Uwolniona z niewoli uczuć

Wyrwała się z kajdan uczuć

Już w dziewiątej klasie Grażyna zauważyła, że jej kolega z ławki, Kacper, zawsze łapie ją wzrokiem. Na lekcjach czuła, że jego oczy wbijają się w nią od tyłu szyi, a gdy odwrócił się, od razu ich spojrzenia się spotkały.

Grażynko zaśmiała się Basia, przyjaciółka Kacper nie odrywa od ciebie oczu, obserwuję go, kiedy tylko mogę.

Wiem, czuję, jakby wnikał mi w duszę swoimi czarnymi oczami odpowiedziała, uśmiechając się, jednocześnie ciesząc się, że chłopak jej się podoba.

W końcu Kacper zebrał się na odwagę. Po lekcjach, stojąc przy wejściu szkoły, niepewnie, lecz wyraźnie podniecony, zapytał:

Grażyno, może odprowadzę cię do domu?

Grażyna się zawahała, ale Basia popchnęła ją delikatnie, a dziewczyna zgodziła się.

Dobrze, idziemy razem, to i tak nasz szlak udawała obojętność, ale serce biło jej szybciej.

Idąc, rozmawiali, śmiali się, a serce Grażyny skakało z radości. Tak zrodziła się przyjaźń, którą wkrótce przemieniło się w szkolną miłość. Wkrótce cała szkoła wiedziała, że są razem. Kacper zawsze stał przy niej, a gdy ktoś z innej klasy próbował zagadać, od razu go odrzucał.

Grażyna od zawsze była piękną dziewczyną. Gdy już w pierwszej klasie usiadła przy biurku, pani Ewa, nauczycielka, nie mogła powstrzymać się od słów:

O Boże, Grażyno, masz takie przepiękne oczy!

Pod koniec szkoły postanowili razem iść na studia. Zdały egzaminy, skończyły maturalny bal i pożegnały się ze szkolnymi ławkami, witając dorosłe życie. Po ostatnich egzaminach Kacper zaproponował:

Grażyno, jedziemy jutro na mój dom pod Krakowem, zostaniemy na noc. Świętujemy zdany egzamin, jesteśmy świetni.

Grażyna poczuła, że Kacper coraz mocniej dąży do bliższej relacji, ona się sprzeciwiała, a on złościł się.

Jesteśmy już dorośli, odrzuć wszystkie zasady. Przecież przeczytałaś Romeo i Julię, a oni byli młodsi od nas i nikt ich nie potępił. Ich miłość była podziwiana namawiał Kacper.

Grażyna słuchała w milczeniu, niepewna, ale bała się stracić swojego Kacpra, przyzwyczajonego już do niej.

Czekam, zgódź się! nalegał.

Nie wiem, może mama nie pozwoli na wyjazd, a tym bardziej na nocleg.

Powiedz, że będą moi rodzice. Nie wymyślisz nic?

Gdy Grażyna odeszła do domu, poprosiła mamę o zgodę. Matka spojrzała surowo:

Co jeszcze wymyślisz? Nie wypuszczę cię. Wiem, że coś wymyślisz, a potem będę sprzątać po was.

Mamo, rodzice Kacpra też będą, a jego starsza siostra skłamała Grażyna, nie mrugając.

Matka chwilę pomyślała, po czym machnęła ręką:

Dobrze, jedź. W końcu nie da się was od siebie odciąć. Tylko nieładnie, kiedy dziewczyna jedzie do chłopaka na dwoje.

W autobusie trzymały się za ręce. Grażyna drżała, czuła, że Kacper też nie jest sobą, zamyślony. Wyobrażała sobie, co się stanie A kiedy wreszcie weszli do domu, Kacper wziął ją za rękę i wciągnął do pokoju, gdzie stał rozłożony kanapa. Widząc mebel, próbowała wyciągnąć rękę.

Spokojnie, nie bój się szepnął, obejmując ją i kładąc na kanapie.

W pokoju było jasno, a Kacper od razu podciągnął firanki i rzucił się na nią. Grażyna z całych sił go odepchnęła, wskoczyła z kanapy i wybiegła z domu, biegnąc w stronę przystanku. Autobusu nie było, a już zobaczyła Kacpra.

