusz, myśleć? zapytała z przekorą.
O sensie życia odparł Janusz z filozoficznym namaszczeniem. Są rzeczy ważniejsze niż ubrania czy mieszkanie.
O, teraz mówisz o swoim duchu sknerusa? Pewnie dlatego trzymasz wszystkie pieniądze na własnym koncie i rodzinie guzika nie dajesz? To z tej miłości duchowej?
Bo wam to nie można ufać Janusz już niemal krzyczał. Od razu wszystko przepuścicie! A z czego żyć jak coś się wydarzy? O tym nie myślisz?
Z czego żyć jak coś się stanie… To dobre, Janusz. Ale zauważyłeś, że już dziś żyjemy tak, jakby to twoje coś już dawno się wydarzyło!
Janusz tylko patrzył, zaciskając szczęki.

Oszczędzasz nawet na mydle, na papierze toaletowym i serwetkach ciągnęła Weronika. Mydło i krem do rąk z pracy wynosisz.
Grosz do grosza, a będzie kokosza. Od drobnostek wszystko się zaczyna. Po co przepłacać na drogie środki?
No dobra. To może powiedz mi, ile jeszcze będę czekać na to twoje życie na poziomie? Dziesięć lat, piętnaście, dwadzieścia? Kiedy zaczynamy żyć z prawdziwym papierem toaletowym? Mam już 35 lat, z tego co widzę jeszcze nie zasłużyłam?
Janusz milczał.
Może w czterdziestce mogę zacząć żyć? próbowała żartować Weronika.
Milczenie.
W pięćdziesiątce? pytała dalej z ironią.
Cisza.
W sześćdziesiątce może? Tyle wtedy odłożysz, że hej! To wtedy kupię sobie ciuchy i pojadę nad morze?
Janusz znów milczał.

Wiesz, Janusz… tak sobie teraz myślę, a jeśli nie doczekamy tych sześćdziesięciu? Ty przecież ciągle oszczędzasz nawet na jedzeniu i pakujesz w nas najtańszy chleb, co go można kilogramami jeść. I ciągle nie zauważasz, że przez to mamy oboje wiecznie zły humor. A z kiepskim humorem to długo się nie pożyje.
Jak wynajmiemy coś osobno i będziemy jeść lepiej, to nic już nie odłożymy jęknął Janusz.
No właśnie, zgadzam się, Janusz. Dlatego odchodzę. Bo mam dosyć wiecznego odkładania. Nie chcę już żyć jak chomik z portfelem pełnym tylko dla pocieszenia.
Ale jak ty sobie poradzisz? wystraszył się Janusz.
Jakoś przeżyję. Gorzej niż teraz nie będzie. Wynajmę mieszkanie dla siebie i dzieci, moja pensja nie jest niższa od twojej. Na wszystko mi starczy. Najważniejsze: nie będę musiała codziennie wysłuchiwać twoich przemówień o prądzie, gazie, wodzie. Pralkę włączę w dzień, nie po nocach. I nie będę miała wyrzutów sumienia, że zostawiłam światło na korytarzu. I toaletowy papier będę miała najlepszy! I zawsze na stole będą papierowe serwetki! I w sklepie kupię sobie to, na co mam ochotę, a nie tylko to, co jest w promocji.
Przecież ty niczego nie odłożysz! Janusz aż zbladł.
A po co? Weronika wzruszyła ramionami. Twoje alimenty na dzieci może odłożę… chociaż raczej nie, bo je wydam. Będę żyć od wypłaty do wypłaty i dobrze mi z tym. W weekendy dzieci podrzucę tobie i twojej mamie. Zaoszczędzę na wszystko! A wtedy pójdę do teatru, do restauracji, na wystawę. A w wakacje? Nad Bałtyk, a może nawet na Mazury! Jeszcze nie wybrałam, ale wybiorę. Najpierw muszę się od ciebie uwolnić!
W Januszu coś aż ścisnęło. Prędko policzył w głowie, ile mu zostanie po alimentach i weekendach z dziećmi. Ale najbardziej zabolały go te przyszłe podróże Weroniki jego zdaniem pieniądze na wywianie!

A jeszcze jedno dodała Weronika. Konto, na którym trzymasz kasę, podzielimy.
Jak podzielimy? zaniemówił Janusz.
Po równo, Januszku. I te pieniądze też wydam. Wszystko! Ty zbierasz na życie, a ja będę żyła tu i teraz!
Janusz coś próbował powiedzieć, ale nie mógł. Przerażenie zupełnie odebrało mu mowę i siły do myślenia.

Wiesz, jakie mam największe marzenie? dodała Weronika już spokojniej. Chcę, żeby, kiedy przyjdzie mój czas i odejdę na zawsze, na moim koncie nie było ani grosza. Wtedy będę pewna, że wszystko wydałam na siebie i dobrze żyłam.

Dwa miesiące później Janusz i Weronika byli już po rozwodzie.