Odprowadzam cię rzekł, nie chcąc słuchać jej wymówek.

Na balu maturalnym nie podszedł do niej, Basia pytała, a Grażyna milczała. Po balu nie odezwał się. Tydzień później Grażyna, zapominając o dumie, zadzwoniła do Kacpra. Odebrała jego siostra.

Kacper wyjechał do Warszawy, chce tam studiować. Myślałam, że wiesz.

Minęło dwadzieścia lat. Grażyna wyszła za mąż za Olka, urodziła córeczkę. Kacper od czasu do czasu przypominał sobie o niej. Nie dzwonił, nie spotykali się, ale często pojawiał się w jej snach.

Tego wieczoru Kacper znów przyśnił się jej trzymali się za ręce, spacerowali po polu pełnym stokrotek, a w oddali lśniła rzeka. Ona się uśmiechała, on patrzył ze smutkiem, jakby żegnał się. Potem niechętnie puścił jej dłoń i zniknął.

Grażyna obudziła się, spojrzała na Olka, westchnęła z ulgą.

Śpi jak suseł. Zawsze lubi się zdrzemnąć

Nie chciała spać, choć było wcześnie. Cicho wstała, poszła do łazienki, po drodze zajrzała do pokoju córki, która spała, rozrzucone jasne włosy na poduszce. Pod strumieniem wody myślała:

Dlaczego tak często śnię o Kacprze? Po każdym śnie czuję się nie w swoim miejscu, ogarnia mnie przygnębienie, mogę krytykować męża Czy nie powinnam była wybrać Olka? Żyjemy już tyle lat, monotonia, brak namiętności, ale wszystko jest uporządkowane, jak według rozkładu jazdy.

Przygotowując śniadanie, chciała obudzić męża, ale on już sam wyszedł z sypialni. Jedli razem, córka miała wakacje, letni czas. Nagle zadzwonił telefon.

Grażynko, cześć rozbrzmiał radosny głos Basi, przepraszam, że tak wcześnie, wiem, że nie śpisz, mam ważną sprawę! Nasza klasa chce się zebrać, bo minęło dwadzieścia lat od ukończenia szkoły.

Cześć, Basiu. Znowu jesteś naszą nieustającą organizatorką. Kiedy? zapytała.

W sobotę, za tydzień.

W sobotę? Mieliśmy jechać z Olkiem na wieś do jego rodziny.

Nic nie szkodzi, możemy odwołać odparła Basia, mocno. Już dwa razy nie przyjechałaś, więc nie ma wymówek.

Miałam powody

No wiesz, Grażynko, nie kombinuj, po prostu przyjedź, albo wszyscy po ciebie przyjadą!

Oj, trochę mnie to przestraszyło zaśmiała się Grażyna. Gdzie się spotykamy? W restauracji?

Tak, w restauracji! Nie zgadniesz, gdzie.

A gdzie jeszcze to wymyślili? dopytała.

Będziemy świętować w domu Kacpra dodała Basia z zawadiackim uśmiechem.

Nie bez powodu mi on się śnił przemyślała Grażyna.

Wyobraź sobie, nasz Kacper zbudował wielki dwupiętrowy dom, zaprasza nas wszystkich.

A co z rodziną? Czy żona nie będzie miała nic przeciwko? pytała Grażyna, nic o nim nie wiedząc.

Żona wyjechała z synem do Turcji, nie będzie sprzeciwiać się odparła Basia z lekką zazdrością. Ja już po rozwodzie No dobra, musisz przyjść.

Dobrze, obiecuję, podaj adres odpowiedziała Grażyna. Właśnie idę do pracy, Olek stoi przy drzwiach.

Wychodząc z mieszkania, Olek mruknął:

Znowu te szkolne spotkania. Co tu widziałaś?

Nic nie widziałam odpowiedziała Grażyna. Po prostu stawiam cię przed faktem. Siedzimy w domu, nie chodzimy nigdzie. Czasem na wieś Mam już dość gotowania, sprzątania, prania, jak niewolnica.

No dobra, niewolnico, nie narzekaj odpowiedział Olek z sympatią, mogę się poczuć jak domowy tyran. Nie mam nic przeciwko, kup sobie nową sukienkę.

Dzięki, już kupię, muszę wyglądać dobrze!.

Grażyna myślała o spotkaniu ze szkolnymi kolegami i o Kacprze. W noc przed sobotą nie mogła zasnąć. Dwadzieścia lat minęło od tego jednego dnia i od ukończenia szkoły.

Spotkanie pełne emocji

Grażyna wysiadła z taksówki i stanęła przed wysoką bramą, naciskając przycisk dzwonka. Po minucie drzwi otworzyły się szeroko i przed nią stanął Kacper wysoki, przystojny, w eleganckim garniturze.

Witaj, gościu odezwał się jego aksamitny głos, a ona drgnęła. Wejdź, albo zostaniesz taką tchórzą.

Hej odpowiedziała, wchodząc na podwórze.

Kacper objął ją i pocałował w policzek.

Wyglądasz super! Jesteś jeszcze piękniejsza, aż straszne zachwycał się.

Patrząc w jego czarne oczy, poczuła rumieńce, spuściła głowę i ruszyła w stronę domu. On podbiegł, złapał ją za rękę i weszli razem.

Uraaa, Grażynko! krzyknęła Basia, podskakując i obejmując ją.

Goście stopniowo się rozchodzili, wieczór zbliżał się ku końcowi. Po kolei przytulali się, a potem usiedli przy stole. Młodzież wymieniała komplementy, dziewczyny podziwiały się, pytały o rodziny, dzieci.

Muzyka grała, Kacper zaprosił Grażynę do tańca.

Jak życie? zapytała.

Dobrze. Patrzę teraz na świat innymi oczami. Mam sporo spraw, rozwijam firmę, kręcę się w kółko.

Wieczór dobiegł końca, ludzie się rozchodzili. Kacper zatrzymał Grażynę.

Zostań, pomóż mi trochę przy stole.

Nie wiem odpowiedziała niepewnie.

Co nie wiesz? podskoczyła Basia. Ktoś musi pomóc.

Dobrze mruknęła Grażyna.

Gdy wszyscy odeszli, Kacper wziął ją za ręce.

Ta naczynia to tylko pretekst, żebyś została.

Po co? spytała zdenerwowana.

Nie wiem pocierał jej policzek. Zobaczyłem cię i zrozumiałem, jak bardzo tęskniłem za tobą wszystkie te lata.

Jego gorące usta dotknęły jej szyi:

Grażyno, jesteś taka.

Zrzucił kurtkę i rzutem położył ją na kanapie. Wiesz, mam dość wszystkiego: żony, dostępnych kobiet, które potrzebują tylko pieniędzy. A ty jesteś świeża i piękna.

Grażyna poczuła się, jakby ktoś polał ją wrzącą wodą.

Dostępne kobiety! Boję się, że jestem tylko kolejną zabawką dla niego, kolejną dostępną wykrzyknęła, po czym gwałtownie wstała, odepchnęła Kacpra i wybiegła z domu.

Wyszła na podwórze, a w tym momencie zadzwonił jej telefon ojciec.

Kochanie, jedziesz po mnie? usłyszała jego ciepły głos.

Nie, Olku, już zamówiłam taksówkę, zaraz będę starała się mówić spokojnie. Sam dojadę, dzięki, mój kochany. Wiesz, Olku, jesteś dla mnie najlepszy.

No cóż zaśmiał się Olek. Czekam na ciebie.

Wsiadła do taksówki, a za jej uchem rozbrzmiał złośliwy głos Kacpra:

Zamierzasz się poddać, jesteś wciąż tą samą pięknością.

Grażyna gwałtownie zamknęła drzwi taksówki, auto ruszyło z miejsca. Pomyślała:

Niech się denerwuje, niech wybuchnie ze złości. Niech wróci do swojego zimnego domu. Wreszcie uwolniłam się z jego kajdan. Na zawsze!.